Smaak

13-04-2007
Door: Hanneke Terwiel


De buurman vertelde me dit weekend dat zijn exporterende bananenchipsfabriek, afhankelijk van de voorkeur van de verschillende afnemende naties, verscheidene smaken door zijn chips draait: zo houden de Engelsen van een traditionele salt 'n vinegar, lusten de Guatemalteken ze het liefst met knoflook, en de Nederlanders, vertelde hij, die houden het op paprika (natuurlijk!).

Smaak is een cultureel verschijnsel. Ik hoef hier maar bij een gemiddelde welgestelde familie in de woonkamer te kijken om dat bevestigd te zien. Daar heerst een gevoel van 'angst voor de ruimte', zoals mijn tekenleraar het vroeger op school eens beschreef: bomvol barokke meubels en tierlantijnen. Ook de lokale keuken is door de jaren en de verschillende culturen heen gevormd en bestaat voor een deel uit dierlijke lichaamsdelen waarvan ik eigenlijk nooit had gedacht dat ze eetbaar waren. (Misschien als ik het eens met een dikke laag uitjes, mayo en currysaus probeerde?)

Op kantoor houden we het op een goede mix van Nederlandse en lokale voorkeuren. De door het organisatielogo voorgeschreven basiskleuren zorgen als het ware voor een degelijke, serieuze achtergrond voor de lokale vrolijke accenten en kantoorgeluiden. Tijdens mijn laatste evaluatiegesprek bleek dat ik naar de smaak van mijn supervisor een goed evenwicht had gevonden tussen de couleur locale en mijn Hollandse roots. Ik nam het niet zo nauw met een vergadering die wat vertraagde of uitliep, maar werkte ook zelfstandig en doelgericht.

Dat ging dus allemaal goed, totdat we vandaag ons nieuwe tijdsregistratiesysteem moesten invullen en ik voor het eerst voelde hoe onze Hollandse achtergrond opeens wel erg de boventoon ging voeren. De moedigsten die er 's ochtends al aan begonnen waren, zaten vanmiddag om vier uur, net als ik, nog te zweten boven het handboek en invulschema. Foute invullingen werden ongenadig teruggestuurd door de administrator. De deadline werd maar liefst twee keer uitgesteld en toen het allemaal voorbij was en we onze computers konden afsluiten, zag ik een aantal flink ontstelde gezichten. Daar ging ons zorgvuldig gekoesterde evenwicht tussen Hollandse paprikadegelijkheid en plaatselijke werkbaarheid. Het was net iets te veel van dat eerste, zelfs naar mijn smaak.

Reacties