A Woman, A Part: altijd maar moeten presteren

30-01-2016
Door: Vamba Sherif
Bron: OneWorld
A Woman A Part
Recensie – 

De Liberiaans-Nederlandse schrijver Vamba Sherif bespreekt films die deze dagen in première gaan tijdens de Hivos Tiger Awards Competition. Vandaag: A Woman, A Part. 

IFFR

Hivos Tiger Awards Competition
Deze weken vindt het International Film Festival Rotterdam plaats. Ontwikkelingsorganisatie Hivos is hoofdsponsor van het festival en presenteert zelf de Hivos Tiger Awards Competition. Elke dag gaat een nieuwe 'tiger' in première. Hivos steunt filmmakers wereldwijd. 

De nieuwe film van de Amerikaanse Elisabeth Subrin, A Woman, A Part, is een poging de hedendaagse westerse samenleving in beelden te vangen. Een samenleving van stress, deadlines en van oneindige verplichtingen.

Anna Baskin is een actrice die genoeg heeft van de eisen van haar vak. Ze besluit ondanks haar succesvolle carrière terug te keren naar New York, naar haar vrienden Kate en Isaac, met wie ze ooit in een theatergezelschap zat. Anna hoopt bij hen haar rust te vinden, weer op krachten te komen. Maar haar vrienden zijn verwikkeld in een complexe liefdesrelatie. Bovendien blijft het verleden ze achtervolgen. Een verleden dat te maken had met Anna. Haar komst wakkert dat verleden hevig aan.

Hoe kan iemand ontsnappen aan de eisen van een samenleving waarin de druk op het individu groter wordt naarmate het succes groeit?

Kate en Isaac proberen Anna weer tot acteren te krijgen, juist omdat Isaac een stuk heeft geschreven dat gaat over een vrouw gaat die precies lijkt op Anna. Ondanks het feit dat Anna dat juist niet wilde en met rust gelaten wil worden. 

Maar hoe kan iemand ontsnappen aan de eisen van een samenleving waarin de druk op het individu groter wordt naarmate het succes groeit? Deze vraag staat centraal in deze film. Hoe moet Anna verder als ze niks anders kan dan acteren? A Woman, A Part geeft een schrijnend beeld van onze samenleving waar altijd de aandacht gaat naar presteren, ondanks tegenzin, ziekte en burn-out.

De rust die je elders in de wereld kan vinden, in een dorp in Zuid-Amerika of Azië is ons vreemd geworden. Het doet mij denken aan mijn bezoek aan Liberia in 2011, waar ik, zittend bij de oever van de rivier van mijn kindertijd, me niet kon voorstellen dat ergens in de wereld, in Nederland, om zes uur ’s ochtends, een Vamba aan een computer moest zitten om aan een roman of een artikel te werken. Dezelfde Vamba die nu omringd werd door overweldigende rust. De Vamba die wist dat hij over enkele dagen terug zou keren naar zijn prestatiegerichte westerse samenleving. 

Maak kans op 2 gratis kaarten IFFR

Vamba Sherif

Vamba Sherif vluchtte samen met zijn familie uit Liberia naar Syrië en kwam...

Lees meer van deze auteur >

Reacties