Vliegende cavia´s

01-01-2006
Door: Tekst: Hanneke Terwiel


Ik durf de weg nog niet op. Dat komt grotendeels omdat ik de ´verkeersregels´ hier nog niet ken. Voordat ik me in de verkeersjungle van de hoofdstad of op de snelweg begeef, wil ik eerst wat bijscholing en vooral de zegen van de plaatselijke verkeersheiligen. Dat betekent wel dat ik tot die tijd ben aangewezen op het openbaar vervoer.

Dat openbaar vervoer wordt hier voornamelijk verzorgd door bussen. Zo rijden er degelijke internationale dubbeldekkers, stinkende stadsbussen en ook een variant op de Nederlandse interstedelijke interliner, die - anders dan bij ons - op iedere straathoek stopt voor nieuwe passagiers. In die laatste bus zat ik een tijdje geleden, op weg naar een vergadering in het zuiden. Naast mij nam een vrouw plaats die haar bagage, een piepende jutezak, bij haar voeten zette. Cavia´s. Die gaan hier - zo wist ik inmiddels - niet per stuk, maar per kilo, om ´s avonds te eindigen als gebraden minivarkentje op een stapel dampende aardappelen.

Nadat ons gesprek een tijdje had gezweefd rond mijn werk en bezigheden, meldde de zak zich luid piepend en kon ik vragen naar de inhoud en het doel ervan. Drie dikkerds, bestemd voor haar dochter, die al meer dan een jaar in Spanje woonde. Geëmigreerd, net als vele van haar landgenoten, om bij te dragen aan het levensonderhoud van de familie in het thuisland. Ik dagdroom wel eens over drop of een stroopwafel, zij miste de caviaboutjes zoals haar moeder die zo lekker klaarmaakte. Tijdens deze uitleg viel een andere passagiere haar bij. Zij woonde al jaren in Duitsland en ruimde altijd een deel van haar koffer in voor... juist.

Afgelopen maand vloog ik voor familiebezoek naar Nederland. Bij de douane dacht ik weer even terug aan mijn gesprek in de bus. De kans dat mijn vlucht ook vierpotige verstekelingen aan boord zou hebben, was groot. Gek idee, waarschijnlijk bevat menige vliegtuigbuik dus cavia´s. Vliegende cavia´s.



Reacties