Het World Economic Forum (WEF) is één van de belangrijkste conferenties voor non-state actors waar klimaatverandering op het programma staat. Zoals ik al schreef in mijn vorige blog: resultaten van bijeenkomsten als deze zijn dit jaar cruciaal.

Al ruim veertig jaar komen er hier invloedrijke mensen bijeen vanuit bedrijfsleven, wetenschap en overheden (Mark Rutte is er ook) om actuele problemen te bespreken. Van tevoren publiceert het WEF een belangrijk rapport: het Global Risks Report. Dit is een weergave van de risico’s die experts en beslissers voorzien voor de komende tien jaar. Onveranderd staan klimaatverandering en daaraan gerelateerde effecten bovenaan de lijst; dit jaar geflankeerd door cyberveiligheid en geopolitieke spanningen.

Dit soort informatie is belangrijk. Het is als een thermometer die de staat van de mondiale ‘powers that be’ weergeeft. We lezen eruit af dat er zorgen bestaan. Dit zijn zorgen om de toekomst, soms op het persoonlijke vlak (hoe laat ik een leefbare wereld achter voor mijn kinderen?), maar heel vaak ook zakelijk (wat is straks de waarde van mijn investeringen?).

Dit soort informatie is belangrijk. Het is als een thermometer die de staat van de mondiale ‘powers that be’ weergeeft

Voorkomen of genezen?

Ik schrijf dit terwijl ik in Zwitserland ben voor een bijeenkomst van de Carbon Pricing Leadership Coalition, voorafgaand aan het World Economic Forum. Ik praat hier met vertegenwoordigers van financiële instellingen over hun rol in de reactie op klimaatverandering. Het aanknopingspunt voor verandering is vaak de zakelijke zorg, zoals bij verzekeraars die een toename ervaren van claims die met klimaatverandering te maken hebben. De vraag is dan vervolgens wat te doen: voorkomen of genezen? Verzekeraars zijn de spreekwoordelijke pleister op de wond, maar hebben er groot belang bij dat deze niet geplakt hoeft te worden. Ze zien bovendien vaak eerder dan anderen wat de trend is. Onderwerp van gesprek was bijvoorbeeld dat verzekeraars bij het beleggen van hun vermogen meer kunnen sturen op decarbonisatie; door bedrijven te stimuleren om over te stappen op hernieuwbare energie. Of door bewust niet te investeren in fossiele bedrijven.

Wat is Carbon Pricing en waarom zou het moeten gebeuren? Bron: youtu.be

Terugkerende punten in discussies als deze zijn: overheden moeten eerst met regelgeving komen; er moet een realistische prijs voor CO2 komen; aandeelhouders vragen om kortetermijnresultaten; er is geen internationale standaard voor het inzichtelijk maken van de ‘carbon footprint’; projecten in hernieuwbare energie hebben onvoldoende omvang om aantrekkelijk te zijn voor (grote) investeerders.

Dit zijn vaak legitieme punten, maar soms ook argumenten om (nog) even niets te doen. Veel financiële instellingen zijn in essentie voorzichtig, dat vragen hun pensioen-, polis-, en rekeninghouders ook van hen. Voor de veranderingen die nodig zijn is echter leiderschap en durf nodig. Feike Sijbesma, CEO van chemiebedrijf DSM, verwoordde het zo (in reactie op een pensioenfonds-vertegenwoordiger die zei vooral goed op de centen van zijn klanten te passen): “Je bent bezorgd om de financiële positie van mensen die over dertig jaar met pensioen gaan. Je zou ook bezorgd moeten zijn om de wereld waarin zij van dit pensioen willen gaan genieten. Dat is je verantwoordelijkheid.”

(Marcel is derde van links) Bron: twitter.com

Bewuster geworden door dit artikel?

Onze journalistiek is toegankelijk voor iedereen en dat willen we zo houden. Met een kleine bijdrage help jij ons anderen ook bewust te maken. Alvast bedankt!

Ja, ik doe graag een eenmalige donatie!
Hoeveel wil je doneren?
190124 Marcel Beukeboom 8698

Over de auteur

Klimaatgezant

Marcel Beukeboom is sinds november 2016 Klimaatgezant voor het Koninkrijk der Nederlanden. Als thematisch ambassadeur vertegenwoordigt hij …
Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief