Journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

Samen met nog duizenden andere mensen heb ik mij bij het klimaatactie-verbond “Ende Gelände” (Tot hier en niet verder!) gevoegd, omdat we geen vertrouwen hebben in de politici. Sinds het twee graden Celsius akkoord van Parijs hebben zij hun woorden niet in de praktijk gebracht, tegen klimaatopwarming doen ze veel en veel te weinig. En dus is het tijd voor actie.

Actie voeren in open pit mijn

Twee volle bussen zijn vrijdag vanuit Amsterdam vertrokken in de richting van het Duitse Rijnland. Ze geven gehoor aan de oproep van “Ende-Gelände”: actie voeren in de open pit mijn.

We doen mee aan een wereldwijde strijd tegen de opwarming van de aarde. Klimaatopwarming is een  internationale aangelegenheid, zo is de actie dat ook. Mensen uit Spanje, Frankrijk, Groot-Brittannië, België, Oostenrijk en Italië doen mee aan het bezetten van de mijn.

’s Ochtends vroeg hebben de “Pacific Climate Warriors”, oorspronkelijke bewoners van de Fiji-eilanden waar de COP door overstromingsgevaar niet kon plaatsvinden, in één van de gedwongen verlaten dorpjes naast de mijn een ceremonie gehouden. “Duitse kolenmijnen exporteren vernietiging naar de Pacific en de rest van de wereld”, aldus George Nacewa.

Bron: twitter.com

Illegale wetten

Rond het middaguur staan we voor de enorme mijn: 85 km2 groot en 370 meter diep. We hebben ons georganiseerd in zogenoemde vingergroepen van honderden mensen, die in verschillende richtingen lopen om in de mijn te komen. We staan op het punt om af te dalen.

Inmiddels lopen we al meer dan een kilometer op het gebied van RWE, waar de Duitse Bundespolizei ons via een microfoon meedeelde dat we een wet overtraden door het land op te lopen. Maar juist die wetten vinden wij illegaal, want die beschermen grote bedrijven om geld te verdienen met de aarde die van ons allemaal is. En die nationale wetten beschermen bedrijven die voor internationale klimaatopwarming zorgen waar steeds meer mensen het slachtoffer van worden.

Ondertussen kijken wij uit over het maanlandschap van de mijn, waar de politie zich beneden in kleine getalen lijkt op te stellen. In die mijn graven elke dag ontzettend grote machines de aarde kapot om bruinkolen uit de grond te halen die tijdens hun verbranding enorme hoeveelheden CO2 uitstoten. De mijn is van RWE, een grote Duitse stroomleverancier, die met 4 mijngebieden en kolencentrales alleen al in 2016 voor bijna 80 miljoen ton aan kolenverbranding meedeed aan opwarming. Per dag verbrand RWE 250.000 tonnen kolen.

Het is een symbolisch krachtenveld. Met muziek en vrolijke kleuren strijden wij tegen klimaatopwarming en een vrije wereld. In onze vinger bevindt zich ook het queer-feministische blok van mensen, daar waar we voor gendervrijheid strijden, waar iedereen zich veilig mag voelen. “We are here, we are queer, the end of coal is near!” De meeste van ons zien dat klimaatopwarming stuit op politieke desinteresse en willoosheid, omdat de politici andere interesses hebben dan die van de meerderheid van de mensen te vertegenwoordigen. Ze representeren volgens ons de interesses van het grote geld. Daarom kan klimaatopwarming alleen tegengegaan worden door een radicale systeemverandering. “System Change not Climate Change!”, is niet voor niets een van de kernslogans van “Ende Gelände”.

Bron: twitter.com

Pepperspray

Langzaam begint onze vinger met meer dan 500 mensen af te dalen naar het eerste level van de mijn. We moeten door een meters diepe loopgraaf die, zo lijkt het, expres voor onze komst gegraven lijkt te zijn. Daarachter staat een rij politieagenten. We hebben ons allemaal voor de actie in kleine “affinity groups” opgedeeld van 6 tot 8 personen zodat we voor elkaar kunnen zorgen en op elkaar kunnen letten.

Mijn groep vrienden besluit de andere groepen achterna te lopen en te gaan rennen tussen de agenten door. Terwijl ik zigzaggend ren, hoor ik de eerste pepperspray spuiten achter mij. Wanneer we onder de wagons zijn doorgekropen, help ik een ander meisje met water pepperspray uit haar ogen te spoelen. Langzaam maar zeker komt onze hele vinger (groep)  in de mijn en begeven we ons in stoet naar de graafmachine die hoog boven ons uittorent. We zitten vol nieuwe energie en adrenaline nu we door de eerste blokkade heen zijn gekomen.

Om de graafmachine heen, heeft zich een cirkel politieagenten geschaard. In militaire outfit staan zij ons met pepperspray en slaagstokken op te wachten. We proberen ons te spreiden, maar na veel overleg besluiten we niet verder te gaan. We proberen onszelf warm te houden met bewegen en eten, maar ondertussen komen er meer politiebusjes de mijn ingereden.

Dan zien we dat er een tiental agenten op paarden omhoog komen, en ons van de rand af beginnen te drijven. De fysieke strijd begint. De politie lijkt het niet toe te staan dat we hier tot het donker wordt zullen blijven, het lijkt erop dat ze ons willen insluiten. We verdelen ons over de rand van de mijn en proberen met ons lichaam de agenten tegen te houden. Maar de politie duwt, schopt hier en daar in het rond en spuit met pepperspray. Overal zijn mensen met opgezette rode ogen te zien. De deal met de politie, dat we misschien allemaal vrijwillig naar buiten zouden lopen, lijkt gestaakt.

Er arriveren arrestatiebusjes en enorme waterspuiters die bij de G20 protesten in Hamburg werden ingezet komen tevoorschijn. Eén van onze vrienden wordt door twee agenten uit de rij gehaald en meegenomen naar een arrestatiebusje en samen met tientallen andere mensen weggereden. Waarom hij? Geen idee. Ik probeer mensen om mij heen niet door deze militaire aanwezigheid te laten intimideren. We zingen: “We are here in a rightful place, solide as a rock, ruded as a tree” Want dat is het verschil tussen de agenten en ons: zij voeren orders uit, wij strijden voor onze idealen.

Bron: twitter.com

Symbolische strijd

Terwijl we als een blok uit de blokkade proberen door te breken, worden we helemaal ingesloten. Het wordt duidelijk dat we in kleine groepjes door agenten uit de groep worden gehaald, allemaal gefotografeerd worden en dan met een busje naar de rand van de mijn worden gebracht. Plotseling breekt na regen en wind de zon weer door en voelen we ons gesterkt. Hoewel de politie waarschijnlijk zeer tevreden is met het feit dat ze van ons allemaal een foto hebben, roepen wij: “We are fighting for your children!”

De stemming is redelijk goed, we zijn blij met wat we gehaald hebben. Maar terwijl we teruglopen in de donkere avond zien we de felle lichten van de graafmachines branden en weten we: vannacht zal meer grond kapot gemaakt worden en zullen meer rookwolken de aarde vullen en vervuilen. Vandaag was slechts een symbolische strijd; de strijd tegen het geld en voor een vrije en gerechtigde wereld gaat door.

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
bewlg3-090303

Jaël In 't Veld

Schrijft over migratie en ongelijkheid.
Profielpagina

Advertentie

banner_buurt-1 (002)

Advertentie

NRC Live – Banner Mobiliteit – OneWorld – 600×500 (002) 6 nov