Journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

Terugkijkend op de geboorte van het Klimaatakkoord, was het proces eigenlijk een vrij treurige vertoning. Dit grote plan had de potentie om voor een kumbaya-moment te zorgen onder de Nederlandse bevolking. Hand in hand, de schouders eronder. Het type visie waar geen snelle planga tegenop kan. De werkelijkheid was een profileringsorgie van verschillende politieke partijen en organisaties. De ‘klimaatdrammer’: een een-tweetje tussen D66 en VVD. De ‘1000 miljard’ van Baudet. De ‘Levensgevaarlijke Klaver’ van VNO-NCW. Het was een bende.

Er viel me in die chaos wel één uiterst succesvolle campagne op, uit de koker van ‘de industrie’. Tijdens de onderhandelingen voor het Klimaatakkoord hoorde ik steeds meer mensen om mij heen praten over een ‘cruciale’ grondstof voor onze toekomst; ineens zijn we helemaal in de ban van waterstof.

Waterstof, de scheikundige formule H², is een brandbaar gas. Je kunt het uit water halen met een proces dat elektrolyse heet. Bij verbranding komen warmte en water vrij; veel schoner dan fossiele brandstoffen. De industrie gebruikt het als grondstof, bijvoorbeeld voor raketbrandstof of zoutzuur. Het kan ook aardgas vervangen als brandstof voor verwarming, bijvoorbeeld voor moeilijk te verduurzamen huizen. Zwaar transport over rails of water kan ermee vooruit. En het belangrijkste: je kunt er groene elektriciteit die je niet direct nodig hebt in opslaan. Het lijkt wel het biologische ei van Columbus.

Eén probleempje: wij maken nu waterstof uit aardgas. Haal je waterstof uit grijze energie, dan blaas je COde lucht in. Wat we willen is groene waterstof, uit groene, hernieuwbare energie. Helaas heeft Nederland nog lang niet genoeg windmolens en zonne-energie om dat te leveren. Grijs kun je moeilijk groen wassen. Dus heeft een geniaal persoon iets anders bedacht: blauwe waterstof.

Er kleven risico’s aan CO2-opslag in de grond, zoals lekkage of aardbevingen

Het blauwe eraan is dat de CO2 wordt afgevangen en opgeslagen in oude aardgasvelden. Technisch gezien stoot je dus geen CO2 uit. Maar er kleven risico’s aan CO2-opslag in de grond van land of zee. Zoals lekkage of aardbevingen. Risico’s die maken dat er maatschappelijke discussie en twijfel is over deze oplossing. Wat een likje hemelsblauw al niet kan doen.

Een slim gekozen kleur. Niet voor niets kun je iemand ‘op zijn blauwe ogen vertrouwen’. Blauw straalt veiligheid en zekerheid uit. Kijk maar naar het kleurgebruik van grote instanties als de Belastingdienst en Facebook. Ben je niet 100 procent duurzaam, maar wil je wel uitstralen dat je een degelijk alternatief bent, dan is blauw jouw kleur.

Blauwe waterstof is tijdelijk, zo staat het in het Klimaatakkoord. Een noodzakelijk transitiemiddel dat de basis moet leggen voor onze toekomstige groene waterstofeconomie. Een brug tussen grijs en groen. De verwachting is dat we in 2030 onze groene bestemming hebben bereikt en we geen aardgas meer nodig hebben. Of wordt blauw straks het nieuwe groen?

Dit artikel verscheen eerder in OneWorld-magazine.

Daniel_OneWorld-32 (1)

De stikstofcrisis ontmaskert nepsuperhelden

We weten nu in elk geval welke bedrijven écht het beste met de wereld voor hebben.

bubble-nebula-1757104_1920

Voorlopig geen waterstof voor Nederlandse burger

Zal Nederland uitgroeien tot een waterstofeconomie?

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
daniel-profielpagina-cms

Daniël Poolen

Werkt bij het Koninklijk Instituut van Ingenieurs als coördinator duurzaamheid. Als ingenieur lost hij maatschappelijke- en …
Profielpagina