Verder lezen?

Rechtvaardige journalistiek verdient een rechtvaardige prijs.
Maak jij OneWorld mogelijk?

ja, ik word nu lid vanaf 6,- per maand

Het eerste rapnummer dat ik hoorde moet Say What You Want van Texas en Method Man zijn geweest, eind jaren negentig. Ik groeide op in een Afghaans-islamitisch huishouden in Amsterdam-Noord, in wat een zwarte wijk heette. Op mijn witte, christelijke middelbare school memoreerde ik Dante en de Tachtigers. Thuis leerde en reciteerde ik soera’s uit de koran. Tussen die twee door, op straat, luisterde ik naar Tupac.

Terwijl veel klasgenoten en buren het ingewikkeld vonden om het een met het ander te rijmen, liepen deze werelden voor mij op een natuurlijke manier in elkaar over. Zo fluïde als hiphop was, zo fluïde wilde ik zijn in mijn muzikale en culturele identiteit. De glorie van de artiesten tegen wie ik opkeek, van Missy Elliot en Lauryn Hill tot Outkast en Jay-Z, bestond uit hun talloze identiteiten: performer en kunstenaar, maar ook ondernemer.

‘Via rappers als Tupac en Kanye West kwam de geschiedenis bij mij in Amsterdam-Noord’

Op YouTube zocht ik naar pianotutorials van mijn favoriete liedjes en zo leerde ik mezelf spelen. Ik kwam er steeds meer achter dat akkoorden uit hiphopnummers geciteerd werden uit eerdere soul- en bluesmuziek. Terwijl ik oefende op de piano in de Openbare Bibliotheek van Amsterdam, ontvouwde zich voor mij een muziekgeschiedenis die onlosmakelijk samenhing met een sociale geschiedenis.

Een van de grootmeesters van het samplen – het gebruiken van elementen uit bestaande muziek – is Kanye West. In zijn nummer Blood on the Leaves gebruikt hij bijvoorbeeld tekst uit Strange Fruit van Billie Holiday. Ik leerde het nummer kennen in de uitvoering van Nina Simone, waarin zij zingt over het lynchen van Zwarte Amerikanen in de zuidelijke staten. Verhalen over deze gewelddadige geschiedenis kwamen via verschillende burgerrechtenbewegingen in hiphop terecht. Via rappers als Tupac en Kanye West kwamen de verhalen bij mij in Amsterdam-Noord. Zo gaan achter talloze hiphopnummers hele geschiedenislessen schuil.

Hiphop leerde mij strijden. Bijvoorbeeld voor mijn recht om betaalbaar te blijven wonen op de plek die ik mijn thuis noem. Dat doe ik samen met buurtorganisatie Verdedig Noord. Met hiphop en theater protesteren we tegen de gentrificatie van onze wijk. Net zoals hiphop van underdog naar topdog ging, zo is Amsterdam-Noord getransformeerd van het stadsdeel waar je niet dood gevonden wilde worden naar de hipste plek.

Via mijn muziek onderzoek ik hoe ik me tot het nieuwe imago van Noord kan verhouden. Hiphop houdt me daarbij hoopvol. Door te focussen op wat ik wél heb, namelijk het sociale kapitaal van de wijk waar ik ben opgegroeid, kan ik steeds meer regie nemen over mijn eigen leven. In die zin heeft hiphop mij gered.

Deze column verscheen in de zomer van 2021 in OneWorld Magazine.

Tweebosbuurt

Wie profiteert van de sloop van de Tweebosbuurt (en andere kwetsbare wijken)?

Honderden sociale huurwoningen in Rotterdam gaan vanaf vandaag tegen de vlakte.

oNfaV34A 1

Massih Hutak strijdt tegen gentrificatie

'Dat mijn generatiegenoten zich inzetten tegen onrecht, geeft me hoop.'

Een portret van Massih Hutak. Hij kijkt met een flauwe glimlach in de lens, hij draagt een zwart jack met het logo NB van New Balance. Hij is kaal en heeft een dunne, zwarte snor en een baardje

Over de auteur

Massih Hutak is schrijver, rapper en theatermaker. In zijn woonplaats, Amsterdam-Noord, zet hij zich in tegen gentrificatie, onder andere …
Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief