OneWorld presenteert:

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

Toen ik twee jaar geleden door een grote groep hoopvolle, ondernemende mensen die zich zorgen maakte over klimaatextremisme en klimaatontwrichting, gevraagd werd hun woordvoerder te worden wist ik niet waar ik aan begon. De groep bestond uit mensen (vaders, moeders, wetenschappers, ondernemers, ambtenaren en politici) die zich verenigd hadden in de Nationale Energiecommissie. De commissie liet zien dat de duurzame energietransitie mogelijk en betaalbaar was. Om die reden werd ik de Nationale Energiecommissaris. Mijn eerste taak was meer aandacht voor het onderwerp vragen bij de Tweede Kamerverkiezingen.

Het leek in die tijd wel of men in Den Haag niet doorhad wat er gaande was. Er waren veel verkiezingsonderwerpen waar de politici de degens voor kruisden, maar klimaat en duurzaamheid stonden nagenoeg niet op de agenda. Was het omdat de klimaatcrisis te groot was en er geen reële oplossingen beschikbaar leken? Het is natuurlijk niet leuk om campagne te voeren over een groot, bedreigend, negatief onderwerp waar je geen oplossing voor hebt. Met het woord ‘crisis’ bedoelen we meestal een nijpende situatie waarbij het dagelijks leven ernstig verstoord raakt. Een negatieve toestand.

Moment van de waarheid

Etymologisch blijkt er echter ook een totaal andere lading aan deze toestand te kunnen worden toegeschreven. Het woord komt namelijk van het oud-Griekse krise (κρίση), wat een veel bredere betekenis had. In de oorspronkelijke betekenis is een crisis een ‘moment van de waarheid’, waarop een beslissing moet worden genomen die van grote invloed is op de toekomst.

Een van mijn eerste acties als Energiecommissaris was het leiden van verkiezingsdebatten met Kamerleden van de nationale politieke partijen. Zij kwamen in wisselende samenstelling samen en al gauw bleek dat bijna iedereen zich wel degelijk zorgen maakte over de klimaatcrisis. Dat verklaarde ook meteen waarom er in de verkiezingsstrijd weinig aandacht voor het onderwerp was: in deze gepolariseerde tijden kunnen partijen het zich blijkbaar niet veroorloven het met elkaar eens te zijn.

Wereldkampioen energietransitie

In de debatten werd ook duidelijk dat, hoewel men hetzelfde doel voor ogen had, er verschillende accenten en motivaties speelden. Geopolitieke issues, bescherming van de mensen met de kleine beurs, betaalbaarheid in het algemeen, werkgelegenheid, bescherming van de schepping, marktwerking en economische aspecten waren zo wat zaken die naar boven kwamen. Iedereen keek naar het einddoel vanuit totaal verschillende perspectieven. Hoewel het dan geen verkiezingsonderwerp was, werd toch beloofd in de nieuwe regeerperiode echt werk te maken van het beslechten van deze crisis. Sterker nog, Nederland zou, als het vieste jongetje uit de Europese klas, internationaal voorop moeten gaan lopen in deze transitie.

Die belofte zijn onze landelijke politici nagekomen. Er wordt wel over het groenste kabinet ooit, met grote duurzame ambities gesproken. En als Nationaal Energiecommissaris met de taak de vernieuwers met hoopvolle en werkbare oplossingen onder de aandacht te brengen, maak ik van dichtbij mee dat op verschillende ninisteries en op alle klimaattafels ook echt daad bij het woord wordt gevoegd. We zijn goed op stoom met deze aanpak. Als we onze nationale ambitie uit blijven dragen, kunnen we wereldkampioen energietransitie worden.

Electoraal gewin

Maar met grote zorg kijk ik naar de komende campagne, rond de provinciale verkiezingen van maart 2019. Als het beslechten van de klimaatcrisis nu wél onderwerp van de campagne wordt kan het zomaar slecht aflopen met de positie van Nederland. De meest zorgelijke signalen daarvan zie ik ontstaan bij regeringspartij CDA. Fractievoorzitter Buma is namelijk begonnen, zonder enige feitelijke kennis, met het zaaien van onrust en verwarring rond het werk van zijn eigen regering. Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig. Hij voorspelt een nieuwe kiezersrevolte, zoals in 2002 onder aanvoering van Pim Fortuyn. Dit keer zullen ‘gewone Nederlanders zich echter keren tegen elitaire maatregelen om het klimaat te redden’, zegt hij in Elsevier weekblad.

Bron: twitter.com

In mijn ogen is Buma door het uiten van dergelijke onzin zelf de veroorzaker van deze revolte. Hij vindt dat de voorstellen van de ‘klimaattafels’ gericht zijn op vermogende burgers ‘die bij de aanschaf van een nieuwe auto zeggen: “Wat zullen we nou eens doen: een Tesla of een elektrische Porsche?”’ Het is volstrekt onverantwoord en in deze tijd zelfs misdadig te noemen als een man in zo’n positie onwaarheden opsomt en een populistische situatie schetst waardoor nog meer verwarring en dus verlamming komt in een nu al zeer complexe uitdaging. En dat alles voor electoraal gewin op de korte termijn. Laten we met zijn allen hopen dat Buma hiermee ophoudt en dat politici die de ernst van de situatie wél inzien zich niet laten verleiden tot een dergelijke kafkaiaanse verkiezingsstrijd.

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
Energiecommissaris Koornstra

Ruud Koornstra

Nationale Energiecommissaris

Ruud Koornstra is ondernemer en voorvechter van de energietransitie. Hij richtte het ‘initiëringsbedrijf’ Tendris op dat …
Profielpagina