Nu wil ik niet alles op de man-vrouw verhouding gooien, maar ik vermoed dat als de nieuwe D66 minister Sigrid Kaag een man was geweest, de strontstorm die ze nu over zich heen krijgt was uitgebleven. De manier waarop ze verdacht wordt gemaakt, hoe haar persoonlijke leven en Palestijnse echtgenoot erbij worden gesleurd – het is ijzingwekkend. Maar tegelijk weten we inmiddels dat dit is wat succesvolle en vrije vrouwen te wachten staat in deze zogenaamde westerse beschaving.

De ongelijkheid zit diep verankerd en steekt de lelijke kop op als vrouwen afwijken, hun mond durven roeren en succes behalen ondanks de mannen. Of als ze dus, zoals Kaag, ook nog eens het lef hebben met een Palestijnse man te trouwen. Blijkbaar zijn Palestijnen een minderwaardige mensensoort, of zo. Hoe was het ook al weer: intolerant tegen de intoleranten? Hoog tijd dat we dat eens toe gaan passen op onze eigen intolerante, racistische, conservatieve, vrijheidsbedreigende megalomanen op rechts, die steeds brutaler worden bij gebrek aan enig weerwoord.

De ongelijkheid zit diep verankerd en steekt de lelijke kop op als vrouwen afwijken, hun mond durven roeren en succes behalen ondanks de mannen.

Hardheid is soms nodig. Vaak nodig, als je ziet hoe verder we afglijden. De rol van de media is daarbij bepalend. Des te opvallender is het daarom wanneer de zachtheid een kans krijgt, zoals in het geval van theatermaakster Nazmiye Oral die met haar moeder Havva furore maakt met de voorstelling Niet meer zonder jou.

Nazmiye is een onafhankelijke geest. Ze viel altijd al op met haar stukken en haar authenticiteit; ze kiest niet voor de provocatie, maar voor de liefdevolle confrontatie. Ze veroordeelt niet, maar probeert te begrijpen en daarmee licht ze de sluier op van de verhouding tussen kinderen en hun ouders, tussen dochters en hun moeders. In de Volkskrant is een mooie reportage te lezen over Nazmiye en haar moeder in New York. Wanneer je het oordeel weglaat, blijft over de kern: een moeder die ondanks alle verschillen van haar dochter blijft houden en een dochter die ondanks diezelfde verschillen van haar moeder blijft houden.

Twee zielen met elkaar verbonden. Ze maken andere keuzes, botsen, sluiten vrede, en vervolgen samen hun weg. Dat is het kleine verhaal dat vaak onverteld blijft in de media: de stille strijd, de onvoorwaardelijke liefde, het pad naar levensveranderende keuzes. Een strijd uit liefde gestreden waarbij grote sprongen gemaakt worden, zonder die lelijke hardheid die je zo vaak ziet in verhalen om andere culturen en geloven verdacht te maken.

Te vaak gaat het in de media over de foute ander, terwijl een blik in de spiegel nu meer dan ooit nodig is. Laten we het eens over de autochtone mannen hebben en hun vijandige, onbeschaamde seksisme, dat ze toedekken door naar anderen te wijzen. Pak hen eens aan en open tegelijk je ogen voor de rijkdom die de Nazmiyes, Havva’s en Kaags brengen.

Hassnae

Over de auteur

Journalist en programmamaker

Hassnae Bouazza (1973, Marokko) is journalist, columnist en programmamaker. Samen met Femke Halsema maakte ze de documentaire reeks ‘Seks …
Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief