“Kijk, dit is een CD-rom. Weet je eigenlijk hoe een computer werkt?” Edna kon haar oren niet geloven. Toen ze net in Amsterdam woonde ging ze met haar Nederlandse vriend mee naar een feestje met zijn collega’s. …Goh, zo’n meisje uit Tanzania…Vast nog nooit een computer gezien. Ze leven daar toch in hutjes. Zonder stroom en ver weg van een waterput? “Dat is écht hoe iedereen hier over mij denkt!”, zegt Edna verontwaardigd. Inmiddels woont ze al bijna twee jaar in Nederland en is van Amsterdam naar een rijtjeshuis in IJmuiden verhuisd.  Vanavond is Edna op mijn feestje en hoopt op niet wéér dezelfde vooroordelen.

“Ach, nu ben ik er wel aan gewend hoor. Dat mensen denken dat ik dom en ondervoed ben omdat ik uit Afrika kom”, zegt ze lachend. “Maar wat heb ik die collega toen vervloekt, zeg!” Ze zucht. “Weet je, ik kan het mensen niet eens kwalijk nemen. Het enige wat jullie over Afrika horen gaat over honger of over oorlog. En als jullie dan naar Afrika gaan dan is het om vrijwilligerswerk doen. Met de beste bedoelingen, dat weet ik wel. Maar jullie beeld over Afrikanen wordt daarmee wel bevestigd! Ik kom gewoon uit een grote stad met hoge flats en dure kantoorgebouwen, hoor!” Shit, bedenk ik me, zelf heb ik me daar dus ook schuldig aan gemaakt hieraan toen ik twee jaar geleden op het Ghanese platteland ging wonen en vrijwilligerswerk ging doen… “Jullie denken dat alle Afrikanen in een hutje wonen, ver weg van de bewoonde wereld. Nou, dat is echt niet zo hoor!” Edna heeft natuurlijk wel gelijk. Afrika verstedelijkt veel sneller dan de rest van de wereld. Naar verwachting van het UNFPA zal de stedelijke bevolking van Afrika van 294 miljoen in 2000 verdubbelen tot 742 miljoen in 2030. Dan woont meer dan de helft van de Afrikanen in een grote stad. Toch blijven wij maar vasthouden aan het beeld van op het platteland levende Afrikanen.

Het feestje is inmiddels in volle gang. “Lindy kan ik zo even op je computer kijken hoelaat m’n trein vertrekt?” “Tuurlijk, maar weet je hoe internet werkt dan?”, antwoord ik. “Edna kijkt me fel aan, maar als ze m’n knipoog ziet schieten we allebei in de lach!

Bewuster geworden door dit artikel?

Onze journalistiek is toegankelijk voor iedereen en dat willen we zo houden. Met een kleine bijdrage help jij ons anderen ook bewust te maken. Alvast bedankt!

Ja, ik doe graag een eenmalige donatie!
Hoeveel wil je doneren?

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief