Marleen en Roderick reizen anderhalf jaar de wereld rond. Op zoek naar antwoord op de vraag: Is een leven dicht bij de natuur iets voor ons? Vandaag deel 4: Het natuurlijke leven in Armenië. 

Het is vroeg in de morgen en we rijden door een groen en uitgestrekt Armeens landschap. Mensen trekken de velden in met grote zakken, op zoek naar eetbare kruiden en planten. Even verderop worden er paddestoelen en bessen gevonden in het bos. Als we niet veel later een afslag nemen naar een klein dorpje, zien we een grote familie aan een tafel zitten: er wordt gelachen en gegeten. Je kan er eigenlijk niet omheen: het leven dicht bij de natuur en elkaar lijkt de standaard in Armenië. De familie aan de tafel begint enthousiast te zwaaien en niet veel later zitten we bij Vico en zijn familie aan tafel. Alle tijd om meer te horen over hun leven en ervaringen.

Vers van het land

Het is donderdagochtend en de hele familie zit bij elkaar: vader Vico, zijn vrouw en hun kinderen met aanhang. De kleinkinderen rennen over het terrein rondom het huis, waar de kippen ook vrij rond scharrelen. “Hoe kan dat, op een doordeweekse dag?”, is onze eerste reactie: we blijven toch Nederlanders. “We hebben wat te vieren!”, lacht Alina – die wat Engels spreekt. Vandaag wordt het jongste kleinkind van Vico een jaar. “Dan komen we gewoon bij elkaar, om lekker te eten”. De tafel staat inderdaad vol met lekkernijen en ze vertellen er graag over. Alles komt uit hun eigen tuin of van hun eigen dieren en is zelf bereid. De baklava is gemaakt van de walnoten uit de tuin en de honing komt van de eigen bijenkasten. De groene groente is door vader geplukt in de bergen en vervolgens gezouten en gekookt door moeder. En de kaas is gemaakt van de melk van hun eigen koeien. “Alles is natuurlijk, van ons eigen land!”, blijven ze benadrukken.

Armenië, land, duurzaam

We zijn uiteraard erg nieuwsgierig naar waar al het eten vandaan komt. Met de hele familie gaan we naar het land, tien minuten lopen van het huis. Hier staan de fruit- en notenbomen, groeien de kruiden en het zoemt er van de bijen. Als we door de tuin lopen, deelt Alina enthousiast waar ze de verschillende planten voor gebruiken en hoe de bomen worden gesnoeid en onderhouden. Zoveel kennis over de natuur: een gek idee dat wij in West Europa de meeste van deze kennis zijn verloren in de afgelopen decennia. Hier wordt de kennis nog steeds overgedragen: van vader op zoon en van moeder op dochter.

Gezamenlijke effort

Terwijl wij over hun terrein lopen, realiseren wij ons weer hoeveel tijd het kost om alles zelf te verbouwen en te bereiden. Een pot honing kopen wij gewoon in de supermarkt; de heerlijke honing van deze familie vraagt iedere dag tijd van hen. Alina legt uit dat zij geen baan heeft: ze zorgt voor haar twee kinderen en helpt haar ouders op het land. Tijdens het oogstseizoen betekent dit dat er hard gewerkt wordt. “Mijn leven is relaxt en ik ben gelukkig!”, lacht ze. “Maar, aan de andere kant: ik zou ook zo graag willen reizen, de wereld willen zien.” Ja, dat dilemma begrijpen wij erg goed. Een meer zelfvoorzienend leven, vraagt om keuzes: het kost tijd en vraagt constante aandacht. In Armenië worden de verantwoordelijkheden gedeeld met de familie en het dorp, dat geeft iets meer ruimte. Hoe kunnen wij dat realiseren wanneer wij onze plek starten? Een belangrijke voorwaarde voor ons is om het samen te doen: met een groep of een netwerk van mensen. Daar zijn vast en zeker goede voorbeelden van te vinden op de wereld. Wij houden onze ogen open en hopen op een volgende plek inspiratie te vinden!

Dit was deel 4 uit een serie.
Deel 1: Terug naar de basis? Een ontdekkingsreis om de wereld 
Deel 2: Terug naar de basis? Zelfvoorzienend leven in Griekenland
Deel 3: Terug naar de basis? Een redicaal besluit in Turkije

Bewuster geworden door dit artikel?

Onze journalistiek is toegankelijk voor iedereen en dat willen we zo houden. Met een kleine bijdrage help jij ons anderen ook bewust te maken. Alvast bedankt!

Ja, ik doe graag een eenmalige donatie!
Hoeveel wil je doneren?
670

Over de auteur

Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief