Verder lezen?

Rechtvaardige journalistiek verdient een rechtvaardige prijs.
Maak jij OneWorld mogelijk?

ja, ik word nu lid vanaf 6,- per maand

“Pa-pa… pa-pa!” We staan in de rij van de supermarkt, mijn dochter Ava is één jaar oud en wijst naar de zwarte man voor ons. Ik krijg het er warm van. “Nee lieverd, dat is papa niet”, zeg ik hard genoeg, zodat ook de rijen bij de kassa’s naast ons het kunnen horen. “Papa is aan het werk.”

Het voorval luidt een periode in waarin onze jonge dochter de term ‘papa’ klaarblijkelijk associeert met ‘zwarte man’ en ik met vlekken in de nek mijn best moet doen om niet over te komen als ‘die witte, alleenstaande, wanhopige vrouw’ met een dochter die naarstig op zoek is naar haar zaaddonor.

“Mama kijk! Zij lijkt precies op mij!” We zijn inmiddels vijf jaar verder. Netflix staat aan en Ada Dapper, wetenschapper verschijnt in beeld. “Ze heeft dezelfde kleur huid, dezelfde haren én ze houdt ook van het laboratorium!” De wereld van onze dochter is inmiddels minder wit. Met Surinaamse schoonfamilie in het buitenland en zwarte vrienden die met name ver weg in de Randstad wonen, kozen we hier in het noorden vanaf haar eerste levensjaar bewust voor een gastouder van Caribische komaf. En voor een school met een mooie mix aan kinderen. Naast Ada Dapper wordt haar wereld onder meer gekleurd door Gabby’s poppenhuis, de familie Madrigal uit de Disney-film Encanto, speelgoedpop Queen Bee en prinses Arabella uit de boeken van Mylo Freeman. Een rijkdom.

Slechts één generatie terug waren die beelden er nog niet in Nederland. Ook voor witte kinderen is de representatie van zwarte kinderen in boeken en op televisie een aanwinst. Want ‘veel gekleurde kinderen zien de wereld alleen via ramen en zij hebben spiegels nodig. Andere kinderen zien alleen spiegels en zij moeten de wereld ook door ramen leren zien’, schrijft kinderboekenschrijver Freeman op haar website.

‘Wanneer ik het schoolplein af loop, vertelt ze honderduit over de vader van Naïma die erg veel lijkt op haar eigen papa’

Ava lijkt via beide goed te kunnen kijken. Wij ontkomen als ouders niet langer aan allerhande vergelijkingen. Wanneer ik hand in hand met haar het schoolplein af loop, vertelt ze honderduit over het feit dat de vader van haar klasgenootje Naïma – geboren in Somalië – erg veel lijkt op haar eigen papa. En dat zij en Naïma allebei een broertje met krullen hebben. Zijn ze écht niet een tweeling? Of op zijn minst nichtjes?

Met een grote glimlach bots ik bijna tegen twee roze crocs aan van een vrouw in iets te strakke joggingbroek en met wekenlange uitgroei. “Hé!” roept Ava enthousiast. “Die mevrouw lijkt op jou! Jullie hebben dezelfde kleur huid, allebei rood haar uit een potje én een hele grote blubberbuik!”

Deze column verscheen in december 2022 OneWorld Magazine.

aisha 3

‘In de safe space tillen we het gewicht van elkaars schouders’

Columnist Aisha Mansaray koestert veilige plekken in een witte wereld.

CMS format gg 1

‘Kinderen kleurenblind? Dat is een mythe’, zegt de antiracistische pedagoog

Praat met kinderen over racisme, zegt pedagoog Jillian Emanuels.

20200831_095156

Over de auteur

Annegriet Renfurm-Wijchers (Groningen, 1985) studeerde Kunsten, Cultuur en Media, werd redacteur bij VPRO’s Holland Doc, woonde …
Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief