Esra Dede schrijft regelmatig over haar Turkse roots. Vandaag schrijft ze over de ongemakkelijke en onbevredigende gesprekken met haar moeder over uit de kast komen.

“Neem zoveel mogelijk foto’s!”, zei ik tegen een jongeman die ik net had ontmoet, terwijl ik de gekleurde vlag goed probeerde vast te houden. We stonden naast het homomonument in Amsterdam om de LHBT-gemeenschap in Istanbul te steunen, die op dat moment werd aangevallen door traangas en knuppels. Mijn hart ging uit naar mijn vrienden die daarbij aanwezig waren. Ik moest aan ze laten zien dat ik aan ze dacht. Ik plaatste de foto op Facebook en een aantal minuten later belde mijn moeder mij op: “Haal die foto weg!”

Mijn moeder en ik hebben vaak gesprekken die zij niet wil voeren, vooral over mijn toekomst. Toch ga ik die gesprekken aan, omdat ik haar wil uitdagen. “Mama, wat zou je ervan vinden als ik uit de kast zou komen?”, vroeg ik als tiener. “Ik zal nooit meer in je gezicht kijken”, antwoordde ze. Als tiener was dat voor mij een pijnlijk antwoord. Ik had niet het idee dat ik uit de kast moest komen, maar ik kon het niet zeker weten als 15-jarige. Wat als ik dat wel moest doen? De doemscenario’s die mijn moeder voor mij schetste waren niet bevorderend. Mijn vragen waren dat ook niet. Hoe vaker ik haar uitdaagde, hoe zekerder zij van haar zaak werd. Met mij zou het nooit goedkomen.

 

Ik zal je niet meer aankijken, zei mijn moeder toen ik vroeg wat ze zou doen als ik uit de kast zou komen

“Wat zou jij doen als je kind uit de kast zou komen?”, is een vraag die ik vaak aan mijn vrienden stel. Het is een vraag waar mijn meeste vrienden zich niet op kunnen voorbereiden. Elke keer worden de antwoorden genuanceerder. “Ik zou het heel naar vinden”, verandert langzaam in “Ja, tja, ik weet het niet. Ik zou het naar voor mijn kind vinden.” Het is ook naar voor onze toekomstige kinderen. Hoe erg wij hen ook zullen accepteren in al hun facetten, de buitenwereld zal jammer genoeg wreed en onverdraagzaam zijn. Ik vraag mij af of wij nog gaan meemaken dat deze wereld een fijne plek wordt voor LHBT’ers. Een wereld waar de regenboog niet wordt bestreden met kogels.

“Ik ga de foto niet verwijderen mama”, zei ik kalm aan de telefoon. Wat volgde was een preek die ik al vaker heb gehoord. Iets met familieleden op Facebook, goede intenties/slechte gevolgen en het gedrag van een dame. Het is een strijd die mijn moeder en ik altijd zullen blijven voeren. Welk onderwerp het ook is, geen van ons zal zich hierbij ooit laten verslaan. “Ik ben niet lesbisch mama”, zei ik voordat ze haar jaren oude theorie uit de kast kon halen. “Ik ben solidair”. “Jij en veertig Nederlanders waarschijnlijk”, zei ze terug. Mijn moeder had gelijk. Ik keek om mij heen en afgezien van de organisatie waren de meeste mensen aanwezig wit. Tofik Dibi heeft dit laatst ook terecht aangekaart. Ook na Orlando lijken onze gemeenschappen te zwijgen over de regenboog olifant die in onze religie rondfladdert.

 

Juist tijdens de Ramadan zouden we respect moeten hebben voor andersdenkenden en hierover praten

“Het is Ramadan, dit hoort niet thuis in deze maand van bezinning”, hoor ik vaak van mensen die de acties van de politie in Istanbul gedogen. Wat is er gebeurd met “Leef en laat leven”? Juist in deze maand van bezinning zouden wij respect moeten hebben voor andersdenkenden en hierover moeten praten. Wij zouden kritisch moeten zijn over de gebruiken en definities die wij hebben overgenomen uit verre tijden en verre oorden zonder ons bedreigd te voelen. Juist in deze maand is het belangrijk dat wij elkaar moeten beschermen en verbinding moeten zoeken met andere gemeenschappen. Ramadan gaat niet alleen over het eten. Het is het minst belangrijke naar mijn mening. Als je kind tijdens Ramadan een homostel uitscheldt of bedreigt, dan is er toch iets grondig misgegaan. We zouden onze jongeren beter moeten opvoeden. Een begin is al gemaakt door de imam Ludovic-Mohamed Zahed, die zelf homoseksueel is en zal meevaren op de gay pride dit jaar. Ik hoop dit jaar met hem mee te kunnen varen, zodat wij het LHBT-gesprek in de Islam meer zichtbaarheid kunnen geven. Als we geen volgende Orlando willen, een bloedbad aangericht door een homoseksuele jongeman van Islamitische komaf, dan moeten we het nu hebben over acceptatie van de LHBT gemeenschap in de Islam.

“Wat zou ik doen als mijn kind uit de kast zou komen?”, vraag ik mezelf vaak af. Ik zal het anders doen dan mijn ouders is makkelijk gezegd. Ik weet dat mijn ouders mij willen beschermen op basis van hun eigen referentiekader. Mijn referentiekader is alleen heel anders. Ik riep altijd dat ik het geweldig zou vinden om een flamboyante homo als zoon te hebben, maar wij hebben niks te willen. Ik zou mijn kinderen, LHBT of hetero, willen opvoeden als bewuste Nederlanders. We hebben namelijk al te lang langs elkaar heen geleefd. Of het nou Keti Koti, Suikerfeest of Gay pride is. Ik zou willen dat onze kinderen hun eigen tradities creeren in Nederland. In plaats van te zeuren over deze dagen achter een PC, zouden we naar elkaars evenementen moeten gaan en elkaar moeten steunen. Hoe cliché dit ook klinkt, verandering begint bij jezelf. Neem dus zoveel mogelijk foto’s met elkaar. Onze toekomstige kinderen hebben goede voorbeelden nodig.

PLLRAAK_ESRA_DEDE_HR__24

Over de auteur

Freelance journalist

Esra Dede blogt voor OneWorld over alles wat haar opvalt. Hoewel haar ouders Turks zijn, heeft ze niets met labels als ‘allochtoon’, …
Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief