Verder lezen?

Rechtvaardige journalistiek verdient een rechtvaardige prijs.
Maak jij OneWorld mogelijk?

ja, ik word nu lid vanaf 6,- per maand

Het kost Mofe (Jude Akuwudiki) de nodige moeite om rond te komen. Overdag repareert hij als elektricien verouderde stoppenkasten in een papierfabriek; ’s nachts werkt hij als beveiliger. Sinds kort is hij de trotse bezitter van een vals paspoort: Mofe heeft het plan opgevat om onder de door hem gefingeerde achternaam Sanchez naar Spanje te emigreren. Maar voordat hij zijn droom kan verwezenlijken slaat het noodlot toe: na een lange nachtdienst treft hij zijn zus Precious (Omoye Uzamere) in bewusteloze toestand aan. Haar kinderen hebben al het leven gelaten.

Koolmonoxidevergiftiging blijkt de boosdoener. Veroorzaakt door de krakkemikkige generator die het huisje dat Mofe met zijn zus deelt van stroom voorziet. Als Precious tot overmaat van ramp in het ziekenhuis overlijdt, belandt Mofe in een kafkaëske nachtmerrie: hoe komt hij aan het geld dat het mortuarium vraagt voor de teruggave van het stoffelijk overschot van zijn zus? Hoe kan hij aanspraak maken op een eventuele erfenis? En kan hij voor de vervaardiging van een doodskist ook zelf materiaal aanleveren om de kosten te drukken? Acteur Akuwudiki speelt de radeloosheid waar Mofe door wordt overmand met veel bezieling, in een film die zich laat omschrijven als een onvervalst en geslaagd voorbeeld van sociaalrealisme.

Hoop aan de horizon

In allerlei achterkamertjes stuit Mofe vervolgens op de uitwassen van de Nigeriaanse bureaucratie. In een keur aan kantoortjes, waar eigenlijk niets gebeurt, leidt stilstand tot achteruitgang. Een bankmedewerker kan niets voor de elektricien betekenen omdat hij geen eerstegraads familie (dat wil zeggen: partner, kind of ouder) van Precious is, een advocaat wil wel voor Mofe bemiddelen maar blijkt een charlatan en Mofes baas, de directrice van de papierfabriek, weigert ondanks zijn smeekbedes een veiligere werkomgeving te creëren. Deze aaneenschakeling van decepties leidt tot sarcastische maar geestige taferelen. Zoals wanneer een handlanger van Mofes strafpleiter vertelt dat Mofes vader de erfenis van Precious claimt, maar dat hij geen hebzuchtige man is: zijn zoon mag, zo beklemtoont hij, maar liefst 20 procent in eigen zak steken.

Het lijkt of de hoofdpersoon de tragiek accepteert omdat hij al met zijn hoofd in Spanje zit

Of wanneer Mofe een nieuwe elektricien de kneepjes van het vak bijbrengt en wordt getrakteerd op een flinke elektrische optater. Waarop de jongeling hem vraagt: “Was dat een schok?”, en Mofe antwoordt: “Nee, ik was aan het dansen.” In dit soort scènes lijkt het alsof de hoofdpersoon de alledaagse tragiek accepteert, omdat hij al met zijn gedachten in Spanje zit. Maar misschien ook omdat apathie in Nigeria onderdeel is van het dagelijkse leven, en veelal in de plaats is gekomen van hoop en verandering. Niettemin gloort er – zij het spaarzaam – hoop aan de horizon in Eyimofe (This Is My Desire): het leven in Lagos is niet uitsluitend kommer en kwel.

Filmische lofzang

Ook in het tweede deel van de film, dat in het teken staat van de beslommeringen van kapster en serveerster Rosa (Temi Ami-Williams), wisselen tragische en blijmoedige momenten elkaar af. Rosa wil zich in de toekomst in Italië vestigen, maar eerst moet ze financieel onafhankelijk worden en zich losweken van haar suikeroom Mr. Vincent (Toyin Oshinaiki). Een relatie met de rijke Amerikaan Peter (Jacob Alexander) lijkt de uitweg. Maar Peter – een zoon van Libanese ouders die zich ooit in de Verenigde Staten vestigden – haakt al snel af zodra een Nigeriaanse vriend hem vraagt of Rosa, zoals het negatieve stereotype over Nigeriaanse vrouwen dicteert, al bij hem heeft gebietst: gegeneerd biecht Peter op dat hij een telefoon voor haar heeft gekocht.

Maar voordat er een einde komt aan de romance tussen de twee volgt er nog een schouwspel in een chic restaurant, waar de Amerikaan Rosa trakteert op een gerecht met tofu. “Heb je dit écht nog nooit gehad?”, vraagt hij haar verbaasd. Het is een hilarische scène, waarmee de in Nigeria geboren en in de VS opgeleide gebroeders Esiri lijken te zeggen: met het introduceren van vleesvervangers los je de corruptie in Nigeria niet op; laat je westerse arrogantie maar achterwege. Want Eyimofe is óók een filmische lofzang op het leven in Lagos. Een inkijkje in een bruisende stad – de Esiri’s filmden op 48 locaties – die voortdurend in beweging is, al staat het verkeer er steevast vast.

Door de ogen van Mofe en Rosa tonen de tweelingbroers een caleidoscopisch en kleurrijk beeld van de stad. De camera – Eyimofe is niet digitaal gefilmd maar op ouderwets celluloid, en oogt hierdoor heerlijk vintage – voert het verhaal langs arm en rijk, langs huisjes opgebouwd uit golfplaten, statige villa’s met zwembaden en alles ertussenin. Gaandeweg wordt duidelijk waarom er Lagossers zijn die hun chaotische woonplaats willen verlaten en waarom sommigen er juist voor kiezen te blijven. Eyimofe biedt geen hapklare oplossingen, maar laat zich meer omschrijven als een filmische beschouwing van hedendaags Lagos. Hoop en wanhoop liggen voortdurend met elkaar in de clinch. Hieruit ontstaan compromissen: net als in het echte leven moet je soms een mouw passen aan onverwachte hindernissen. De boodschap: het leven is niet per definitie waardeloos als je niet krijgt waarnaar je zo hartgrondig verlangt.

Bron: www.youtube.com

Eyimofe (This Is My Desire) is van 18-22 april online te zien op Movies That Matter. Tickets zijn vanaf 1 april verkrijgbaar.

Kaarten winnen?
Onder OneWorld-abonnees geven we 10 vrijkaarten weg voor Eyimofe. Mail zo snel mogelijk je naam en abonneenummer naar winnen@oneworld.nl o.v.v. ‘Movies That Matter vrijkaart This Is My Desire’.

StopFilmingUs1

Stop Filming Us: De film die nooit gemaakt had mogen worden

Postema’s postkoloniale lens is bepaald niet scherp, schrijft Emiel Martens.

Schermafbeelding-2020-12-17-om-12.10.56-PM

Deze filmmakers geven migranten zélf de camera

Wat als de mensen over wie je een film wilt maken, helemaal niet op jou zitten te wachten?

Omar Larabi pasfoto

Over de auteur

Omar Larabi is filmhistoricus en freelance filmjournalist voor onder meer De Filmkrant, De Lagarde, VARAgids en Radio 1.
Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief