Tranen om een school grienden
We eten ons avondeten en drinken een biertje op 300 kilometer Zuid van de Portugese kust. Een Braziliaan, een Ukrainer en een Nederlander op weg naar de Canarische eilanden. Vlak voor de zon onder gaat zien we een school grienden die ons surfend op de golven inhalen. Grienden zijn kleine walvissen en nauw verwant aan orca’s. Ik schreeuw het uit. “Wow guys, check this out, whales!” Ik heb nog niet eerder walvissen van zo dichtbij gezien. De majesteuze dieren halen ons in, zwemmen met ons mee en spelen om ons heen. Vini kijkt er naar en tranen wellen op in zijn ogen. Max kijkt er schijnbaar onbewogen naar. Mijn enthousiasme, Vini’s tranen en Max zwijgen zijn tekenend voor de verschillen aan boord.

Afro-Braziliaanse cultuur
Vini en ik merken dat we veel verwantschap met elkaar hebben. Hij is een blanke Braziliaan, ikzelf een half Afrikaanse Nederlander. Als we met elkaar praten over gebeurtenissen of personen voelen we een soort gemeenschappelijkheid. Afrika en Brazilie hebben veel overeenkomsten en die delen wij ook met elkaar. We praten moeiteloos met elkaar over onze gevoelens, frustraties en emoties en vinden op dezelfde manier familie en vrienden belangrijk.

Er ontstaat dan ook geleidelijk wrijving tussen Vini en mij enerzijds en Max anderzijds. Op een klein schip worden verschillen sterk uitvergroot. Max toont bijna geen emoties en reageert vaak bagataliserend of sarcastisch  Vini heeft al drie jaar een vriendin in Brazilie die hij op zee erg mist. Max reageert op Vini’s gevoelens met bagataliserende en sarcastische opmerkingen. Als Vini zich bezorgd afvraagt of ze aan hem denkt maakt Max grappen over hoe ze vreemdgaat.

Lanzarote en een fles rum
Na vijf dagen op zee komen we aan op Lanzarote. Max rijdt ons de volgende dag als een bezetene over de kleine bergweggetjes van het eiland. We hebben allemaal nogal wat opgekropte frustratie waar aan boord geen ruimte voor was en Max’ gedrag zorgt voor escalatie. Er worden stevige woorden gewisseld en er ontstaat een schermutseling. De sfeer die avond is bedrukt. De dag erna op de veerboot naar Gran Canaria zit Max alleen. In de avond kopen we met zijn drieen een grote fles rum die we op het strand leegdrinken. Het pleit wordt daar binnen twee minuten voor eens en voor altijd onderling beslecht. We zijn klootzakken maar we zijn vrienden.

Bewuster geworden door dit artikel?

Onze journalistiek is toegankelijk voor iedereen en dat willen we zo houden. Met een kleine bijdrage help jij ons anderen ook bewust te maken. Alvast bedankt!

Ja, ik doe graag een eenmalige donatie!
Hoeveel wil je doneren?
670

Over de auteur

Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief