Dromers en doeners

14-10-2010 Bron: IS Online
Naïma

Wie: Naïma (10)
Woont in: Emmen
Droomt: met vriendinnetje Muriël van een eigen weeshuis in Afrika

 

“P.A.S.A.M., zo gaat ons weeshuis in Afrika heten. Dat staat voor People, Animals, School And More. Negen kinderen van allerlei leeftijden mogen er wonen, net zolang tot ze naar een pleeggezin kunnen. Waarschijnlijk bouwen we het huis in Ghana, maar Somalië is ook goed. Daar komt mijn moeder vandaan. Nu is het daar nog oorlog, dus is het niet zo veilig.
Samen met m’n vriendinnetje Muriël houd ik vergaderingen over hoe het terrein eruit komt te zien. Op onze bouwtekening zie je het huis, de school en de dieren afgebeeld. Zoals je ziet, zijn er ook bedden voor Muriël en mij. We slapen gewoon bij de kinderen op de kamer. Dat is ook wel handig, want dan kunnen ze niet weglopen. Alle kinderen krijgen een eigen taak in het huis, zoals stofzuigen en afwassen. Het is belangrijk dat ze dat leren voor later. Maar Muriël en ik gaan niet tegen ze schreeuwen hoor, we gaan gewoon hartstikke lief doen. En natuurlijk vliegen we een keer met alle kinderen naar Nederland, om ze aan onze families te laten zien.
Op de school naast het weeshuis leren we de kinderen de Nederlandse taal. De taal- en rekenboeken op mijn basisschool worden dit jaar vernieuwd. De oude boeken zijn nog lang niet versleten, dus die kunnen ze daar nog best gebruiken! We houden er trouwens wel rekening mee dat er kinderen met allergieën zijn. Stofallergie bijvoorbeeld. We zullen daarom geen schoolkrijt gebruiken, maar borden met viltstiften.
Rondom het tehuis komt een boerderij met koeien, geiten en paarden. Deze dieren verzorgen we goed totdat ze oud zijn, dan slachten we ze zodat de kinderen weer te eten hebben. We willen op het terrein trouwens ook graag een tropisch bad waarin reptielen wonen. Daar zit wel een glas omheen, zodat de kinderen veilig naar ze kunnen kijken.
Ik weet dat het heel duur is om een weeshuis te bouwen, maar ik heb al een potje met spaargeld dat voor het weeshuis bestemd is. En binnenkort komt daar nog wat geld bij, want al het geld dat ik voor mijn verjaardag krijg, zal ik in de spaarpot doen. Daar ga ik dan later voedsel en flessen water van kopen. En een laptop, want ik wil wel contact met mijn familie en vrienden in Nederland houden. Om meer geld op te halen wil ik een sponsorloop organiseren bij mijn atletiekvereniging. Vorige maand was hardloopster Lornah Kiplagat nog bij ons om geld in te zamelen voor haar eigen stichting. In een half uur tijd rende ik elf rondjes voor haar! Misschien wil ze nu wel rondjes voor mij lopen.”

Wie: Cas van Beukering (11)
Woont in: Rozendaal (Gld)
Won: de Barbara Ohmann Prijs voor zijn inzet voor Warchild

 

“Het begon vier jaar geleden met appels. Die kreeg ik van iemand uit de buurt en die heb ik samen met mijn vriendjes verkocht. 130 euro haalden we op. Het geld stuurden we naar Warchild. Toen kreeg ik ineens veel meer ideeën om geld mee op te halen. Appelflappen bakken en verkopen, Afrikaantjes kweken en schelpenhangers maken. Dat laatste is nog best gevaarlijk, hoor! Ik heb weleens met de boor in mijn duim geboord. Nu heb ik daar een stoer litteken van.
Met Koninginnedag verkoop ik spullen op de markt en met Kerstmis verkoop ik kerstkaarten en zelfgemaakte cadeautjes aan de deur. Mijn vriendjes helpen me altijd mee, maar ik ben degene die de acties bedenkt. Dit voorjaar hebben we voor vijftig mensen uit de buurt gekookt. Voor 25 euro kregen de gasten tomatensoep, zalmrolletjes, tapas en appeltaart met ijs. We waren al op vrijdag begonnen en hebben ook de hele zaterdag doorgewerkt. ’s Nachts heb ik amper geslapen door de zenuwen. Gelukkig vond iedereen het heel lekker. TV Gelderland kwam langs om me te filmen. Ik kreeg een headset met een microfoontje op, zodat de cameramannen alles konden horen wat ik zei. Ook toen ik heel stressig was. Gelukkig hebben ze dat niet uitgezonden.
De 1400 euro die ik met het diner had opgehaald, gebruikt Warchild voor de bouw van een school in Sierra Leone. Ook is er van mijn geld een speeltuin gebouwd, waar duizend kinderen per dag in kunnen spelen. Dankzij de Barbara Ohmannprijs kwam er in juni nog een cheque van 4000 euro bij. Die prijs is speciaal voor kinderen die zich hebben ingezet voor kinderen in een ontwikkelingsland. Daar ben ik best trots op, al zie ik het gewoon als mijn hobby. Op school heb ik een spreekbeurt gehouden over kindsoldaten. Ik heb het hier goed, zij daar slecht. Daar wil ik wat aan doen. Ik zeg niet dat andere kinderen dit ook moeten doen, maar ze kunnen er wel eens bij stilstaan.
Later word ik kok. Een kantoorbaan is niks voor mij, dan ga ik me vervelen. En werken in Afrika lijkt me ook lastig, want ze spreken daar geen Nederlands. Mijn opa en oma hebben beloofd dat als zij de loterij winnen, we met z’n allen een keer naar Afrika gaan. Maar dat is nog ver weg!”

Wie: Anne Leenstra (14)
Woont in: Buitenpost (Fr.)
Wat: Jeugdambassadeur Cordaid Kinderstem

 

“Mijn bellenblazende broertje is dankzij mij hartstikke beroemd geworden. De foto die ik bij ons in de tuin van hem maakte, won vorig jaar de fotowedstrijd van Cordaid Kinderstem en heeft sindsdien in allerlei kranten en tijdschriften gestaan. Als winnares mag ik mij een jaar lang jeugdambassadeur van de Cordaid Kinderstem noemen. Doel is dat ik pormotie maak en geld ophaal voor de projecten die zij opzetten voor kinderen in sloppenwijken. Samen met Cordaid en mijn ouders heb ik daarom de actie Van paperclip tot een miljoen bedacht. Mijn moeder heeft 75 tasjes ontworpen en genaaid, mijn vader maakt speelgoedtolletjes van oude tafels. Deze spullen verkoop ik op Marktplaats en de rommelmarkt hier in het dorp. Voor de promotie van de tasjes hebben we drie BN’ers – Brigitte Kaandorp en de zangeressen Kim Stolker en Elske DeWall – gestrikt om met een tasje op de foto te gaan. Dat werkt goed, want laatst zei een vrouw: ‘Ik wil ook zo’n tas, net als Brigitte Kaandorp!’
Mijn tip aan de volgende ambassadeur? Laat je ouders het werk doen. Nee, even serieus: netwerken is de grote truc. Ik ben erg verlegen, maar van mijn moeder, die zelf ook in de fondsenwerving zit, moest ik iedereen aanschrijven die ik ken. Leraren, kranten, wethouders, en dan maar zien wat er gebeurt. Ik heb daardoor best veel spulletjes gekregen die ik weer kan verkopen. Buitenpost is een Millenniumgemeente, dat betekent dat de gemeente de inwoners betrekt bij projecten in ontwikkelingslanden. Daarom, ben ik door onze wethouder uitgenodigd om een speech te houden. Zat ik daar ineens tussen de professoren. Doodeng!
Klasgenoten vinden het leuk dat ik dit jaar ambassadeur ben. Ze noemen me ook wel een Bekende Nederlander. Jaloers zijn ze  niet, want er zit ook veel werk aan vast. Of we een miljoen euro gaan halen weet ik niet, maar we komen best in de buurt. We zitten nu op een kleine 1300 euro. Er hoeven dus nog maar drie nullen achter. En drie keer nul is niets, toch? We hebben nog tot december.”

Hanna Hilhorst

Hanna Hilhorst werkt als programmamaker bij de NCDO, het centrum voor...

Lees meer van deze auteur >

Reacties