OneWorld presenteert:

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

De Libanese hoofdstad Beiroet lijkt, te midden van een religieus conservatieve regio, een unieke vrijplaats voor de lhbti+-gemeenschap. Er is genoeg zichtbaarheid van de gemeenschap en er zijn voldoende gay bars te vinden. Tegelijkertijd worden lhbti+’ers ook nog altijd geïntimideerd, in elkaar geslagen en gearresteerd.

“Als je niet wordt vermoord, dan moet je je blijkbaar in de hemel wanen”, zegt de Iraakse Laura* (32). “In Beiroet is het leven voor onze gemeenschap misschien veiliger dan in de rest van de Arabische wereld, maar dat is relatief.”

Laura vluchtte in oktober naar Libanon omdat ze doodsbedreigingen kreeg vanwege haar genderidentiteit. Ze begon twee jaar geleden met haar transitie. In Beiroet hoopte ze een nieuwe start te maken, en een vrij en veilig leven te lijden. Maar dat blijkt niet het geval. “Ze schreeuwen naar me en schelden me uit op straat. Ik ben een alien in de ogen van Libanezen.”

Laura
Beeld door: Annelies Bontjes en Leoni Nijland

Laura’s ervaringen lijken haaks te staan op het overheersende beeld van Beiroet als unieke lhbti+-vrijplaats. “Er is een enorm probleem met de berichtgeving van westerse media over Beiroet”, zegt Tarek Zeidan. Hij is directeur van Helem, een organisatie die zich inzet voor het verbeteren van de rechten en de sociale status van de lhbti+-gemeenschap. “Het klopt misschien dat Beiroet de meest homovriendelijke stad van de Arabische wereld is, maar dit is de slechtste regio ter wereld voor lhbti+’ers.”

In Irak bijvoorbeeld, ben je als lhbti+’er je leven niet zeker op straat, vertelt Laura. “In Irak had ik een baard, ik zag er heel anders uit. Als ze er daar achter komen dat je homoseksueel of transgender bent, word je vermoord.”

Dating-app Grindr

Hoewel lhbti+’ers in Beiroet niet vrezen voor hun leven, worden ze dagelijks bedreigd en mishandeld. Ook de Libanese regering maakt ze het leven moeilijk. Zo werd deze maand Grindr offline gehaald, een dating-app die wereldwijd vooral wordt gebruikt door homoseksuele mannen. De app faciliteert ontmoetingen tussen mensen uit de lhbti+-gemeenschap en dat gaat in tegen het omstreden artikel 534: een wet die ‘tegennatuurlijke seks’ verbiedt.

Artikel 534 van de strafwet verbiedt ‘tegennatuurlijke seks’, op basis waarvan lhbti+’ers in Libanon regelmatig worden gearresteerd en gevangengezet. Het artikel staat sinds afgelopen zomer onder druk. Tijdens een rechtszaak werden vier militairen vrijgesproken van vervolging omdat de rechters oordeelde dat artikel 534 niet uitlegt wat ‘tegennatuurlijke seks’ inhoudt.

Het verbod op Grindr is niet los te zien is van andere maatregelen die de Libanese regering neemt tegen de lhbti+-gemeenschap, vindt ook Zeidan. Hij noemt de actie onderdeel van een grotere strategie om de bewegingsvrijheid van lhbti+’ers verder in te perken. Zo werd de organisator van het Beirut Pride Festival vorig jaar opgepakt, waardoor het evenement werd geannuleerd. Dit jaar kwam er geen evenement.

Deze graffiti slogan is onderdeel van een actie van de Libanese NGO Helem om aandacht te vragen voor de rechten van LHBT’ers.
Met deze slogan vraagt Helem om aandacht voor de rechten van lhbti+’ers. Beeld door: Annelies Bontjes en Leoni Nijland

Zeidan noemt ook positieve veranderingen, terugkijkend op de afgelopen jaren. “Voor het eerst werden onze rechten besproken in verkiezingscampagnes en sprak het parlement serieus over het decriminaliseren van artikel 534. Bovendien werden in rechtszaken voor het eerst verdachten vrijgesproken van aanklachten op basis van het omstreden wetsartikel.”

Tegelijkertijd zorgde deze aandacht ook voor méér intimidatie, méér geweld en méér arrestaties. Juist omdat het onderwerp op de politieke agenda kwam. De Libanese vrienden Waël Hussein (24) en Margot Khoury (24) kregen hiermee te maken.

Hussein en Khoury
Margot Khoury en Waël Hussein Beeld door: Annelies Bontjes en Leoni Nijland

“Soms als ik op straat loop, proberen ouders hun kinderen voor me te verbergen”, vertelt Hussein. “Alsof ik een soort eng beest bent.” Hij valt op door zijn neuspiercing, oorbellen en grote zilveren ringen om z’n vingers. “We leven geïsoleerd”, vult Khoury aan. Wanneer lhbti+’ers zichzelf willen zijn en zich veilig willen voelen, gaan ze naar homovriendelijke plekken. Daarbuiten is die vrijheid er niet. “Niet iedereen accepteert ons. Onze vriendengroep bestaat vooral uit andere lhbti+’ers.”

De ouders van Laura, Hussein en Khoury weten niet over de seksuele oriëntatie of genderidentiteit van hun kinderen. Laura weet zeker dat haar ouders het niet zouden accepteren, daarom heeft ze nooit een poging gedaan. Hussein zegt dat hij zijn vriendjes thuis als een ‘gewone vriend’ voorstelde. “Mijn ouders hebben dus veel ‘vrienden’ ontmoet”, lacht hij.

Soms als ik op straat loop, proberen ouders hun kinderen voor me te verbergen

Khoury probeerde haar ouders te vertellen dat ze biseksueel is, maar ook haar lukte het niet. “Op mijn zeventiende ging m’n relatie uit. Ik wilde er graag over praten. Mijn vader zei: ‘De relatie is uitgegaan omdat ze een meisje is. Als je gaat studeren zul je genoeg jongens ontmoeten, dan komt het goed’.” Later probeerde Khoury het haar moeder te vertellen. “Ze stortte helemaal in, ze kon het gewoon niet aan. Dus heb ik haar twee weken later maar verteld dat het een grap was.”

Toch hebben Hussein en Khoury goede hoop voor de toekomst van lhbti+’ers in Libanon. Khoury: “Langzaamaan doorbreken we taboes. Het is een onderwerp dat nu meer besproken wordt dan een aantal jaar geleden, zowel in de maatschappij als in de politiek.” Voor Laura is dat anders. “Lhbti+’ers die vrezen voor hun leven kunnen een vluchtelingenstatus krijgen van de VN, maar die heb ik nog niet. Nu ben ik dus illegaal in Libanon en kan ik elk moment het land worden uitgezet. Intussen word ik dagelijks geïntimideerd. But we will survive.

*Laura’s volledige naam is bij de redactie bekend.

header1

Vluchten voor vrije lust en liefde

LHBTQI+-levensverhalen van over de wereld, deel 3: Libanon en Tunesië.

Protesten in Alexandria. CC: Mohamed Amin

‘Westerse media snappen niet wat er werkelijk aan de hand is in Egypte’

‘Niet het leger maar het Egyptische volk heeft president Morsi afgezet’, meent de…

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
Annelies Bontjes portret

Annelies Bontjes

Freelance journalist

Annelies Bontjes (1993) is freelance journalist en schrijft onder meer voor NRC, Algemeen Dagblad en De Correspondent.    
Profielpagina
Leoni-Nijland

Leoni Nijland

Freelance journalist

Leoni Nijland (1991) werkt als freelance journalist voor onder andere NOS op 3 en Het Parool.
Profielpagina