Journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 4 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

Een sissende metalen schaal met een diameter van zo’n zestig centimeter vol vlees kwam mijn kant op. Schaap. Ik rook het gelijk. De grove stukken ui, knoflook, tomaat en groene peper pruttelden na. Stukken lever waren hier en daar zichtbaar. Ik was van ver gekomen, dus er was een dier geslacht. Eervol in mijn geboorteland Ethiopië, waar ik de afgelopen tijd was. Een paar flinke scheppen belanden op mijn enjera, een pannenkoek van het glutenvrije supergraan teff.

Het was de grootste berg vlees die ik in tijden had gegeten. Maar afslaan is geen optie. Bovendien, ik ben geen vegetariër. Niet dat ik veel vlees nuttig; ik ben flexetariër. Als je omgeving minder vlees gaat eten, doe jij dat ook. Na dat kopieergedrag begint pas het nadenken over dierenwelzijn en de aanslag van de veestapel op het klimaat. En toch, ik waardeerde dat vlees van mijn familie. Zoals de meeste consumenten ben ik zwak en vol tegenstrijdigheden.

Net zoals de Ethiopische keuken. Het contrast tussen enjera, waar geen enkel dierlijk bestanddeel aan te pas komt – ook geen boter of ei – en de vele vleesgerechten is groot. Het hoofdbestanddeel is veganistisch, de gerechten die er graag mee gegeten worden niet. Terwijl er in restaurants – en thuis – volop vegetarische en zelfs veganistische opties zijn voor de orthodoxe christenen, die tijdens hun vele ‘vastendagen’ geen dierlijke producten eten.

Verder is vlees in Ethiopië een belangrijk onderdeel van een complete en rijke maaltijd. Na het slachten aan huis wordt alles gebruikt: vlees, ingewanden, huid, hoeven. De slachter neemt de laatste twee onderdelen vaak mee. De rest wordt verdeeld over meerdere gezinnen, gedroogd, gepekeld. Het is een duurzaam proces, een ritueel.

Het ongemakkelijke gesprek over ons destructieve eetpatroon is noodzakelijk

Moet je in een land waar de meeste mensen zich toch geen vlees kunnen veroorloven en waar vlees een belangrijk exportproduct is dat de armoede weghoudt, een gesprek beginnen over de negatieve impact van vlees? Ik was het niet van plan. Een Amerikaanse vrouw die veganistisch eet wel. Wat voor vetten zaten er in haar vegetarische maaltijd? “Ghee”, liet de vriendelijke restauranteigenaar weten. Geklaarde boter is toch van koemelk gemaakt? Deze was plantaardig, verzekerde hij. Ze nam er geen genoegen mee en wilde het product zien. Hij kwam terug met een groot blik met Vegetable Ghee erop. Of daar palmolie in zat, werd niet duidelijk… Hij had in elk geval niet gelogen, maar de sfeer was wel een beetje verpest.

Toch is het ongemakkelijke gesprek over ons destructieve eetpatroon noodzakelijk. Hier én daar, waar ik de middenklasse in de hoofdstad opeens zag in hamburgerfilialen. Maar in plaats van te preken, beginnen we in dit feestnummer met handig tips aan onszelf: een kerstmenu met enkel Nederlandse producten, een lofzang op tofu en een heldere route naar een vleesloos dieet.

Fijne feestdagen!

rawpixel-618743-unsplash4

De druk van vegan zijn maakte me ongelukkig

Een uitzondering maken in een veganistisch dieet kan zorgen voor een schuldgevoel.

animal-avian-bird-5836776

‘Geef veganisme niet de schuld van druk die je voelt’

Als je de vegan leefstijl niet volhoudt is dat geen reden om veganisme te diskwalificeren.

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€4 per maand)
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Seada Nourhussen

Hoofdredacteur

Seada Nourhussen (Gondar, Ethiopië 1978) is sinds februari 2018 hoofdredacteur van One World. Ook is ze columnist voor Trouw en …
Profielpagina