Tekeningen, tags, muurschilderingen en stickers vind je overal en in de hele wereld. Het geeft mij een gevoel van saamhorigheid met een onbekende ander, iemand die mij iets wil vertellen. Na een paar jaar in dezelfde stad herken je de handschriften, de graffitikabouter en de clannamen. Ik vermoed graag een geheim genootschap of een nog onverenigde horde strijdbare individuen die 's nachts op missie gaat. Zij die geloven in democratie, anarchisme, revolutie, regenboogkleuren, hun eigen artistiek talent of wereldvrede verheffen hun stem. Underground, anoniem, illegaal en toch voor iedereen zichtbaar.

Illegaal
“Migratie is geen misdaad”, lees ik onder een grauw viaduct. Die komt binnen, ik val stil. Vandalisme heet dat. Niet het migreren of peinzen maar het bekladden van beton. De Italiaanse marine redde deze week ruim tweeduizend mensen die probeerden Europa binnen te komen op bootjes. Waar komen al deze wanhopige mensen vandaan? En wat staat de bootvluchtelingen hier te wachten? Wie gaat er zorgen voor de zieken, een bed bieden aan de daklozen, voorkomen dat ze stateloos raken? Het elektriciteitskastje naast het fietspas biedt een handreiking in watervaste stift: “geen mens is illegaal”. Confronterend, ontroerend eenvoudig. Op deze manier ideeën verspreiden is trouwens wel onwettig. Een verstoring van de openbare orde, stiekem of niet, dat mag natuurlijk niet.

Robin Hood
Ik zou dolgraag lid worden van een club die 's nachts hoopgevende of leerzame leuzen aan de stad toevoegt. In mijn fantasie zijn we liefhebbende vrijdenkers met pretogen onder donkere capuchons. Met spuitbussen gaan we de barricaden op. Opkomen voor anderen, dat doen we met een likje groene verf! Onrecht aankaarten, we kladderen in het rood onze kritiek! Een soort Robin Hood dus maar zonder strakke groene legging.

Vannacht begin ik met een kleine warming-up. Ik zal zachtjes laten horen dat ik besta. Een betere wereld begint bij een tweede hartjestekening, een antwoord op mijn mysterieuze stadsgenoot. Met roze stoepkrijt is het hopelijk niet strafbaar.

Bewuster geworden door dit artikel?

Onze journalistiek is toegankelijk voor iedereen en dat willen we zo houden. Met een kleine bijdrage help jij ons anderen ook bewust te maken. Alvast bedankt!

Ja, ik doe graag een eenmalige donatie!
Hoeveel wil je doneren?
670

Over de auteur

Marieke ten Velde (1985) schrijft voor OneWorld over haar ontdekkingen als nieuwsgierige wereldburger en werkt in het onderwijs. 
Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief