Spatjes

01-07-2005
Door: Tekst: Evelijne Bruning (Hoofdredacteur)


Eigenlijk een beetje zoals met idealen. Die kunnen ook vies en plakkerig worden en in een stoffig hoekje onder de kast terecht komen. Een zeer ervaren journalist, gevormd door vele jaren in Afrika, stelde op mijn verzoek deze zomer een essay op. Over waarom hij zijn idealen heeft verloren. U kunt daarvan heus het een en ander raden. Maar hij kon er zo mooi over vertellen, in de kroeg, boven een wijntje. Zijn idealen waren ooit van roestvrij staal. En toen? Hij zag te veel calculerend gedrag en te veel corruptie. Te veel menselijk falen. En te veel kwalijke bijwerkingen. Voor hem heeft hulp dus afgedaan.

Het werd een schitterend betoog. En toch ga ik het niet plaatsen in dit blad. Dat is een keuze. Geen blinde. Ook ik weet uit eigen ervaring hoe moeilijk het werken in deze sector is. En natuurlijk lopen we allemaal onderweg deuken op. Niet alleen door die oneindige corruptie, de onvermijdelijke mislukkingen en de onbedoelde bijwerkingen. Maar ook doordat we het met elkaar gewoon soms wel erg ingewikkeld maken. Het is voorwaar geen pretje om in uw financieringsaanvraag in zevenvoud aan de bureaucratische molens uit te moeten leggen op welke wijze uw zorgvuldig met een lokale stemloze minderheid geplande waterputten meetbaar gaan bijdragen aan het halveren van de armoede.

Maar toch. Ik ruim in Vice Versa liever ruimte in voor mensen die nog wél wat willen. Als u moegestreden bent raad ik u overigens van ganser harte een kampeervakantie aan. Even weg van de millenniumdoelen, dacht ik. Vrij van de armoede. Maar aan de Doelen ontkom je niet. Na drie weken met mijn onergonomische jerrycan in de rij te hebben gestaan voor die ene campingkraan geloof ik ook weer volop in Doel Zeven: toegang tot schoon drinkwater voor iedereen. En na een volledige vakantie voltijd met mijn eigen en vooral andermans kinderen optrekken geloof zelfs ik weer heilig in Doel Twee. Hup, alle kinderen naar school!

Flauwe grapjes. Ik heb heus ook wel door dat het in de sector hip is om af te geven op De Millenniumdoelen. Spatjes, noemt een vriend van mij dat. Brabants voor pretenties. Voor het allemaal beter weten. Die Millenniumdoelen, die zijn vast en zeker verre van perfect. Iedereen vindt er naar gading wel een gat in. Ze zijn gepolitiseerd. Versimpeld. Te klein. Te ambitieus. Onwetenschappelijk. Ja hoor. Dat is vast allemaal waar. Maar het is op dit moment het beste wat we hebben. En u dacht toch niet dat we het in de komende tien jaar met ons allen over een ander plan wél eens gaan worden? Zou trouwens maar saai zijn.

Dat armbandje heb ik dus gewassen. In een lauw sopje, met een beetje zeep. Het is weer verrassend fris. Weet u wat ze ook zeggen, in Brabant? "Hedde gij spatjes? Modde spatlappen kopen." Aan het werk!



Reacties