Workaholic wordt weldoener

17-12-2008
Door: Merijn van Grieken
Bron: IS Online
Helena van Engelen

Ooit wel eens gedroomd van een ander bestaan? Helena, Loek en Yvonne gooiden hun leven radicaal om. Zij zegden hun baan op, verkochten hun huis en vertrokken naar Mali en Peru of zetten vanuit Amstelveen hun vermogen in om goed te doen in ontwikkelingslanden. “Er is geen twijfel, omdat het besluit zo diep van binnen is genomen.” Drie Nederlandse weldoeners over hun keuze.


“Het trof me als een blikseminslag”

Helena van Engelen| 59 jaar| twee kinderen| woonde 12 jaar lang op Tenerife| werkte in het onderwijs en gaf advies en begeleiding aan psychiatrische patiënten in Amsterdam| verkocht haar huis aan het Vondelpark| richtte stichting Kuychi op| woont in Peru.

“Mijn familie en zoon en dochter vonden het heel erg moeilijk toen ik ze in 2001 vertelde dat ik naar Peru zou gaan. Vier jaar eerder, in een pijnlijke periode in mijn leven waar ik niet op in wil gaan, ontstond de wens om iets voor kansarme kinderen in Peru te doen. Ik kende Peru niet, was er nooit geweest, maar ik wist dat het Peru moest zijn. Zodra mijn thuiswonende dochter uitvloog, heb ik mijn wandelschoenen aangetrokken en ben vertrokken. Dat klinkt romantisch, maar het was niet gemakkelijk om huis en haard te verlaten. Je gaat als vrouw alleen naar een ander continent, naar een land waar waarden en normen door overlevingsdrang worden bepaald. Maar ik dacht: ‘Als ik het nu niet waag, doe ik het nooit meer en krijg ik spijt’. Ik ben gesprongen. Het project was in de loop der tijd in hart en hoofd gerijpt, dus ik kocht meteen een prachtig terrein in de Heilige Vallei vol natuurschoon waar ik zo van houd. Mijn familie en mijn kinderen vonden het helemaal niet leuk. Mijn vertrek werd me niet in dank afgenomen. Maar het moest gebeuren. Het was net alsof ik geroepen werd. Dat was zo sterk, daar kon ik niet tegenop. Het trof me destijds als een blikseminslag. Het is heel raar om dat te voelen en is vooral moeilijk om aan anderen uit te leggen. Toen mijn familie over de eerste shock heen was, kon ik gelukkig wel vrij snel op hun steun rekenen. Natuurlijk mis ik mijn kinderen en kleinkinderen. Het bestaan is heel zwaar en de verantwoordelijkheden die ik daar heb ook. Maar nog steeds, ondanks alle problemen en moeilijkheden, ben ik blij dat ik deze keuze heb gemaakt.
http://www.kuychi.org/

“De schellen vielen me van de ogen”

Loek van den Boog| 55 jaar| getrouwd en 3 kinderen | was directeur Oracle Europe| richtte Net4kids op en reist vanuit zijn woonplaats Amstelveen de hele wereld over| werd in oktober gekozen tot Filantroop van het jaar van de FM50 Awards 2008.

“Werkweken van tachtig uur waren heel normaal. De meeste tijd daarvan zat ik in het buitenland. Als directeur van Oracle Europe heb ik dit bedrijf van 1984 tot 1996 uitgebouwd tot het een na grootste softwarebedrijf ter wereld. Een fantastische tijd en daarin schuilde ook het gevaar: Er zat geen limiet aan, geen grens.
Ik kreeg de behoefte om meer tijd aan mijn gezin te besteden en om meer controle te krijgen over mijn agenda en tijdsbesteding. Ik vroeg me steeds vaker af of het leven niet meer is dan alleen zakendoen. Na een verschil van inzicht over het beleid kwam na twaalf jaar een eind aan mijn tijd bij Oracle. Het is het beste geweest dat me op dat moment kon overkomen. Ik kreeg de mentale en fysieke ruimte om verder te kijken in de wereld. Als jonge vent was ik gewoon niet met ongelijkheid en armoede bezig. Geen tijd voor.
De schellen vielen me van de ogen; de ellende schreeuwt je elke dag via de media tegemoet; nu kijk ik het op de vele reizen vaak recht in de ogen. Heel intens. Ik heb altijd veel geld verdiend en dat zou ik wel aan een tweede huis kunnen uitgeven, maar is dat het dan? Ik heb eenderde van mijn vermogen op een familiestichting geparkeerd, en met mijn tweede vrouw naar een goede bestemming gezocht. Dat viel niet mee, omdat we precies wilden weten wat ermee gebeurt en wat de resultaten zijn. Uiteindelijk zetten we onze familiestichting om in Net4kids. Het is een non-profit internetplatform dat donateurs verbindt met bijzondere kinderhulpprojecten in Afrika en Azië.Het blijft heerlijk om de financiële bandbreedte te hebben om te kunnen delen.”

http://www.net4kids.org/

“Mijn positieve energie stroomde weer”

Yvonne Gerner | 59 jaar| gescheiden | drie kinderen en verschillende pleegkinderen| was officemanager bij een architectenbureau| verkocht haar huis in Den Haag| is begin december in een terreinwagen vertrokken naar Mali voor haar stichting Rondom Baba.

“Waar de aarde rood kleurt, voel ik mij thuis. Twee jaar geleden, tijdens een reis van drie maanden, werd ik verliefd op Mali. Daar kreeg mijn leven weer kleur. Mijn dagen in Nederland voelden in die tijd grijs aan; ik was depressief. Ik bezat mooie spullen, de nieuwste schoenen, had een mooi huis en een goede baan. Maar ik vond er niets meer aan. Ik wilde mezelf erbovenop helpen door iets onalledaags te gaan doen. Iets wat mij zou uitdagen. Ik vertrok alleen, zonder reisgids, naar Mali. Doodeng. Wat nou als ik de weg niet weet? Maar eenmaal daar voelde ik me bevrijd. De positieve energie stroomde weer. Mali deed en doet iets met me. Ik ben dynamisch, maar in Mali ben ik Madame Tranquille. Ik geef gedachten de ruimte, laat oordelen varen en sta open voor Afrikaanse inzichten.
Op die reis ontmoette ik Baba Traoré, een sociaal-maatschappelijk werker met een jong gezin. Ik besloot hem te helpen zijn droom van een beter Mali te verwezenlijken vanuit Nederland. Mijn stichting Rondom Baba kreeg de afgelopen jaren steeds meer vorm. Hoewel ik een paar keer terugging, werd ik weer onrustig van mijn bestaan in Nederland. Ik wilde in Mali zijn. Mijn kinderen zijn volwassen en leiden hun eigen leven. Ik verkocht mijn huis en zegde mijn baan op. Ik zag het niet als avontuur. Ik was niet nerveus, niets. Ik deed gewoon mijn ding. Ik had al jaren een piepklein stenen doosje naast mijn bed staan met daarop een poppetje dat ikzelf voorstel. In dat doosje zat een rolletje papier met de tekst: ‘Mijn huis van vrede in Afrika’. Tegen mensen die mij naïef, roekeloos of onverantwoordelijk vinden zei ik: ‘Er is geen twijfel, omdat het besluit zo diep van binnen is genomen’. Zo’n beslissing is een zegen.”

http://www.rondombaba.nl/

Reacties