Vanaf het eerste moment dat ik in Zuid-Amerika kwam, zo’n zeven jaar geleden, reageren mensen met een mix van enthousiasme en verbazing als ik vertel dat ik Europa (tijdelijk) heb verlaten. “Maar bij jullie in Europa is het beter, het is bij ons zo’n rotzooi. Wat doe je hier in godsnaam?” vroeg de vrouw des huizes van het gastgezin waar ik werd opgevangen in 2007.

Europa geldt vaak als voorbeeld voor Zuid-Amerika, zeker in ‘mijn’ land Argentinië. Dat komt niet alleen door de migratiestromen van de afgelopen twee eeuwen, maar ook door de hoge levensstandaard in Europa.

Vaak moet ik de Argentijnen gelijk geven. Maar soms twijfel ik ook. Zoals tijdens dit verkiezingsweekend. Terwijl Europa een nieuw parlement koos, werden in Colombia presidentsverkiezingen gehouden.

En als op zondagavond de uitslagen uit Europa binnen komen druppelen, schrik ik toch een beetje. In Frankrijk haalt het extreemrechtse Front National een kwart van de stemmen. In Griekenland doet evenknie de Gouden Dageraad het ook niet ‘slecht’ met bijna tien procent van de stemmen.

Natuurlijk is er in Argentinië is er ook racisme en discriminatie. Een tijdje terug vertelde Augustín, een jongen uit een van de villas (sloppenwijken) hier, dat het geen zin heeft om te solliciteren met je adres uit de villa, omdat je dan toch nooit wordt aangenomen. Toch is het praktisch ondenkbaar dat in Zuid-Amerika een extreemrechtse partij een kwart van de stemmen haalt bij verkiezingen. Dat is hier gewoon ‘not done’.

Ok, misschien doen er af en toe dubieuze partijen mee aan de verkiezingen in Europa, maar we zorgen tenminste dat ze goed worden georganiseerd. Toch? Terwijl ik zondagavond wacht op de resultaten uit Europa, valt mijn oog op een bericht uit België: diskettes van stembureaus in Brussel en Wallonië zijn defect. Dus op die uitslagen moet nog minimaal een dag worden gewacht.

Ondertussen is een uur na sluiting van de stembureaus in Colombia al 95 procent van de stemmen geteld. En dan hebben ze in Colombia gewoon ouderwets met potlood en papier gestemd.

Op zo’n moment schaam je je een beetje als Europeaan. En hoewel Europa op veel gebieden als voorbeeld kan dienen voor Zuid-Amerika, zouden we misschien ook vaker over onze tekortkomingen moeten praten. Vooral met de Zuid-Amerikanen die Europa onafgebroken ophemelen. Dat is wel zo eerlijk.

Oh, en de presidentsverkiezingen in Colombia? Die zijn in de eerste ronde gewonnen door de rechtse Óscar Iván Zuluaga. Wat hem betreft worden de vredesbesprekingen met de FARC-guerrilla’s stopgezet. Zuluaga neemt het 15 juni op tegen de huidige centrumrechtse president Juan Manuel Santos. Santos is juist een van de voorvechters van de onderhandelingen met de FARC. Maar daar vertel ik jullie een andere keer meer over…

Bewuster geworden door dit artikel?

Onze journalistiek is toegankelijk voor iedereen en dat willen we zo houden. Met een kleine bijdrage help jij ons anderen ook bewust te maken. Alvast bedankt!

Ja, ik doe graag een eenmalige donatie!
Hoeveel wil je doneren?
oUNwyU2j_400x400

Over de auteur

Remi Lehmann is freelance correspondent in Buenos Aires en schrijft naast OneWorld onder andere voor de Persdienst, De Groene Amsterdammer …
Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief