“Ik hoor je er al maanden over, dus leg me nou maar eens precies uit wat je daar in Afrika allemaal gaat doen.” Anthony kijkt me verwachtingsvol aan. We staan voor de wandgrote wereldkaart in het kantoor dat we sinds enkele jaren met acht journalisten en websitebouwers delen in het voormalige Volkskrant-gebouw aan de Amsterdamse Wibautstraat.

“Ik ga me als freelance correspondent vestigen in Dakar”, zeg ik, quasi-gewichtig. “Maar eerst maak ik een rondreis door West-Afrika: vanuit Amsterdam met een andere journalist in zijn Toyota Landcruiser naar Marokko, en dan via Mauritanië, Senegal, Gambia, Mali, Burkina Faso, Niger, Nigeria en Kameroen naar Tsjaad.”

“Man wat een eind”, zegt Anthony bijna meewarig. “Ja”, antwoord ik stoer, “zeker wel een kilometer of drieduizend.” Van verbazing spert Anthony zijn ogen open. “Drieduizend?! Jongen dat is zeker tienduizend kilometer, kijk eens goed naar die kaart!” Ik doe wat hij zegt: hmmm, dat is inderdaad wel wat meer dan drieduizend kilometer… “En hoe lang gaan jullie daarover doen dan?”, vervolgt Anthony. “Iets minder dan een maand”, zeg ik, wat minder zelfverzekerd dan zonet. Nu heeft Anthony het helemaal niet meer: “Dat red je alleen als je dag en nacht doorrijdt!”

Dan te bedenken dat ik het eerste deel van mijn rondreis als gemakkelijk had ingeschaald. Pas daarna zou, zo had ik bedacht, het echte werk beginnen: nadat ik in Tsjaad afscheid neem van mijn reisgenoot, wil ik met het openbaar vervoer via Nigeria, Benin, Togo, Ivoorkust en Mali terugreizen naar Dakar.

Vooral over Nigeria ben ik ietwat zenuwachtig. Praktisch iedereen die ik erover spreek denkt namelijk dat ik op zijn minst geschift geworden ben als ik vertel dat ik erheen wil. Nigeria is immers le-vens-ge-vaar-lijk, dat weet toch iedereen? Mijn enige geruststelling is dat geen van de onheilsprofeten er zelf is geweest. De paar gesprekspartners die wel zo roekeloos waren, vonden het over het algemeen hartstikke leuk. En ik? Ik ga uiteraard hoogstpersoonlijk het overheersende negatieve beeld van Afrika’s volkrijkste land veranderen met een reeks briljante artikelen…

Met een ferme klap op mijn schouder haalt Anthony me uit mijn dagdroom. “Nou gozer”, zegt hij monter, “dat wordt nog wat met jou daar. Ik ben heel benieuwd naar al je avonturen!” Anders ik wel.

Bewuster geworden door dit artikel?

Onze journalistiek is toegankelijk voor iedereen en dat willen we zo houden. Met een kleine bijdrage help jij ons anderen ook bewust te maken. Alvast bedankt!

Ja, ik doe graag een eenmalige donatie!
Hoeveel wil je doneren?
670

Over de auteur

Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief