Wat heeft de klimaatcrisis te maken met thema’s als racisme, migratie en gender? En wat zou de natuur zélf over haar ondergang te zeggen hebben? Voor de zomereditie van OneWorld Magazine in 2021 schreven Klimaatdichters Amina Belôrf, Nisrine Mbarki, Shari Van Goethem en Willemijn Kranendonk ieder een gedicht, waarin ze de natuur in woord brachten.

Een stukje droom
‘Vergeten zijn de mensen die de zee overstaken, hun lijf en leven in pand hebben gegeven’. Klimaatdichter Amina Belôrf geeft woorden aan de klimaatcrisis. Die kan ze niet los zien van het reusachtige onrecht van racisme, maar ze durft nog te dromen.

stukje droom square

Klimaatpoëzie: Een stukje droom

mijn ouders hebben / gegraven en gewroet / in een gewonde aarde

Rewilding
‘Mijn ouders overleven de winter door familiestemmen in hun telefoon’. Klimaatdichter Nisrine Mbarki ziet de wereld langzaam tot stilstand komen. Althans, voor de mens: de natuur is altijd in beweging.

CMS format rewilding

Klimaatpoëzie: Rewilding

'ooit heb ik een konijn zachtjes uit zijn vel getrokken'

de hemel spreekt
‘Ik geloof dat ik ooit eindeloos was. dat ik met het wazig worden van mijn zicht kleiner ben geworden.’ Klimaatdichter Shari Van Goethem geeft de hemel een stem. Omdat we anders vergeten dat die ademt.

CMS format de hemel breekt

Klimaatpoëzie: de hemel spreekt

ik ben kleiner geworden. zoals zij / die in mij alleen nog ruimte zien

Het herstel van Moeder Aarde
Wat hebben vastgeroeste gendernormen met de klimaatcrisis te maken? Alles, ziet Klimaatdichter Willemijn Kranendonk. Want het zijn de vrouwen die zien hoe de aarde lijdt.

CMS format moeder aarde

Klimaatpoëzie: Het herstel van Moeder Aarde

onze meisjes / kunnen niet naar school / worden gedwongen ons te helpen