In welke landen kun je als handige zakenman het meeste profiteren van vriendjes in de politiek? The Economist laat het zien aan de hand van de crony-capitalism index. De index laat zien in welke landen miljardairs goed toeven als het om rent-seeking gaat: geld verdienen door politieke connecties.

Om de index op te stellen keken de redacteuren naar de mate waarin een land afhankelijk is van industrieën waar het grote geld makkelijk voor handen is, bijvoorbeeld landen met fossiele energiebronnen, grote havens of vliegvelden, casino’s of een grote palmolie-industrie. Volgens Transparency International, dat jaarlijks een corruptie-index opstelt, zijn dat soort sectoren gevoeliger voor omkopingen. Een andere factor die meespeelt is de mate waarin de staat een rol speelt in de industrie. Hoe groter de rol van de staat, hoe meer kans dat intensief lobbywerk financieel voordeel oplevert. De rangorde van de index, waar 23 landen in zijn opgenomen, werd bepaald door het verzamelde vermogen van miljardairs in de genoemde industrieën af te zetten tegen het wereldwijde BNP.

Nummer één in de index van The Economist is Hong Kong. Daar wonen tientallen miljardairs die rijk geworden zijn met vastgoed, dat vanwege het kleine oppervlak van Hong Kong bijzonder lucratief is. Rusland is nummer 2, omdat sinds het einde van de Sovjet Unie een klein groepje oligarchen controle over de fossiele energiebronnen hebben genomen en vertaald hebben in grof geld. De lijst gaat verder met Maleisië, Oekraïne, Singapore en de Filippijnen, die om vergelijkbare redenen gevoelig zijn voor vriendjespolitiek. Nummer 7 is Mexico, waar Carlos Slim, multimiljardair, zowel het mobiele als vaste telefoonnetwerk min of meer bezit. Taiwan, India en Indonesië sluiten de top-10 af, met een bijzondere vermelding voor India, die gedaald is ten opzichte van eerdere jaren. Miljardairs daar hebben het afgelopen jaar financieel geleden onder corruptieschandalen en de crisis, terwijl “eerlijke” ondernemers in bijvoorbeeld technologie of de farmaceutische industrie bloeiden.

Lees hier meer over rent-seeking.

De top-23 van The Economist zit achter een betaalmuur.

Beeld: Itupictures.

Bewuster geworden door dit artikel?

Onze journalistiek is toegankelijk voor iedereen en dat willen we zo houden. Met een kleine bijdrage help jij ons anderen ook bewust te maken. Alvast bedankt!

Ja, ik doe graag een eenmalige donatie!
Hoeveel wil je doneren?
670

Over de auteur

Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief