Dilemma: 'moet ik blijven knokken voor de krokodil?'

02-09-2013
Door: MyWorld
Bron: OneWorld
Achtergrond – Merlijn with school children measuring crocMerlijn van Weerd (rechts op de foto) is directeur van de Mabuwaya foundation. Deze stichting zet zich in voor de  Filipijnse krokodil, die met uitsterven wordt bedreigd. Merlijn vraagt zich af hoe hij de krokodillen kan blijven behoeden tegen de toenemende bevolkingsgroei en landontginning. ‘Als mijn collega’s en ik het veld in gaan, rijden we door tot aan de rand van de beschaving. Daar, in Isabela Province in noordoost Luzon, begint het leefgebied van de Filippijnse krokodil. Ze leven in de smalle strook tussen de bewoonde wereld en de bergen. Naar schatting zijn er minder dan 250 volwassen Filipijnse krokodillen in het wild. Daarmee is het de meest bedreigde krokodil ter wereld. Het dier leeft in zoet water en valt mensen niet aan, tenzij hij zich bedreigd voelt. Maar hij leidt onder een slecht imago, door zijn ‘zoutwaterbroertje’, dat wel mensen doodt, en doordat in de Filipijnen corrupte politici ‘krokodil’ worden genoemd. Relatie met gemeenschappen Vijftien jaar geleden kwam ik in de Filippijnen, waar ik werkte voor een groot natuurbeschermingsproject. Dat project eindigde na vijf jaar zonder duurzaam resultaat. De krokodil stond er van alle Filippijnse diersoorten het slechtst voor, dus richtte ik stichting Mabuwaya (‘Lang leve de krokodil’) op.  De afgelopen jaren leverden me veel kennis op over welke aanpak effectief en duurzaam is. Langdurige en kleinschalige projecten, die investeren in de relatie met gemeenschappen en lokale overheden, zijn goed. Vooral als educatie en voorlichting over natuurbescherming er wezenlijk onderdeel van zijn. Al mijn collega’s zijn Filippino en afkomstig uit het gebied waar we werken. Zij hebben de relaties met de bewoners gelegd. Honger naar land Veel mensen denken dat je geen natuur kunt beschermen in gebieden met arme mensen. Maar arme boeren hebben daar wel degelijk interesse in. Toch zie ik steeds nieuwe dilemma’s opdoemen. Zo vormt de toenemende landontginning een groeiende bedreiging voor het leefgebied van de krokodillen. Deels hangt dat samen met het ontwikkelingsbeleid van de overheid. Over drie jaar wil de Filippijnen geheel in zijn eigen rijst voor zien. De overheid stimuleert de ontginning van wilde gebieden en het vergroten van het landbouwareaal. Economische ontwikkeling gaat voor natuurbescherming. Snelle reactie Dat merken we in Luzon. Mensen ontginnen meertjes en kreekjes om rijstvelden van te maken. Zolang we met een kleine groep boeren werken, kunnen we hen ervan overtuigen om de belangrijkste gebieden voor krokodillen te beschermen. Maar er vestigen zich in het gebied continu nieuwe boeren uit andere provincies. Ze zijn op zoek naar land en hebben geen boodschap aan krokodillen. We moeten hen bereiken voordat ze de krokodillen beginnen dood te schieten of hun habitat ontginnen. Dat wordt een steeds moeilijkere opgave, omdat land steeds schaarser wordt en er steeds meer mensen naar het afgelegen, nog relatief lege, gebied migreren waar ik werk. Een nieuwe bewoner vraagt om een snelle reactie van ons, want als een dier al is doodgeschoten, is dat een enorme slag voor de populatie. Dilemma Nu lukt het ons nog om, met redelijk wat moeite maar met steun van de lokale bevolking, kleine gebieden met krokodillen te beschermen. Maar heeft dat zin als de bevolking blijft groeien en daarmee de vraag naar land? Moeten we blijven knokken voor de krokodil? Janneke Juffermans © Beeld Stichting Mabuwaya Heeft u ervaring met natuurbescherming in ontwikkelingslanden? Heeft u advies of wilt u reageren? Ga naar www.myworldmagazine.nl of mail redactie@myworld.nl.

Reacties