“Weet je, laat maar gewoon. Ik heb geen zin in een discussie”, zegt Yasmina tegen Jacob. “Jij zit in een heel andere wereld, je begrijpt het toch niet”. “Hoezo andere wereld? Ik zit naast je. Waarom voel jij je hier niet thuis?” vraagt Jacob oprecht. “Wat begrijp ik dan niet?”.

We hebben het in de klas over je ergens thuis voelen. We hebben de resultaten van verschillende onderzoeken onder jongeren in Nederland doorgenomen en lezen daarin dat een grote groep jongeren met een andere culturele afkomst zich al jarenlang niet thuis voelt in Nederland. Yasmina is pessimistisch en denkt aan dat we over tien jaar waarschijnlijk nog steeds met dezelfde problemen zullen zitten. Jacob begrijpt niet goed wat Yasmina dwars zit. Maar hij wíl het wel begrijpen.

“Je begrijpt heel veel niet, Jacob. Okay, misschien is het geen andere wereld, maar jij zit wel in een andere dimensie dan ik”, reageert Yasmina. “Maar hoezo voel je je hier niet thuis? Je bent hier geboren. Ik snap niet waarom je weer terug wil naar Marokko. Hoe vaak ben je daar nou geweest? Terwijl hier heel je leven zit”, vraagt Jacob. “Ik snap het gewoon niet”.

Yasmina is zestien. Een mooie meid met een zacht stemmetje en een hoofddoek, die ze met trots draagt.

Yasmina schud haar hoofd en zegt rustig tegen Jacob: “Weet je, eigenlijk wil ik het hier helemaal niet over hebben, want telkens na zo’n discussie word ik helemaal para. Maar weet jij, dat ik al twee keer heb meegemaakt dat ik op straat ‘terrorist’ ben genoemd?! Gewoon toen ik op weg was naar mijn werk? Door onbekenden? En weet je waarom? Omdat er weer eens op het nieuws was dat een malloot zichzelf had opgeblazen. En dan krijg ik te horen dat ik een terrorist ben.. Leven wij dan in dezelfde wereld, Jacob? Maak jij dit soort dingen ook mee?”

“Nee, dat maak ik niet mee”, zegt Jacob stilletjes.

“Nee! Daarom leven wij niet in dezelfde wereld, vriend!”

“Maar daar moet je je niks van aantrekken. Dat zijn gewoon idioten”.

“Zo werkt het helaas niet. Maar goed, ik houd er liever over op. Want anders gaat een van jullie nog zeggen dat ik in een slachtofferrol zit of zo, je weet toch”.

“Nee”, zegt Jacob. “Zo denk ik niet, je bent geen slachtoffer.”

“Okay, mevrouw, kunnen we alstublieft verder met de les?” vraagt Yasmina. “Ik word hier verdrietig van en dat wil ik niet.”

Jacob zit de rest van de les naar buiten te kijken. Waarschijnlijk aan het nadenken wat er net allemaal werd gezegd. Hij snapt het, maar ook weer niet. Na de les staat hij op en loopt achter Yasmina aan. “Yasmina, in welk lokaal hebben we nu les?”

Bewuster geworden door dit artikel?

Onze journalistiek is toegankelijk voor iedereen en dat willen we zo houden. Met een kleine bijdrage help jij ons anderen ook bewust te maken. Alvast bedankt!

Ja, ik doe graag een eenmalige donatie!
Hoeveel wil je doneren?
download-2

Over de auteur

Suna Floret woont in Rotterdam. Ze schreef onder andere columns voor het Algemeen Dagblad en werkt nu als fulltime docent op Het …
Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief

Advertentie

OneWorld-online_banner-600×500 + waaier