OneWorld presenteert:

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

“Indoctrinatie!” was een van reacties nadat ik vorige week over de Kinderklimaattop had getweet. Nu is Twitter niet de plek waar je moet zijn als je op zoek bent naar complimenten. Maar dit verwijt is interessant. Hij illustreert dat zelfs zoiets onschuldigs als kinderen laten nadenken over klimaatverandering, tot boze reacties kan leiden. Zit er een kern van waarheid in?

Bron: twitter.com

De schrijver van de tweet bedoelt dat kinderen tijdens de Kinderklimaattop in het Watermuseum in Arnhem opgezadeld werden met een eenzijdig wereldbeeld. Het uitgangspunt van de Kindertop was dat het klimaat in snel tempo verandert, dat we daar iets tegen moeten doen, en ons moeten aanpassen aan de gevolgen. De organisatoren wilden de creativiteit en originaliteit van de kinderen aanspreken om oplossingen te bedenken. Aan klimaatverandering zelf werden niet eens zoveel woorden vuilgemaakt: die is voor de meeste kinderen een gegeven. De indoctrinatie heeft kennelijk al eerder plaatsgevonden.

“Daar heeft de meester geen zin in”

Het is opmerkelijk dat kinderen al zo vertrouwd zijn met klimaatverandering. Het lesprogramma op Nederlandse (basis)scholen is niet echt doordrenkt van duurzaamheid en klimaat. Of er aandacht voor is, hangt nog te vaak af van enthousiaste leerkrachten en buitenschoolse activiteiten. Slecht geïsoleerde, door TL-lampen verlichte schoolgebouwen geven daarbij de impliciete boodschap dat het allemaal niet zo urgent is. Op de vraag waarom hun goede ideeën nog niet op school waren ingevoerd, antwoordde een van de kinderen: “Omdat de meester daar geen zin in heeft.”

kinderklimaattop
Een jonge journalist interviewt Marcel tijdens de Kinderklimaattop.

Wanneer ik terugdenk aan mijn jeugd, zie ik eenzelfde beeld. Het Akkoord van Parijs van die tijd heette ‘Grenzen aan de groei’ en was geschreven door de Club van Rome. De analyse was ietwat anders, maar de boodschap min of meer dezelfde: we moeten zuiniger met onze aarde omgaan. Daarvan sijpelde wel iets door in het onderwijs, maar niet voldoende om een generatie af te leveren die daarnaar leefde.

Het waren mijn ouders die het goede voorbeeld gaven door te recyclen, niet nodeloos licht te laten branden of water te laten lopen, biologisch te eten en ons nooit met de auto naar school of sport te brengen. Veel van hun gedrag heeft zich genesteld in mijn  eigen onderbewuste. Geen indoctrinatie van staatswege, maar een milieubewuste opvoeding.

‘Indoctrinatie’ zou je dus ook opvoeding kunnen noemen, of misschien wel gewoon gezond verstand.

Klimaatevangelie

Ik ben opgevoed door ouders die de oorlog hebben meegemaakt. Voor hen lag zuinigheid net zo goed verankerd in hun onderbewuste, maar om andere redenen. Voor ouders van nu, zelf opgegroeid in the age of plenty, 1 is het goede voorbeeld geven een stuk moeilijker. De echte verandering moet daarom misschien komen van de jonge generatie. Van kinderen die niet geïndoctrineerd zijn met een klimaatevangelie, maar die gewoon hun gezonde verstand gebruiken en ons steeds weer wijzen op ons eigen, inconsequente gedrag.

  1. Onze welvarende tijd, waarin we volop kunnen consumeren ↩︎

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
190124 Marcel Beukeboom 8698

Marcel Beukeboom

Klimaatgezant

Marcel Beukeboom is sinds november 2016 Klimaatgezant voor het Koninkrijk der Nederlanden. Als thematisch ambassadeur vertegenwoordigt hij …
Profielpagina