Journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

Er moet een einde komen aan kindhuwelijken. Dat heeft de VN unaniem besloten tijdens de 69e vergadering in november 2014. Het is de eerste keer in de geschiedenis dat het onderwerp kindhuwelijken expliciet aan bod is gekomen tijdens een vergadering van de VN. Afgesproken is dat er binnen een jaar een duidelijk rapport komt over hoe dit probleem effectief aangepakt kan worden.

Een kindhuwelijk is een huwelijk tussen twee minderjarigen of één minderjarige en één meerderjarige. Het is een symptoom van structurele ongelijkheid tussen man en vrouw (of beter, tussen man en meisje). Het veroorzaakt armoede en is zowel een psychisch als fysiek een gevaar voor de gezondheid. Een derde van de jonge vrouwen wereldwijd is het slachtoffer van een (vaak) gedwongen huwelijk met een oudere man.

Meestal kennen de meisjes de man waaraan zij worden gekoppeld niet, en vaak weten zij niet eens dat ze gaan trouwen. Ze worden van school geplukt, geïsoleerd, en tot samenleven en seksuele handelingen met een onbekende man gedwongen. Het resultaat? Onopgeleide en onzelfstandige jonge vrouwen die vaak kinderen krijgen op een leeftijd dat hun lichaam daar nog niet klaar voor is.

Vooral in Sub-Sahara Afrika en Zuid-Azië komen kindhuwelijken voor. Maar ook in Nederland komen kindhuwelijken voor. In veel landen is de wetgeving niet toereikend om kindhuwelijken te vermijden. Zo bestaat er in de donkerroodgekleurde landen in de kaart hieronder geen wettelijke minimumleeftijd voor het huwelijk.

Preventie

Al vanaf de jaren '20 ontstonden de eerste projecten om kindhuwelijken tegen te gaan. Dat blijkt uit een rapport door de ICRW (International Center for the Research on Women) dat in 2011 verscheen. Doel van dit rapport was het succes van de preventie van kindhuwelijken in kaart brengen. Uit 150 verschillende projecten bleek alleen een handvol een poging tot evaluatie van de projecten te bevatten. Voor sommige programma’s was de preventie van kindhuwelijken bovendien alleen een incidenteel doel.

piechart

Ruim 55 organisaties hebben in deze 23 projecten samengewerkt.

barchart

De meest gebruikte tactieken om kindhuwelijken te voorkomen zijn het zorgen voor scholing en opleiding van meisjes, het informeren van gemeenschappen over de nadelen van kindhuwelijken, en de ouders voorzien van een financiële vergoeding als zij hun dochter niet uithuwelijken. Vooral vanaf de jaren '90 nemen de projecten ter preventie van kindhuwelijken fors toe. Een voorbeeld is het programma Apni Beti Apna Dhan (“Onze dochter, onze rijkdom”) in de deelstaat Haryana in het noordwesten van India. De overheid geeft daar sinds 1994 geld aan ouders die hun dochter tot haar achttiende ongehuwd houden (sinds 2005 tot Laadlii omgedoopt en ook geldig voor jongens). Berhane Hewan, in 2004 in Ethiopië begonnen, ondersteunt ongetrouwde meisjes in hun opleiding en motiveert getrouwde meisjes en jonge vrouwen om terug naar school te gaan, maar biedt ook een geit of kip als het meisje voor een bepaalde tijd ongetrouwd blijft.

Impact

De benaderingen klinken logisch. Zorg vooral dat het meisje op school blijft en niet voor haar achttiende gaat trouwen. Maar de praktijk is, net als het probleem zelf, ingewikkeld. Acties hebben soms andere reacties dan verwacht. Uit een onderzoek naar Apni Beti Apna Dhan, die de puur financiële benadering bekritiseert, blijkt het programma geholpen te hebben in het laten registreren van geboren meisjes. Dat was noodzakelijk om de subsidie te krijgen. Een meerderheid van de respondenten merkte ook een verbetering in de perceptie van meisjes in de laatste jaren. Maar veel van de deelnemende ouders had geen kennis over het doel van het project. Ze wisten vooral dat ze geld zouden krijgen nadat het meisje achttien werd. Een verschil tussen het opleidingsniveau van meisjes in Haryana en de controlegroep was er ook niet. Volgens de evaluatie van de twee jaar durende Berhane Hewan-pilot in 2009 was het programma vooral succesvol op het gebied van de jonge meisjes tussen de tien en veertien jaar buiten het huwelijk te houden. Bovendien nam ook het anticonceptiegebruik toe. Er veranderde echter weinig voor de groep meisjes tussen de vijftien en negentien jaar.

De verandering die de 23 programma’s hebben gebracht is vaak positief, maar niet eenduidig. Het blijkt makkelijker gedrag te veranderen dan verandering in kennis te brengen. De verandering in kennis maakt vaak geen onderdeel van het project uit of ontbreekt in de evaluatie. De grootte van de onderstaande vakken in de kaart representeert het aantal mensen dat deze programma's hebben bereikt. Men moet hier rekening houden met een mogelijk te positieve beoordeling in de resultaten, omdat mislukte projecten vaak niet worden gepubliceerd.

Verandering in kennis

treemap-know_0

Verandering in gedrag

treemap-behav

'Best practices'

Welke maatregelen moeten er worden genomen om een betere toekomst te bieden aan 720 miljoen meisjes die voor hun vijftiende worden getrouwd? Hoe kunnen we achter de “best practices” komen als de meeste van de preventieve projecten niet eens geëvalueerd zijn? Als we de duur van alleen deze 23 projecten gaan optellen, komen we op tenminste 114 jaar van preventie. Een flink aantal in vergelijking met het ene jaar dat de ambtenaren hebben om het VN-rapport af te maken. 33 jaar in Bangladesh, 25 in India, evenveel in Indonesië en de rest verdeeld tussen Afganistan, Egypte, Ethiopie, Kenya, Malawi, Nepal, Senegal en Yemen. Sommige projecten zijn nog niet af en over het effect van meer dan honderd andere projecten hebben we geen nadere informatie. Duurzame sociale veranderingen kunnen jaren, zelfs generaties duren. Daarom kunnen ook studies die alleen een paar jaren van preventie evalueren vaak de werkelijke verandering niet goed inschatten.

Toekomst

In de laatste 25 jaar is het aantal jonge vrouwen dat als kinderen wordt gehuwd van een derde naar een kwart gedaald. Deze verandering vond vooral plaats in Oost-Aziatische landen, het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Volgens ICRW kwam de vermindering van kindhuwelijken in Oost-Azië door het 'proces van veranderingen in de maatschappij, economie en wetgeving.' Dieper gaat het rapport hier helaas niet op in. Als de daling doorgaat, zullen er in 2050 nog steeds 710 miljoen meisjes wereldwijd gedwongen worden om hun kind-zijn en toekomst op te geven. Als we het proces versnellen, kunnen we in 35 jaar een daling van een kwart naar 1/10 zien. Het goede nieuws is dat de aantallen kindbruiden sinds 2000 al een stuk sneller omlaag gaat dan de jaren daarvoor.

Gezien de complexiteit en gevolgen van het probleem is het enigszins verbazingwekkend dat de VN pas in 2015 een rapport laat uitwerken. Laten we hopen dat die stap desondanks een stap in de richting naar de eliminatie van kindhuwelijken zal zijn.

 

Meer lezen over kindhuwelijken? Kijk ook eens hier en hier

OneWorld Data publiceert enorm veel interactieve kaarten, ook over de liefde en seks

Bronnen:

pexels-photo-265750

Kindhuwelijken zijn nog altijd mogelijk in de VS

In laatste vijftien jaar gaat het om 207.000 tienerhuwelijken De controverse rond de…

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
bewlg3-020278

Adriana Homolova

Datajournalist

Adriana is een freelance data journalist bij OneWorld
Profielpagina
marlies-oneworld

Marlies Pilon

Journalist, redacteur en campaigner. Marlies schrijft over mensenrechten, gender en klimaat in een snel veranderende wereld. Ze geeft deze …
Profielpagina