Journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

Niet meer vliegen, nooit meer nieuwe kleren of geen vlees meer?

“Nooit meer vlees eten én nooit meer nieuwe kleren kopen. Eigenlijk vind ik de vraag ‘Wat doe jij voor het klimaat?’ misleidend en zelfs kwalijk. Het is een fijne marketing slogan voor bedrijven; dan hoeven zij niets te doen. Zolang vliegen niet systematisch wordt aangepakt, heb ik daar op individueel niveau minder moeite mee. Maar bij vlees en kleding weet ik dat er een mens of dier direct lijdt door mijn aankoop, daarom kies ik er daarbij toch voor om mijn gedrag aan te passen.

Dichter en schrijver Lieke Marsman (1990) groeide op in Zaltbommel en studeerde filosofie in Amsterdam. Ze publiceerde drie dichtbundels: Wat ik mijzelf graag voorhoud (2010), De Eerste Letter (2014) en Man met hoed (2017). In dat jaar kwam ook haar eerste roman uit, Het tegenovergestelde van een mens, een experimentele roman over klimaatverandering. Anderhalf jaar geleden werd botkanker bij haar gediagnosticeerd.

Optimist of pessimist?

“Ik ben geloof ik een pessimist. De gevolgen van klimaatverandering zíjn op veel plekken al voelbaar, je kúnt eigenlijk al geen optimist meer zijn. Ik heb een experimentele roman over klimaatverandering geschreven, maar schrijven alleen geeft niet meer genoeg voldoening. We hebben actie nodig. Daarom ben ik politiek betrokken geraakt en sinds twee jaar actief voor GroenLinks.

We hebben actie nodig: verandering moeten we politiek afdwingen

Verandering moeten we politiek afdwingen. Ik ben er wel optimistisch over dat klimaatverandering verbindend kan werken – het is een kans voor verschillende groepen en bewegingen om elkaar te vinden. Volgens mij worden we ons steeds meer bewust dat heel veel problemen zijn terug te leiden naar het systeem dat mensen scheidt en tegen elkaar opzet.”

Racisme bespreken aan de eettafel of alleen liken op sociale media?

“In mijn familie heb ik voor de nodige ruzies gezorgd met kerst, vooral over racisme en de Zwarte Piet-discussie. Als iets mij niet aanstaat, dan zeg ik er ook wat van. Dat zie je ook terug in mijn werk. Ik kan me heel goed kwaad maken en als ik kwaad ben, schrijf ik de beste dingen. De Women’s March was bijvoorbeeld de aanleiding voor mijn eerste écht politiek-activistische gedicht. Literatuur is misschien niet het beste medium om mensen te informeren, maar we moeten ook een ‘taal’ vinden om over dit soort thema’s te praten. Als we dat aan de politiek en media overlaten, wordt het een lelijke taal die alles doodslaat. Het was niet zo lang geleden bijvoorbeeld Prinsjesdag, en politici gebruikten zoveel lelijke woorden dat alle inhoud eruit sijpelde.”

Vrienden meetrekken naar een demonstratie of mensen niet lastigvallen met activisme?

“Die sleur ik mee natuurlijk! Ik heb mijn ouders meegenomen naar de laatste klimaatmars. En ik ben zelf wel eens door het activisme van anderen aangestoken. Toen de Zwarte Piet-discussie op gang kwam, nam mijn toenmalige vriendin mij mee naar een van de eerste demonstraties in Amsterdam. Ik zag het probleem met Zwarte Piet nog niet zo, maar door demonstranten te ontmoeten, ontdekte ik dat ze heel goede argumenten hebben.”

Intersectioneel feminisme en validisme: termen die iedereen zou moeten kennen of geen idee waar ik het over heb?

“We hoeven de theorie niet te kennen, als we het maar uitvoeren. Dat mag wel wat meer gebeuren. Ik ben me steeds meer bewust van solidariteit en toch zit ik nog in een witte bubbel. Pas als ik het actief opzoek, kom ik met andere groepen in aanraking.

Hoe we omgaan met mensen in de bijstand is het tegenovergestelde van solidariteit

Anderhalf jaar geleden kwam ik in de ‘wereld van de zieken’ terecht en realiseerde ik me hoe weinig solidariteit er is met deze groep. Ik ken verschillende leeftijdsgenoten die, omdat ze kanker hebben gehad, in de financiële problemen zijn gekomen. Hoe er dan wordt omgegaan met mensen in de bijstand, het wantrouwen waar je mee te maken krijgt; dat is het tegenovergestelde van solidariteit.”

IMG_1715

‘De bijstand is geen luilekkerland’

Zonder tegenprestatie is de bijstand al vernederend genoeg, schrijft Robin Meulenberg.

Yvette

‘Klagen over misstanden, maar zelf betalen voor porno, hó maar’

Sekswerker en activist Yvette Luhrs gaat de discussie over haar vak graag aan.

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Roxane Soudagar

Redacteur

Roxane Soudagar studeerde Politicologie (Internationale betrekkingen) en volgde een master in Conflict Studies & Human Rights.
Profielpagina