'Er is genoeg vegan ijs en koek'

Janneke Ter Linden-Postulart (35) woont samen met haar man en drie zonen (5, 7 en 8) in het Limburgse dorp Sint Odiliënberg. Ze heeft een grafisch ontwerpbureau en geeft lezingen en workshops over duurzaamheid. Sinds 2018 eet het gezin plantaardig.

“Toen we in 2015 onze derde zoon kregen en de middelste slecht sliep, kreeg ik last van slaaptekort”, vertelt Ter Linden-Postulart. “Mijn zus tipte een challenge waarbij je dertig dagen plantaardig eet. Na twee weken merkte ik al zo’n verschil in mijn energieniveau, dat we als gezin besloten vaker plantaardig te eten.”

Hebben de kinderen een feestje, dan zorg ik dat zij een vegan gebakje mee kunnen nemen

“We aten thuis soms nog een eitje of een plakje kaas en de kinderen mochten bij een vriendje best kipnuggets eten. Maar we merkten dat ze dat verwarrend vonden: waarom mag vlees thuis niet en daar wel? Het leek ons voor de kinderen fijner als het duidelijk was”, zegt Ter Linden-Postulart. Op oudjaarsavond in 2017 hakte het gezin de knoop door: ze wilden niet meer onnodig dieren gebruiken, dus werden ze veganistisch.

“Ik ben blij dat de kinderen toen nog jong waren en makkelijk mee bewogen met het gezin. Als ze een feestje hebben, vraag ik van tevoren aan de ouders wat ze zullen eten en zorg ik dat mijn kinderen iets soortgelijks kunnen meenemen, bijvoorbeeld een veganistisch gebakje of plakje cake. Aan het begin was ik bang om een last te zijn voor anderen, maar iedereen is altijd bereid om er rekening mee te houden. Wat het nog makkelijker maakt, is dat mijn zussen en moeder ook plantaardig eten.”

Ondanks de overwegend positieve reacties merkt Ter Linden-Postulart ook dat er twijfel bestaat over of het wel gezond is voor kinderen. “Toen een van mijn zoons op school wat minder concentratie had, legde de leerkracht al snel een link met zijn voeding. We lieten een bloedtest doen bij de huisarts en een paar dagen later vertelde die op bijna verbaasde toon dat zijn bloedwaarden perfect waren. Toch fijn om die bevestiging te krijgen.”

Ze raadt andere ouders aan zich goed in te lezen over mogelijke tekorten. Zo nemen zij een B12-supplement. Moeilijke fratsen uithalen om een maaltijd te bereiden is niet nodig. “We eten afwisselend en hebben veel nieuwe smaken ontdekt. En er blijft nog genoeg koek snoep en ijs in vegan varianten voorhanden.”

'Ik was dat irritante nichtje'

Veerle Vrindts (33) woont samen met man en dochter (7) in Almere en is directeur van ProVeg Nederland (voorheen Viva Las Vega’s). Deze stichting probeert een plantaardig dieet te bevorderen, zoals met de Veggie Challenge.

HoofdFoto artikel ProVeg
Veerle Vrindts Beeld door: Chavez van den Born

Als kind was Vrindts dol op konijntjes knuffelen op de fokkerij van de ouders van haar beste vriendin. Maar eens in de zoveel tijd gebeurde er iets duisters: de konijnen werden geslacht voor consumptie. Haar vriendin scheen het normaal te vinden, de kleine Veerle niet. “Dat contrast tussen konijn op schoot en konijn op het bord vond ik onbegrijpelijk.”

Vrindts keek dan ook reikhalzend uit naar de dag dat ze twaalf werd, en vegetariër mocht worden. “Mijn ouders waren bang dat ik als kind essentiële voedingsstoffen zou missen.”

Haar familie begreep maar weinig van haar nieuwe menu. En ook op school lukte het niet om mede-vegetariërs te kweken, hoeveel slachthuisfilmpjes ze in haar spreekbeurten ook liet zien. Ze zette door en wisselde gaandeweg van tactiek: in 2010 organiseerde ze als student het eerste Viva Las Vega’s Festival, waar bezoekers werden verleid met vega-lekkers en niet geshockeerd met dierenleed. Het leverde in één dag vijfhonderd inschrijvingen op voor de Veggie Challenge die ze met haar man Pablo Moleman had opgezet, waarbij je dertig dagen plantaardig of vegetarisch eet.

Ze werkt ook samen met bedrijven: de appelkruimeltaart van de HEMA is nu plantaardig

Veel challenge-deelnemers zitten met dezelfde vragen, merkt Vrindts: “Krijg ik genoeg voedingstoffen binnen? Moet allesrauw en suikervrij? Wat als ik bij een etentje de enige ben die geen vlees wil? We verbinden mensen met een vrijwillige mentor uit hun eigen buurt, met wie ze dat soort situaties kunnen bespreken.” Inmiddels zijn er een app, menuplanner en honderden recepten waarmee ProVeg individuen begeleidt. En ook werken ze samen met bedrijven: de appelkruimeltaart van de HEMA is nu plantaardig.

Er is in twintig jaar tijd veel veranderd. Waar Vrindts’ familieleden haar menukeuze vroeger maar vreemd vonden, sturen ze haar nu artikelen door over de vee-industrie. “Ze zeggen soms: ‘Ik weet dat jij het daar toen al over had, maar nu zijn er meer vleesvervangers en die zijn best lekker.’ Ik denk ook dat zede boodschap vanuit de media eerder accepteren dan die van hun irritante nichtje.”

'Als ik vlees eet, dan het liefst lokaal'

Rosan Bronckers (32) woont in Utrecht en werkt als eventmanager en projectondersteuner. Rond haar zestiende ontwikkelde zij allergieën voor zowel dierlijk als plantaardig voedsel. Ze wil wel, maar kan niet volledig plantaardig eten.

portret2
Rosan Bronckers Beeld door: Pleunie van Raak

De dag beginnen met een gebakken ei op een bedje van rucola zit er voor Bronckers niet in. Ook lekkers als kiwi, pompoen, sesamzaad, zonnebloempitten en veel soorten noten zijn door allergieën een no-go. Peulvruchten en sojaproducten moet ze vanwege een hormoonstoornis zo veel mogelijk laten staan. “Om ervoor te zorgen dat mijn lichaam toch genoeg vetten en eiwitten binnenkrijgt, adviseren artsen en diëtisten mij om af en toe vlees en vis te eten”, vertelt ze. “Een volledig plantaardig dieet is voor mij daarom helaas niet mogelijk, terwijl ik graag zo duurzaam mogelijk zou willen eten.”

Door helemaal te stoppen met vis en vlees kreeg ik te weinig vetten en eiwitten binnen

Vanaf het moment dat Bronckers te maken kreeg met haar voedselallergieën, is ze op zoek gegaan naar een dieet dat voor haar het beste werkt. “Eerst samen met een diëtist, die adviseerde om naast groente vooral veel zuivel, brood en vlees te eten.” De afgelopen acht jaar heeft Bronckers haar dieet steeds verder verduurzaamd. “Ik eet weinig bewerkt voedsel en zoveel mogelijk lokaal, plantaardig en van het seizoen. Daarnaast eet ik zo’n twee keer per week een beetje vlees en een paar keer per maand vis.”

Volledig vegetarisch heeft Bronckers ook een tijd geprobeerd, maar dat had zoveel invloed op haar dagelijks leven dat ze er niet mee door kon gaan. “Ik heb een slank postuur en moet mijn hele leven al uitkijken voor ondergewicht. Door helemaal te stoppen met vis en vlees kreeg ik te weinig vetten en eiwitten binnen.” Bronckers viel veel af en kreeg te maken met vermoeidheid en verminderde spierkracht.

Nog steeds is ze op zoek naar hoe zij haar dieet zo duurzaam mogelijk kan inrichten. Zo kocht ze onlangs vlees van herten die zijn afgeschoten bij de Oostvaardersplassen, om de populatie klein te houden. “Het liefst eet ik helemaal geen vlees, maar áls ik het eet, dan ga ik op zoek naar zo lokaal mogelijk.”

Dit artikel verscheen eerst in het OneWorld magazine ‘Hoe zit het met Vegan?’.

Hoe Zit Het Met Vegan? is onafhankelijk tot stand gekomen en financieel mede mogelijk gemaakt door Stichting DOEN. De overeenkomst tussen OneWorld en deze organisatie is openbaar en in te zien.

VegaMetBallen-NR030-InSaus-ZwammieKetjap

‘World Vegan Day’ vier je met deze oesterzwammen in ketjap

Dit veganistische recept vindt iederéén lekker.

brooke-lark-194252-unsplash

Veganisten maken verschil

Om de opwarming van de aarde te beperken, moet je verder kijken dan hightech oplossingen.

Bewuster geworden door dit artikel?

Onze journalistiek is toegankelijk voor iedereen en dat willen we zo houden. Met een kleine bijdrage help jij ons anderen ook bewust te maken. Alvast bedankt!

Ja, ik doe graag een eenmalige donatie!
Hoeveel wil je doneren?
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Over de auteur

Redactiestagiaire

Sophie Duvekot (1996) studeert journalistiek in Utrecht en schrijft graag over duurzaamheid en cultuur.
Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief