No man’s land; een bordspel waarin je te maken krijgt met de bureaucratie waarin immigranten verstrikt raken wanneer zij Nederland binnenkomen. Janna Ullrich (25) maakte de game voor de eindexpositie van haar masterstudie aan het Sandberg Instituut. “Soms laat fictie de realiteit beter zien dan de werkelijkheid.”

Het spel is volgens de maakster gebaseerd op de onmenselijke immigratiepolitiek van Europa. En in het speciaal die van Nederland. “Ik was geschokt door de manier waarop er door de Nederlandse overheid met immigranten wordt omgegaan. Ze worden van het kastje naar de muur gestuurd. Ik vind het inhumaan, de overheid gaat op die manier toch ook niet om met haar eigen burgers? Ik hoop dat ik met deze game kan laten zien hoe absurd het asielbeleid is.”

Doolhof
No man’s land wordt gespeeld met vier tot vijf mensen die elk een eigen rol hebben. Het spel confronteert de spelers met de strijd om te overleven. De spelers komen in de game in verschillende ruimtes die zij pas mogen betreden wanneer hij of zij beschikt over de juiste documenten. Maar om deze juiste documenten te krijgen, moeten de spelers weer andere documenten kunnen overleggen. Het is een doolhof in niemandsland; de immigranten mogen Nederland niet in zonder de papieren, maar kunnen ook niet terug naar het land waar zij vandaan komen. Bovendien moeten zij zien te overleven zonder basisbehoeften, zoals voedsel en een woonruimte. Ze bevinden zich in niemandsland.

Ik hoop dat ik met deze game kan laten zien hoe absurd het asielbeleid is

Op straat
Gedurende twee jaar deed de maakster onderzoek naar de Nederlandse immigratiepolitiek. Zo las ze maandelijkse en jaarlijkse rapporten van non-profit organisaties die vluchtelingen juridisch en sociaal ondersteunen, zoals Stichting STIL, Stichting LOS. Maar echt geïnspireerd raakte ze door de verhalen van de ‘We are here-group’. “Dit is een groep vluchtelingen in Amsterdam die vanuit de overheid geen onderdak krijgt, maar ook niet mag werken en dus op straat zou moeten leven. De groep heeft besloten de situatie waarin zij leven zichtbaar te maken. Sommige van hen leven al jaren in het asielgat. Tien jaar is geen uitzondering. Ik sprak met iemand die geen verblijfsvergunning kreeg, omdat zij geen paspoort had en die ook nooit zou krijgen. In haar land werden namelijk geen paspoorten gemaakt. Ze wist niet eens wanneer ze geboren was.”

Door middel van crowdfunding wil Ullrich zorgen dat haar spel in de winkel komt te liggen. Maar wie het spel wil uitproberen, kan vanaf morgen tot en met 21 juni de game spelen in het Burgerweeshuis aan het IJsbaanpad 1 in Amsterdam. Aanmelden kan hier.

[[{“fid”:”36878″,”view_mode”:”default”,”fields”:{“format”:”default”,”field_file_image_alt_text[und][0][value]”:”Neem een abonnement op OneWorld”,”field_file_image_title_text[und][0][value]”:”Neem een abonnement op OneWorld”},”type”:”media”,”attributes”:{“alt”:”Neem een abonnement op OneWorld”,”title”:”Neem een abonnement op OneWorld”,”style”:”height:72px; width:581px”,”class”:”file-default media-element”}}]]

Bewuster geworden door dit artikel?

Onze journalistiek is toegankelijk voor iedereen en dat willen we zo houden. Met een kleine bijdrage help jij ons anderen ook bewust te maken. Alvast bedankt!

Ja, ik doe graag een eenmalige donatie!
Hoeveel wil je doneren?
670

Over de auteur

Evita Bruin is stagiair bij OneWorld. Ze volgt de studie Journalistiek aan de Hogeschool Utrecht.
Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief