OneWorld presenteert:

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 4 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

“De telefoongesprekken met mijn familie in Eritrea houd ik altijd kort. Hoe het echt met hen gaat? Dat vraag ik niet over de telefoon. Je weet nooit wie er meeluistert”, zegt Zewdi Gebremicael (45).

In hun meest recente rapport over de mensenrechtensituatie in Eritrea meldt Amnesty International dat Eritreeërs hun land niet mogen verlaten. De verplichte militaire dienstplicht die geldt voor jongens en meisjes duurt voort. Vooral vrouwen wacht een hardhandige behandeling tijdens de militaire dienst: seksuele slavernij en marteling komen veelvuldig voor.

Zewdi draagt een oranje hesje en coördineert de stoet van ongeveer zestig vrouwen die in Den Haag vanaf het Malieveld naar het Internationaal Strafhof zullen lopen. De spandoeken, politiebusjes en megafoon staan klaar, maar de groep vrouwen neemt eerst de tijd om elkaar uitbundig te begroeten en omhelzen.

“Er zijn hier vrouwen uit Italië, Engeland, Duitsland, Nederland en Zwitserland. Ik ben hier om een stem te geven aan de mensen die de mond wordt gesnoerd door het regime van president Afewerki. Het is belangrijk dat ze weten dat wij ze steunen”, vertelt Zewdi Tesfamariam (50), zelf uit Genève.

groep-loopt-met-spandoek
Beeld door: Fleur van Munster

“Down with the dictator. Stop the exodus” en “Women united can never be defeated”, scanderen de vrouwen. Een jonge vrouw houdt in haar ene hand een protestbord omhoog, met de andere duwt ze een kinderwagen.

“Ik sta hier voor Eritrese moeders die hun net volwassen geworden kinderen niet meer zien. Zodra een kind achttien is, moeten ze verplicht in dienst. Wat ze daar precies doen is onduidelijk. Er is een mentale oorlog gaande, van hersenspoeling en propaganda. De jonge generatie leert niks, ze hebben geen werk, volgen geen opleiding”, zegt Rigat Imfeld-Hadish (43).

Spion

Omar Ali (50) is medeorganisator van de demonstratie, maar houdt zich op de achtergrond. “Vandaag gaat het om de vrouwen, he.” Eritrea krijgt niet zoveel aandacht als Syrië, terwijl uit beide landen grote groepen asielzoekers in Nederland zijn. “In Syrië heb je een oorlog, waar grootmachten in zijn verwikkeld”, legt Ali uit. “In Eritrea is geen echte oorlog, er is een dictator die zijn volk onderdrukt. Dat is het. Mensen weten niet wat ze erover moeten schrijven. Terwijl het juist zo belangrijk is dat rapportage van mensenrechtenschendingen doorgaat.”

“We willen dat de criminelen voor het internationale gerechtshof worden gesleept.” Rigat verliet Eritrea al in 2002 en begon Eritrese jongeren buiten Eritrea tegen het regime te mobiliseren. “Ik had indertijd veel contact met een man die ook bij een oppositiegroep hoorde. Ik vertelde hem veel over mezelf. Opeens hoorde ik dat mijn zus was gearresteerd en mijn familie in Eritrea werd lastiggevallen. De man bleek een spion te zijn. Toen mijn zus na twee maanden vrijkwam, heb ik gezorgd dat zij, mijn ouders en broer het land konden verlaten. Valse documenten, stiekem de grens over, mens – ik heb er zoveel geld ingestopt.”

protest-met-borden1
Beeld door: Fleur van Munster

Miljoenen van Europa

Hoewel de demonstratie gericht is tegen het totalitaire regime van president Afewerki, wil Rigat ook opheldering over het beleid van de Europese Unie. In 2016 ging er nog 200 miljoen uit het Europese ontwikkelingsfonds naar de Eritrese regering. “Waar gaat het heen? Wie heeft daar baat bij? Er is totaal geen controle over de besteding van dat geld.”

Ook Amna Idris (38) uit Engeland bekritiseert de Europese Unie, die volgens haar elk middel aangrijpt om migratie te stoppen: “Migratie is een natuurlijk fenomeen, mensen bewegen nou eenmaal. Dat ze allemaal op zoek zijn naar een beter leven met veel geld? Onzin. Natuurlijk wil ik een goed leven, maar voor mij is dat een leven in vrijheid, met mijn familie, een hechte gemeenschap en fatsoenlijk onderwijs. Wie val ik lastig als ik mezelf in Engeland ontwikkel?” Rigat zegt gedecideerd: “Het repressieve regime is het echte probleem, niet de mensen die eraan willen ontvluchten.”

Enough-dichtbij
Beeld door: Fleur van Munster

In januari werd de grens tussen Soedan en Eritrea gesloten. Volgens Amna veroorzaakt dat alleen maar nieuwe slachtoffers. “Mensen tussen de grenzen zitten vast. Ze verhongeren. En een nog groter probleem is misbruik en gedwongen prostitutie van vrouwen, vaak nadat ze Eritrea zijn ontvlucht. Ze zoeken geen hulp omdat ze niet weten hoe of waar, en worden seksueel uitgebuit.”

Nadat de groep bij het Strafhof is aangekomen, vormen ze een kring. De vrouwen beginnen te zingen. Organisator Feben Solomon gaat het gebouw in en overhandigt de brief met de oproep om vertegenwoordigers van de Eritrese regering te veroordelen.

Amna’s ouders wonen nog in de hoofdstad Asmara; daarom durfde ze zich lange tijd niet openlijk uit te spreken tegen de Eritrese overheid. Dat is veranderd. “Luister, een 93-jarige Eritrese man riep laatst op straat dat hij vrijheid wilde. Hij werd opgepakt en overleed een paar dagen later in de gevangenis. Ik ben voorbij de angst. Ik kan niet meer stil blijven. Ja, mijn ouders worden lastiggevallen om wat ik doe. Ik vind het moeilijk, maar het is nodig.”

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€4 per maand)
Zara

Zara Toksöz

Redacteur Movement

Zara runt ‘Movement’, een platform over migratie. Zara studeerde Politicologie en Internationale Betrekkingen. Hierna heeft ze …
Profielpagina
670

Fleur van Munster

Stagiair, fotograaf en beeldredacteur. Ze studeerde eerder pedagogische wetenschappen in Nijmegen.
Profielpagina