Is het een kamp, of toch een stad? Vluchtelingenkamp Kakuma in Kenia barst met meer dan honderdduizend inwoners bijna uit zijn voegen. Maar is een kamp met winkels, kapsalons en hotels, nog wel een kamp te noemen? Journalist Clemy de Rooy en fotograaf Goedele Monnens legden het dagelijks leven vast op beeld.

Kakuma bestaat dit jaar twintig jaar. Het is een vluchtheuvel voor oorlogsslachtoffers uit de regio. Zuid-Soedan, Somalië, Ethiopië; de inwoners komen overal vandaan. Hun komst naar Kakuma is vaak voor onbepaalde tijd. Wie hier komt, loopt grote kans hier nooit meer weg te komen. Behalve als je de jackpot wint: herhuisvesting in het Westen.

Hotels en kruideniers
De foto’s van Goedele Monnens tonen geen rijen legertenten, maar een uitgestrekt gebied met lemen huisjes, voorzien van de nodige faciliteiten. Als tijdverdrijf en voor wat extra inkomsten, beginnen mensen hun eigen bedrijfjes. Zoals Mohammed Ali Hassan (37) uit Somalië, die een hotel runt. Een blauw huisje met groot CocaCola uithangbord, en drie tv-schotels in de achtertuin. Abdulkadir Abshir Mohamed (49) verkoopt  rijst en groenten verkoopt in zijn geïmproviseerde kruidenierswinkel.

[[{“type”:”media”,”view_mode”:”media_large”,”fid”:”17299″,”attributes”:{“height”:434,”width”:668,”class”:”media-image media-element file-media-large”}}]]

Een ander plaatje
Kamuma is een vluchtelingenkamp plús. Je zou het bijna een stad kunnen noemen. Naast hotels en winkels, zijn er ook schooltjes en zelfs een bibliotheek en internetcafé. De economische bedrijvigheid in Kakuma trekt mensen uit de hele regio. “De kracht en creativiteit van de bewoners zijn bewonderenswaardig,” zegt journalist Clemy de Rooy. “Toen ik in Nederland hoorde over een kamp met scholen en zelfs kapsalons, werd ik heel nieuwsgierig. Dit is zoiets anders dan het plaatje dat wij in Nederland van vluchtelingenkampen hebben! Ik wilde het zelf zien en verder vertellen.”

 

1 november: thema-avond Kakuma
Benieuwd naar het levensverhaal van Biniam? Op 1 november is hij spreker op een thema-avond over Kakuma in het Humanity House. Ook specialisten van de UNHCR en VluchtelingenWerk Nederland en antropoloog Bram Jansen (universiteit Wageningen) komen spreken. Klik hier voor het programma en aanmelding.

De fototentoonstelling Kakuma, vluchtelingenstad is nog tot en met 11 november gratis te bezichtigen in het Humanity House in Den Haag.

Paracetamol
De Ethiopische Biniam Taffese Woldehana (39), zoon van een voormalig groot oppositieleider, woonde dertien jaar lang in Kakuma. Sinds 2006 woont hij in Nederland. Hij kent de situatie in Kakuma als geen ander. “Er is economische bedrijvigheid, maar ook veel veiligheidsproblemen. Nomaden stelen je voedsel terwijl je slaapt, en als je je verroert wordt je vermoord,” vertelt hij in vloeiend Nederlands. “Er is veel te weinig voedsel. Medicijnen zijn er ook amper. Als je met een schorpioenenbeet bij het ziekenhuis komt, krijg je gewoon een paracetamol,” zegt hij lachend. Zelf maakte hij het meerdere keren mee.  

Wolk van hoop
Taffese Woldehana was een van de weinige vluchtelingen uit Kakuma die naar Nederland mocht komen. Nadat hij als rechtsbemiddelaar optrad voor een dertienjarig Soedanees meisje dat met een veertig jaar oudere man moest trouwen, werd zijn huis in brand gestoken en zijn leven bedreigd. Het UNHCR (Hoog Commissariaat der Verenigde Naties voor Vluchtelingen) hoorde zijn verhaal en bracht hem in aanmerking voor herhuisvesting. Jaarlijks selecteert het Commissariaat een aantal zeer schrijnende situaties, die daarmee kans maken het kamp te verlaten. Die kleine kans op de jackpot houdt de hoop van de kampbewoners warm. De Rooy: “Hoop hangt als een grote wolk boven het kamp. Iedereen hoopt dat hij er de volgende keer bij zit. Die wens houdt mensen op de been.”

Bewuster geworden door dit artikel?

Onze journalistiek is toegankelijk voor iedereen en dat willen we zo houden. Met een kleine bijdrage help jij ons anderen ook bewust te maken. Alvast bedankt!

Ja, ik doe graag een eenmalige donatie!
Hoeveel wil je doneren?
670

Over de auteur

Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief