OneWorld presenteert:

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

Op 23 april 2018 rijdt er een jonge man in op een groep mensen in Toronto, Canada. Alek Minassian doodt tien mensen en verwondt er veertien, waarvan de meesten vrouwen. Vlak voordat hij deze terroristische aanslag pleegt, schrijft hij op zijn Facebook: “The Incel Rebellion has begun!”

Minassian maakt onderdeel uit van een diverse en los georganiseerde groep mannen die zich voornamelijk online verzamelt onder de titel ‘incels’, involuntary celibates, ofwel onvrijwillig sekslozen. Incels voelen zich onderdrukt; ze hebben het gevoel dat seks ze wordt ontzegd door vrouwen. Vrouwen zijn tegenwoordig door hun emancipatie seksueel vrij, en de incels delven het onderspit, want vrouwen kiezen genetisch superieure mannen en laten hen links liggen.

Incel-ideologie

Incels beredeneren dat het feminisme tot deze seksuele vrijheid van vrouwen heeft geleid en zodanig de samenleving heeft verstoord en verpest. Betamannelijkheid, slachtofferschap en het gevoel dat ze recht hebben op seks van vrouwen voeren de boventoon in hun retoriek. Geweld wordt door vele incels virtueel aangemoedigd.

Voor Alek Minassian was er in 2014 Elliot Rodger, die in Californië zes mensen vermoordde. In de video en het manifest dat hij voor de aanval publiceerde, noemt hij het vergelding voor het feit dat hij op zijn 22ste nog maagd was. Rodger wordt in de incel-community verheerlijkt, onder andere door Minassian; die hem ‘the supreme gentleman’ noemde in eerdergenoemde Facebookpost.

En in 2009 was er in Pennsylvania George Sodini, die drie vrouwen in een sportschool vermoordde. Later werd zijn dagboek gevonden, waarin hij zijn diepe frustratie uitte over het feit dat hij al jaren geen seks meer had gehad. Zo hebben er de afgelopen jaren meerdere gewelddadige aanvallen plaatsgevonden, waarbij de mannelijke daders deels of volledig gemotiveerd waren door diepgewortelde vrouwenhaat.

Rationeel vrouwen onderdrukken

Dit zijn uiteraard extreme uitingen van geweld, maar incels en hun geestelijk vaders nemen het doel van ‘seksuele herverdeling’ erg serieus; het idee dat mannen recht hebben op seks, en er maatregelen moeten worden getroffen voor de groep mannen die geen seks hebben. Zo sprak Jordan Peterson, hoogleraar psychologie aan de Universiteit van Toronto en sinds enige tijd immens populair in online antifeministische kringen, recent in een interview over ‘enforced monogamy’. Gedwongen monogamie zou wat hem betreft een rationele oplossing zijn voor mannen die geweld plegen gemotiveerd door gevoelens van afwijzing. Wat gedwongen monogamie precies inhoudt, is aan de lezer om in te vullen.

Peterson en vele incels zijn in ieder geval gecharmeerd van het idee dat vrouwen verdeeld moeten worden onder mannen; incels zouden een onderdrukte klasse zijn, die recht heeft op een gelijke verdeling van hetgene wat hen ontzegd wordt – seks. Hun standpunten barsten van de tegenstellingen: ze zijn tegen overheidsinmening, maar niet wanneer het hen goed uitkomt. Ze verachten vermeend slachtofferschap, maar centraliseren het in hun eigen betoog. Ze zijn tegen identiteitspolitiek, maar zetten hun persoonlijke identiteit voorop in hun strijd voor ‘seksgelijkheid’.

In minder extreme vorm schreef columnist Ross Douthat over de zogehete herverdeling van seks. Vlak na de aanslag door Minassian koos hij ervoor de denkbeelden die hadden geleid tot meerdere doden bij The New York Times serieus te overwegen en bespreken: seksrobots en sekswerkers zouden de herverdeling van seks in de toekomst mogelijk gaan maken.

In zijn column haalt Douthat de doorgeslagen economiehoogleraar Robin Hanson aan, weer zo’n geestelijk vader, die zich afvraagt: als we ons bezighouden met de verdeling van goederen en geld, waarom dan niet van seks? Douthat en Hanson behandelen seksloze mannen daarmee als een onderdrukte klasse, precies zoals incels zelf propageren. Score. Het gevaarlijke gedachtengoed van incels is succesvol gelegitimeerd op een enorm internationaal platform.

In Nederland sijpelen deze denkbeelden ook door. Peterson kwam in januari een praatje geven bij een ‘debatavond’ van het intens racistische De Nederlandse Leeuw en werd daar met bewondering en ontzag onthaald. Zijn bestseller ligt nu in Nederlandse boekhandels. In de Volkskrant werden voor- en tegenstanders van Peterson aan de tand gevoeld. Waarom kritisch zijn, als je ook lekker smeuïg de voors en tegens kunt opsommen van de fysieke onderdrukking van vrouwen?

De realiteit

De normalisering van termen als gedwongen monogamie en de herverdeling van seks verloopt soepel omdat ze abstract, afstandelijk en filosofisch in de oren klinken. Goh, spannend, een filosofische oefening! Wat zouden ze er, effe puur theoretisch, eigenlijk mee bedoelen joh?

Een gedachte-experiment, uitgevoerd door mannen die niets te verliezen hebben wanneer hun gevaarlijke ideeën effect krijgen. Een gedachte-experiment waarbij er klakkeloos van uit wordt gegaan dat mannen tegenwoordig daadwerkelijk aan mannelijkheid en positie hebben verloren. Een gedachte-experiment waarbij er voor het gemak voorbij wordt gegaan aan het feit dat er ook andere mensen ongewenst seksueel inactief zijn. Zoals bijvoorbeeld niet-hetero, fysiek beperkte en transgender mensen die worstelen met maatschappelijke acceptatie. Of heteroseksuele en biseksuele vrouwen die seksueel geweld, slutshaming1 of gewoonweg enorm slechte seks riskeren. Maar de mogelijke seksuele inactiviteit van deze groepen heeft niet geleid tot verongelijkt slachtofferschap, een agressief gevoel van recht hebben op seks, of extreem geweld.

In werkelijkheid is er geen scenario te bedenken waarbij de uitwerking van deze ideeën niet leidt tot de staatsgeorganiseerde fysieke onderwerping van vrouwen. De herverdeling van seks betekent hier de herverdeling van vrouwen als goederenwaar. Door een staatsorgaan uitgevoerde gedwongen monogamie is niet mogelijk zonder massaverkrachting.

In de serie The Handmaid’s Tale krijg je een idee van hoe verkrachting mede mogelijk gemaakt door de staat zou werken in onze huidige samenleving; een situatie die zwarte vrouwen in de tijd van slavernij aan den lijve hebben ondervonden. En is het eigenlijk nodig om aan gruwelijke toekomstscenario’s te denken, als incels nu al voor onze ogen radicaliseren?

Noem het beestje bij zijn naam. Gevaarlijke vrouwenhaat, gekleed in een intellectueel jasje, is nog steeds gevaarlijke vrouwenhaat.

  1. Het proces waarbij mensen, vaak vrouwen, als minderwaardig worden gezien en soms zelfs worden vernederd op basis van hun (vermeende) seksuele activiteit ↩︎

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
bw

Justine van de Beek

Redacteur Harlot

Justine van de Beek (22) is overtuigd feminist en als socioloog gespecialiseerd in gender en seksualiteit.
Profielpagina