OneWorld presenteert:

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

De houding van veel traditionele media ten opzichte van moderne hiphop is naïef, inconsequent en schadelijk. Zeker anno 2018 worden er in zo’n rap tempo hiphoptracks gecreëerd in studio’s en zolderkamers dat de gemiddelde kranten- en televisie-redactie er geen grip op weet te krijgen. Het onvermogen om dit enorme muziekgenre en de daarmee gepaarde uitingen te kunnen duiden, zorgt ervoor dat veel mediakanalen alleen over gebeurtenissen spreken die op de oppervlakte spelen.

Maar je kunt niet alleen op hiphop haten als het jou uitkomt. Met deze selectieve berichtgeving onderbelicht je een andere, grote groep die wel degelijk een ander geluid laat horen. Hiphop is altijd al gestoeld op vooruitgang en gelijke behandeling, ongeacht huidskleur of afkomst. Wie dat niet wil geloven kan wat oude De La Soul-, Fugees- of Tupac-platen opzetten.

Je kunt niet alleen op hiphop haten als het jou uitkomt

Seksisme en homofobie zijn echter wel jarenlang schering en inslag geweest. Iets wat wereldster Kanye West al in 2005 opmerkte: “Hiphop gaat over vechten voor je rechten, zeggen wat je dwarszit en het neerhalen van barrières. Maar iedereen in hiphop discrimineert homoseksuele mensen.” Voor Kanye was het reden om voortaan op zijn eigen woordgebruik te letten.

header

Rapper Mula B weet als geen ander: sexism sells

En wij als publiek blijven slutshaming in hiphop legitimeren.

Inmiddels zijn we dertien jaar verder en siert een homokoppel de albumhoes van Lil Yachty, een van de populairste Amerikaanse rappers van het moment. Ook zijn er steeds meer artiesten in het genre openlijk homoseksueel en worden ze nog steeds uitgenodigd om op te treden op festivals omdat mensen de muziek willen horen. Zo kan Kevin Abstract—een van de leden van hiphopformatie Brockhampton—rappen over het oraal bevredigen van een andere man en bouncen daar honderden heterojongetjes op mee. Maar deze verhalen halen zelden de media.

Brockhampton Bron: www.youtube.com

Hoewel er dus meer ruimte is voor vrijheid op het gebied van seksuele oriëntatie, zijn vrouwonvriendelijke uitspraken er nog steeds aan de orde van de dag. En wat opvalt is dat veel mediakanalen niet consequent zijn in hun aanpak van uitspraken die over de schreef gaan.

Zo kapte vliegtuigmaatschappij Corendon de samenwerking met Boef af toen er een video opdook waarin hij twee vrouwen meermaals ‘kech’ noemde, wordt hij geweerd op radiostations in binnen- en buitenland, werd hij op landelijke televisie beschuldigd van het hebben van ‘kalifaatachtige ideeën’ en riep een wethouder zelfs op tot een algehele Boef-boycot. Dave Roelvink rooft met vrienden een huis leeg en houdt er een reallifesoap aan over, en dj-boekingen in het hele land.

jade-masri-323340-unsplash

‘Urban’ muziek verboden, het n-woord niet

Gorinchem wilde geen ‘urban’ acts, maar liet wel witte artiesten 'urban' muziek spelen.

En er zijn meer voorbeelden. De Friese YouTuber/rapper Joost liet vorige week op Lowlands duizenden mensen “Suck my dick bitch” roepen—het refrein van zijn nummer Ome Robert—en mag ter promotie van zijn nieuwe album M van Marketing (dat een week na de release op nummer 10 binnenkwam in de Dutch album top 100) langskomen bij RTL Boulevard en Radio 538. En hij heeft een sponsordeal met Pepsi.

Voor de Marokkaans-Nederlandse rapper 3Robi – die muziek uitbrengt onder hetzelfde label van Mula B – was het een stuk moeilijker om media-aandacht te generen. Hij kwam vorig jaar binnen op plek 1 in diezelfde hitlijst met zijn album ‘Jonge Jongen Naar De Top’ en heeft inmiddels optredens in Frankrijk en Marokko, maar zijn naam of muziek schittert in Nederlandse media door afwezigheid.

Als kritiek over seksistische of homofobe teksten alleen geuit wordt naar artiesten zonder blonde toet, is er nog heel wat werk aan de winkel.

Seksisme en homofobie zijn niet goed te praten. Maar als kritiek over seksistische of homofobe uitspraken alleen geuit wordt naar artiesten die geen blonde toet hebben, is er nog heel wat werk aan de winkel. Door deze selectieve verslaggeving getuigen mediakanalen vooral van onmacht of desinteresse. En ze vergroten er de kloof met hun jongere doelgroep mee.

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
image1-1-1

Joost Baumgardt

Joost Baumgardt (1995) is freelance journalist en schrijft onder andere over hiphop voor Ballinnn. 
Profielpagina

Advertentie

banner_buurt-1 (002)

Advertentie

NRC Live – Banner Mobiliteit – OneWorld – 600×500 (002) 6 nov