Ze kan niet praten want de kaken van Janet (niet haar echte naam) zitten aan elkaar gelijmd. Dit in een poging haar gebit te herstellen, waar Janet’s echtgenoot twee voortanden uit sloeg. Dat is inmiddels zes weken geleden. Ik kan me moeilijk voorstellen hoe ze zich moet voelen na zes weken alleen af en toe wat pap gedronken te hebben via een rietje. Zelf beschrijft ze het ook niet echt: er komt voornamelijk wat gemurmel uit wanneer ze een poging doet om te spreken.

We hoorden pas over haar situatie toen we Janet onlangs opbelden. Nadat ze eerst vol hield dat ze een ‘ongeluk’ had gehad, kwam het hoge woord eruit. Omdat Janet goed bevriend is met mijn vrouw hebben we haar direct opgehaald. Inmiddels verblijft ze anderhalve week in ons huis, samen met haar éénjarige dochterje.  

Ik beleef een deja-vu. Ergens vorig jaar verbleef het duo ook al enige dagen bij ons, en ook toen was ze tot bloedens toe gemept door haar Keniaanse man. Dat begon al tijdens haar zwangerschap en nog voordat het huwelijk een jaar oud was zaten ze al eens samen op het politiebureau vanwege dit  huiselijk geweld. Maar het stopte niet.

Wat nu? Janet werkt maar verdient eigenlijk te weinig om goed voor zichzelf en haar dochter te zorgen. Dus is ze vorige keer na een paar dagen maar terug gegaan naar haar gewelddadige man. Deze keer adviseren we dat ze dat niet moet doen. Hij heeft zijn tweede kans gekregen, en weigerde hem te grijpen.

Dagelijks vraag ik me af hoe ik iemand zo mis heb kunnen interpreteren. Hoe kan deze succesvolle Keniaan, die een belangrijke rol speelde tijdens mijn huwelijk (we werden rond gereden in zijn gloednieuwe space wagon) zo godsgruwelijk hard op het gezicht van zijn mooie vrouw rammen? Van dat mooie toen is nu weinig meer over.

Er wordt gepraat, overlegd, advies gevraagd. We bezoeken haar oudere zus, waarbij ze in huis woonde nadat haar ouders overleden waren. Zus en man horen haar verhaal met open monden aan, ze hadden geen idee hoe erg de situatie altijd geweest is. “Het is uiteindelijk jouw leven, maar eigenlijk zou hij moeten worden aangegeven,” stelt Janet’s pleegvader.

Ondanks al onze adviezen blijft Janet soms vergoeielijke dingen over haar man zeggen. Ze hoopt, wellicht tegen beter weten in, dat hij veranderen kan. Komend weekend zitten haar twee weken bij ons er op en moet ze een knoop door hakken. Ze lijkt te gaan kiezen voor een terugkeer. Terug naar de zekerheid van een ‘financieel stabiele’ man. Terug naar de vrouwenmepper. 

Bewuster geworden door dit artikel?

Onze journalistiek is toegankelijk voor iedereen en dat willen we zo houden. Met een kleine bijdrage help jij ons anderen ook bewust te maken. Alvast bedankt!

Ja, ik doe graag een eenmalige donatie!
Hoeveel wil je doneren?
Arne_HiRes_NABC

Over de auteur

Afrika-journalist

Arne Doornebal is Afrika-journalist. 
Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief