In industrielanden groeit de hoeveelheid elektronisch afval drie maal sneller dan de hoeveelheid gewoon afval, als gevolg van de snelle technologische vernieuwingen en de kortere levensduur van elektronische producten die daar mede verband mee houdt. Wereldwijd wordt ieder jaar tot 50 miljoen ton elektronisch afval geproduceerd, dat gevaarlijke stoffen bevat zoals lood, cadmium en kwik. Een groot deel van het Europese elektronische afval wordt geëxporteerd naar ontwikkelingslanden zoals Ghana, een belangrijke hub voor Europees elektronisch afval. Dit veroorzaakt vervuiling en gezondheidsproblemen, want Ghana heeft geen geschikte infrastructuur voor de verwerking met gevaarlijk afval.

Voor een klein deel van de Ghanese bevolking is de import van gebruikte elektronica een winstgevende business, maar voor de meerderheid van de mensen die werkzaam zijn in deze sector, is het een kwestie van overleven.

Duizenden Ghanezen werken in de informele afvalsector, waarvan ongeveer 40% kinderen. Onderzoeken wijzen uit dat blootstelling aan elektronisch afval kan leiden tot langdurige gezondheidsproblemen, vaak onomkeerbaar, zoals onvruchtbaarheid, miskramen, tumoren, endocriene ziektes en misvorming bij de geboorte. De werknemers hebben vaak problemen met snijwonden, hoesten, hoofdpijn, problemen met de bovenste luchtwegen, uitslag en verbranding.

Hoewel de overheid al jaren op de hoogte is van deze praktijken en deze beschouwt als een probleem van alarmerende proporties, is er nog niet veel gedaan om het op te lossen. Het enige zichtbare initiatief was de inrichting van een Centrum voor Hergebruik van Stadsafval, dat maar drie werknemers heeft en geen middelen om de concurrentie met de informele schroothandelaren aan te gaan.

MakeITfair, Basel Action Network (BAN) en het GoodElectronics Netwerk doen een oproep aan de Raad, die in december een beslissing zou kunnen nemen, om drie belangrijke veranderingen te garanderen in het kader van de herziening van de WEEE Richtlijn, en zo  deze schadelijke praktijken een halt toe te roepen. Op de eerste plaats moet alle ongeteste elektronica worden beschouwd als afval, onafhankelijk van zijn oorsprong of bestemming. Ten tweede moet aangemoedigd worden dat het elektronische-afvalprobleem effectiever wordt opgelost, namelijk bij de bron, door ambitieuze voorwaarden voor ecologisch design op te nemen in de Richtlijn. Ten derde moet er een tariefstructuur voor de verwerking van elektronica afval worden opgezet die kosten differentieert op basis van de eigenschappen van de producten.

Download ‘What a Waste:
http://somo.nl/publications-nl/Publication_3721-nl

Bekijk het videoverslag (met beelden uit Ghana):
http://somo.nl/news-nl/elektronisch-afval-uit-europa-schaadt-gezondheid-en-milieu-in-ghana/

Bewuster geworden door dit artikel?

Onze journalistiek is toegankelijk voor iedereen en dat willen we zo houden. Met een kleine bijdrage help jij ons anderen ook bewust te maken. Alvast bedankt!

Ja, ik doe graag een eenmalige donatie!
Hoeveel wil je doneren?
somo

SOMO

SOMO is een onafhankelijke not-for-profit onderzoeks- en netwerkorganisatie. SOMO richt zich op duurzame ontwikkeling, zowel sociaal, …
Profielpagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer