Neem India. Daar oordeelde het Hoge Gerechtshof in Delhi nog maar 6 maanden geleden dat zij ene Vikash niet konden vervolgen. Hij zou zijn vrouw hebben gedrogeerd, haar hebben gedwongen met hem te trouwen en vervolgens verkracht, maar de rechtbank oordeelde dat er geen sprake was van verkrachting. Terwijl de vrouw de moed had haar ‘echtgenoot’ aan te klagen, verklaarde de rechtbank het gedwongen huwelijk niet bewezen en dat de man dus in zijn recht stond. Voor de Indiase wet is het zo dat als een vrouw ja zegt tegen het huwelijk, ze ook automatisch instemt met seks met haar echtgenoot – waar en wanneer hij dat wil. Het lichaam van zijn vrouw is zijn speelveld en seks zijn echtelijk recht.

In te veel landen in de wereld is verkrachting binnen het huwelijk niet opgenomen in het wetboek van strafrecht of wordt het niet vervolgd

Dit is maar een simpel voorbeeld hoe nationale wetten nog steeds bepalen of vrouwen over hun eigen lijf mogen beschikken of niet. In te veel landen in de wereld is verkrachting binnen het huwelijk niet opgenomen in het wetboek van strafrecht of wordt het niet vervolgd. Bijvoorbeeld in Kenia. Ook daar is seks het recht van de man. Of in Ghana waar conservatieve politici wetgeving blokkeerden om verkrachting binnen het huwelijk strafbaar te stellen .

Wij, met z’n allen, hebben een verantwoordelijkheid als het gaat om mensenrechten

Ook wordt trouwen op sommige plekken nog steeds gebruikt als ‘oplossing’ voor de schande van verkrachting: de Ethiopische Nurame was nog maar 8 jaar toen ze werd ontvoerd en verkracht, maar ze moest vervolgens wel trouwen met de dader. Slechts 47 landen hebben expliciete wetgeving die verkrachting binnen het huwelijk strafbaar stelt. In 127 landen is dit soort wetgeving er niet .

Wij, met z’n allen, hebben een verantwoordelijkheid als het gaat om mensenrechten. Een verantwoordelijkheid om deze rechten op te eisen en onze overheden te laten weten dat mensenrechten universeel zijn en dus gelden voor iedereen. Dat het noodzakelijk is nationale wetgeving aan te passen en in lijn te brengen met de standaarden. Om voor elkaar te krijgen dat alle vormen van verkrachting strafbaar worden, inclusief die binnen het huwelijk.

Zulke wetten zijn onontbeerlijk voor het uitbannen van geweld tegen vrouwen en het creëren van een samenleving waar mannen en vrouwen gelijke rechten hebben. Pas als de Internationale dag van de Rechten van de Mens gevierd kan worden door iedereen, wordt het echt een feest voor allemaal.

670

Over de auteur

Rineke van Dam werkt als Advocacy Officer bij Rutgers.
Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief