Journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

Moeten de kinderen van Nederlandse ISIS-strijders wel in Nederland worden toegelaten? Half Nederland doet mee aan de discussie, meestal niet gehinderd door enige kennis.

Ik volg het op afstand, vanuit de regio waar deze kinderen en hun ouders zitten. Ik luister naar de grootouders, die smeken om de redding van hun kleinkinderen, en naar de minister die beweert dat hij niets voor hen kan doen. Ik hoor dat politici hen willen weren, maar de kinderen wel buiten Nederland therapeutische opvang willen bieden.

Soms schaam ik me dat ik Nederlands ben. Bijvoorbeeld wanneer mensen me vragen waarom ze niet op zakenbezoek mogen in Nederland, of hun familie niet mogen bezoeken. Want sinds de oorlog tegen ISIS is alles strenger geworden, ook in visumland. En nu bekruipt de schaamte me alweer.

Want wie zijn die kinderen van Nederlandse ISIS-strijders? Ongeacht wie hun ouders zijn en wat zij onder het banier van ISIS hebben uitgespookt, zijn en blijven het Nederlandse kinderen. Met de nadruk op kinderen.

Ik heb zelf kinderen gesproken die bij ISIS hebben gezeten. Jongetjes die in de speciale trainingskampen voor leeuwenwelpen zaten, de jongste garde voor het front en de zelfmoordaanslagen. Jochies die elke nacht nog nachtmerries hadden over de onthoofdingen, die ze eerst op video’s en daarna live moesten aanschouwen. Die ze op poppen moesten oefenen. Die me vertelden dat ze met explosievengordels om moesten rondlopen, als een soort generale repetitie.

Ik heb zelf jochies gesproken die elke nacht nog nachtmerries hadden over de onthoofdingen

Die kinderen behoren tot de meest getraumatiseerde die er bestaan. Sommigen zijn volkomen in de war. Het zijn jezidi’s die terug zijn bij dezelfde familieleden waarvan ISIS hen had ingepeperd dat die ongelovig waren en dus dood moesten. Teruggebracht bij mensen die ze moesten haten – en dat is vergelijkbaar met hoe ook Nederlandse ISIS-kinderen geleerd is tegen ons land aan te kijken.

Inmiddels zijn er gelukkig lokaal initiatieven om deze jezidi-kinderen op te vangen. Therapie is nodig om hen weer te laten wennen aan het leven van alledag, waarbij het niet gaat om bidden en vechten, maar om spelen en liefhebben. Bij ISIS was alles gericht op het kalifaat en de uitbreiding en overleving ervan. Kinderen leerden de Koran uit hun hoofd, werden getraind in schieten, marcheren en vechten.

Deze week werd een jezidi-jongetje van zeven herenigd met zijn familie. Het kind speelde een rol in enkele video’s die ISIS van de leeuwenwelpen maakte. Hij woonde bij een Amerikaanse ISIS-moeder en spreekt alleen Engels en Arabisch. Zelf sprak ik een meisje van dertien, dat bij Turkse gezinnen had gezeten. Ook zij was haar moerstaal vergeten, maar haar opluchting dat ze weg was uit het kalifaat was intens – en dat maakte het zelfs voor mij, als ervaren journalist, een van de ontroerendste ontmoetingen ooit.

Wat mij het meest is bijgebleven uit mijn ontmoetingen met jezidi-kinderen die aan ISIS zijn ontsnapt of na de bevrijding zijn teruggevonden bij ISIS-gezinnen, is hoe graag ze terug wilden naar hun oude wereld. Hoe blij ze waren met kleine dingen: zoals de dertienjarige die een doodnormale pizza als voedsel uit de hemel verslond. En ook, hoe verschrikkelijk graag die Engelssprekende zevenjarige, die alle fases van de opleiding tot leeuwenwelp had doorlopen, naar Amerika wilde. Niet het kalifaat was het paradijs, maar het land van zijn ISIS-moeder.

Ex-sekteleden waarschuwen dat kinderen het makkelijkst te indoctrineren zijn; ze zijn net sponzen. Maar wat begrijpt een kind eigenlijk van het kalifaat, anders dan dat het om te overleven moet doen wat het krijgt opgedragen? En als het sponzen zijn, dan moeten deze kinderen met goede begeleiding en liefde toch ook weer op het goede pad kunnen komen?

Wat begrijpt een kind eigenlijk van het kalifaat, anders dan dat het om te overleven moet doen wat het krijgt opgedragen?

Waar zijn we in Nederland eigenlijk bang voor? Wie heeft de politici en kritische burgers wijsgemaakt dat die kinderen lopende bommen zijn? Waarom maken diezelfde mensen zich dan geen zorgen over kinderen die in diep-christelijke gezinnen opgroeien, of bij ultranationalistische ouders? Krijgen ze dan niets mee van aanslagen in de Verenigde Staten?

Brengen kinderen die bij hun grootouders of andere familieleden in Nederland in een liefdevolle omgeving terechtkomen, de hun opgedrongen ideologie mee? Daar zag ik niets van bij de jezidi-kinderen die terugkeerden: op een enkeling na hielden ze binnen een paar dagen op met vijf maal daags bidden. Meisjes lakten hun nagels en trokken vrolijke kleding aan.

Nederlandse kinderen bij hun moeder in Irak of Syrië laten, betekent dat ze met haar opgesloten blijven en geen enkele toekomst hebben. Wat er gebeurt als de moeder wordt geëxecuteerd, zoals de meeste buitenlandse ISIS-vrouwen in Irak staat te wachten? Dan loopt het vrijwel zeker slecht met ze af, worden ze als outcast een speelbal voor indoctrinatie door ISIS 2.0, of voor wie dan ook. Het is veel beter voor ze om te herstellen in een omgeving waar het kalifaat een boze droom lijkt.

Lieve landgenoten: dit zijn kinderen. Wat hun ouders hebben gedaan, kun je hun niet aanrekenen en is geen reden ze van hun toekomst te beroven. Het zijn Nederlandse kinderen. Wat is erop tegen ze te herenigen met hun grootouders, als die daarom vragen en hun zorg en liefde willen geven? Haal ze terug naar waar ze horen. Help de grootouders hun kleinkinderen te redden.

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
@Adam-Mirani

Judit Neurink

Judit Neurink (1957) is al meer dan dertig jaar journalist. Ze schrijft onder andere voor Trouw, De Standaard en internationale media. …
Profielpagina

Advertentie

wca2019_600x500_v4 (002)