OneWorld presenteert:

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

“Het werk is zwaar, maar als wij het niet doen, doet niemand het”, zegt Juliette Delescluse (33). Ze werkt voor de hulporganisatie Dokters van de Wereld, en samen met zeven anderen verleent zij medische hulp aan de asielzoekers in Hotel Porin.

Het voormalige driesterrenhotel heeft in de loop der tijd zijn glans verloren. Het heeft inmiddels meer weg van een kraakpand dan van een plek waar gasten op hun wenken worden bediend. Op de grond liggen sigarettenpeuken, het meubilair in de gemeenschappelijke ruimtes is versleten en kapot, en op de kamers zijn extra bedden geplaatst om zoveel mogelijk mensen onderdak te bieden.

Juliette1
Juliette Delescluse, coördinator bij Dokters van de Wereld

Op de inmiddels bevlekte rode loper op de trap voor de ingang van het hotel zit een groepje mannen verveeld voor zich uit te staren. Als vreemdeling word je direct ondervraagd. “Wat kom je doen? Waar kom je vandaan? Nederland! Mijn neef woont in Eindhoven. Kun je hem de groeten doen?”

Iedereen die binnenkomt meldt zich bij de receptie. Vroeger werd je met een glimlach ontvangen door hotelpersoneel, tegenwoordig zitten er twee bewakers die minstens net zo verveeld voor zich uit staren als de mannen op de trap.

Lange asielprocedures

“De meeste mensen die bij ons binnenkomen hebben last van mentale klachten zoals depressie, PTSS en angsten. Dit is veelal een gevolg van wat ze in de afgelopen tijd hebben meegemaakt. Wat we zien is dat de klachten hier niet afnemen, maar juist verergeren. Dit komt onder andere door de lange asielprocedure en de uitzichtloze situatie van velen”, zegt Juliette. Wanneer een persoon in Kroatië asiel aanvraagt wordt een procedure gestart die anderhalf tot twee jaar kan duren. In die periode kan de asielzoeker vaak niet veel anders doen dan wachten.

Iemand die dit tot aan den lijve heeft ondervonden is de 33-jarige Aziz Tarin. Zo’n drie jaar geleden vluchtte Aziz uit Afghanistan. Hij was daar werkzaam bij de Wereldbank, en verantwoordelijk voor de aankopen van het Ministerie van Defensie en het Ministerie van Binnenlandse Zaken. “Ik kocht alles voor de politie en het leger, behalve het wapentuig. Sommige maffioso die actief waren in het zuiden van Afghanistan, net zoals de Taliban, kregen lucht van wat ik deed. Zij wisten dat ik als vertegenwoordiger van de Wereldbank scherpere deals kon maken dan zij. In het begin probeerden ze mij om te kopen om ook spullen voor hen aan te schaffen. Toen ik dit simpelweg weigerde omdat ik het idee had dat dit niet het beste was voor Afghanistan, begonnen ze mij te bedreigen. Ze zeiden dat ik niet meer dan een vlieg was, en dat ze me zonder moeite en zonder gevolgen konden laten doodschieten op straat. Ze hoefden alleen mijn bodyguard voor een klein bedrag om te kopen.”

Aziz1
Aziz werkt nu een aantal uur per week als tolk in de ziekenboeg van Dokers van de Wereld

Al snel vertrouwde Aziz niemand meer. Hij voelde zich constant achtervolgd en besloot actie te ondernemen. Hij stuurde zijn chauffeur naar huis en nam een taxi naar een vriend. Hier dook hij enige tijd onder en hij plande er zijn reis naar een veiliger gebied. Engeland leek hem in praktisch opzicht de beste keus. Hij sprak de taal, kende het land omdat hij er in het verleden had gestudeerd en er woonden twee neven van hem.

Hij sloot een deal met een smokkelaar. Deze zou hem naar Engeland brengen tot hij op vrijdag 13 november 2015 aankwam in Oostenrijk, de dag waarop acht geradicaliseerde moslims een bloedbad aanrichtten in Parijs. De grenzen werden vanaf dat moment streng gecontroleerd en Aziz kon niet verder reizen. Hij besloot asiel aan te vragen in Oostenrijk.

” Volgens een bericht in The Guardian zou Afghanistan een veilig land zijn.”

Aziz Tarin, vluchteling bewoner van Hotel Porin en tolk voor Dokters van de Wereld

Aziz wordt, net zoals veel vluchtelingen die asiel aanvragen in West-Europa, op basis van de Dublinverordening III teruggestuurd naar het eerste EU-land waar hij binnenkwam. Hij moest asiel aanvragen in Kroatië. Na een proces van zo’n anderhalf jaar is zijn aanvraag afgewezen. “Ze vertelden mij dat ze het idee hebben dat ik geen gevaar loop wanneer ik terugkeer. Volgens een bericht in The Guardian zou Afghanistan namelijk een veilig land zijn. Als dat al zo is, betekent dat nog steeds niet dat ik als individu geen gevaar kan lopen.” Momenteel heeft Aziz een nieuw verzoek ingediend.

Als deze ook wordt afgewezen weet hij niet wat hij moet doen. Het liefst keert hij terug naar zijn oude leven in Afghanistan, maar zijn oude leven bestaat niet meer. Hij had een goedbetaalde baan en veel sociale contacten. Onlangs zijn de mensen die hem in Afghanistan zoeken nog langs geweest bij het huis van zijn ouders om te kijken of hij niet toevallig thuis was. Terugkeren is dus geen optie.

Ten opzichte van veel andere vluchtelingen in Porin spreekt Aziz goed Engels. Hierdoor kan hij zo’n tien uur per week als tolk in de ziekenboeg van Dokters van de Wereld werken. De rest van de tijd vermaakt hij zichzelf.

Integratiemogelijkheden

Volgens Sara Kekus (28) van het Centre for Peace Studies, een ngo die is opgericht na de oorlog in het voormalige Joegoslavië, en die zich onder andere inzet voor mensenrechten, worden in Kroatië veel asielaanvragen afgewezen. “Iedereen die niet uit Syrië komt wordt op één hoop gegooid. Als je bijvoorbeeld uit Irak of Afghanistan bent gevlucht maak je bijna geen kans op asiel. Deze landen worden namelijk als veilig beschouwd, en er wordt bijna geen rekening gehouden met individuele aspecten.”

Daarnaast is het volgens Sara zo dat de problemen van een asielzoeker niet ophouden wanneer de aanvraag wordt gehonoreerd. “In de tijd tussen de asielaanvraag en het besluit wordt er vanuit de overheid geen enkele vorm van integratie georganiseerd. Zo krijgen ze bijvoorbeeld geen taallessen, en kleine kinderen kunnen weliswaar naar de basisschool, maar wanneer zij eenmaal 15 of 16 zijn is doorgaan naar het middelbaar onderwijs heel lastig vanwege de instroomeisen. Hierdoor beginnen ze hun leven in Kroatië met een gigantische achterstand, met alle gevolgen van dien.”

De hele gang van zaken frustreert Juliette en haar collega’s van Dokters van de Wereld, en het gaat ze niet in de koude kleren zitten. Antoana Silov (30) is de psycholoog van het team en volgens haar hebben veel mensen die werkzaam zijn in Porin zelf ook last gekregen van mentale klachten. “Als je hier werkt word je blootgesteld aan veel menselijk leed. Je moet jezelf daardoor constant blijven monitoren en je moet weten waar je grenzen liggen. Wanneer je deze namelijk overschrijdt, loop je het risico dat je het werk niet meer goed kunt uitvoeren, waardoor niet alleen jij de dupe wordt, maar ook de mensen die je wilt helpen.” De klachten die collega’s van Antoana krijgen zijn vaak hetzelfde. Ze kunnen niet meer begrijpen dat andere mensen zich druk maken om futiele zaken. Antoana adviseert ze dan om een weekje thuis te blijven om weer grip op de ‘realiteit’ te krijgen.

Antoana1-2
Antoana Silov, psycholoog bij Dokters van de Wereld

Wie nu denkt dat Porin synoniem staat voor kommer en kwel heeft ongelijk. Ondanks de moeilijke en uitzichtloze situatie van velen, wordt er ook gelachen. De bewoners zijn veel samen in en rond het voormalige hotel. Er is sociale cohesie en er wordt vanuit de ngo’s die er werkzaam zijn veel georganiseerd. Zo wordt er twee keer per week een cursus Kroatisch en Engels gegeven, er is een bibliotheek, er zijn meerdere computers beschikbaar die aangesloten zijn op het internet, er is een vrouwenruimte en een aantal muzikale bewoners hebben de handen ineengeslagen en zijn een band begonnen. Het eerste optreden in Zagreb is al een feit.

Dus ook al kunnen de mensen in Porin maar moeilijk participeren in de Kroatische samenleving, in de minisamenleving van het voormalige hotel doet iedereen mee.

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
ts5HRxGX_400x400

Bas Van Setten

Fotograaf en Journalist

Bas van Setten is fotograaf en journalist en woont in Utrecht. Hij is vooral geïnteresseerd in internationale betrekkingen en …
Profielpagina