Oude mannen

01-11-2005
Door: Tekst: Ester Manter


Zeg maar Ruud hoor, zei Lubbers tijdens de Nacht van de VN tegen een studentje dat vragen had over de wereldvrede. We waren al gewend aan Jan Pronk. Je ziet hem zo voor je: de zestig gepasseerd, zware wenkbrauwen, het morele gelijk aan zijn zijde, en bovenal de prachtig visionaire vergezichten. Is het u ook opgevallen? Hij staat niet meer alleen, hij heeft concurrentie van 'nieuwe' oude mannen. Oude mannen die het licht hebben gezien. Vooral christelijke mannen. Als de Dag des Oordeels nadert, wordt na een periode van reflectie toch de kant van de zwakkere gekozen. Makkelijk wellicht: de hypotheek is afbetaald en de kinderen klaar met studeren, dus tijdens het wandelen met de onvermijdelijke golden retriever komen de gedachten aan de fouten uit het verleden. Oude mannen zoals Dries van Agt, die onder zijn bewind de Israëliërs blind steunde, maar nu naar het kamp van de Palestijnen is overgelopen. Hans Eenhoorn, oud-Unilever-topman, die erachter komt dat de honger de wereld niet uit is, ondanks zijn briljante introductie van het Magnumijsje en Becel pro-actief, en die zich nu neerzet als meest fanatieke pleitbezorger van de MDG's. Lubbers, nog zoveel billen ongeknepen, laat van zich horen over de effecten van globalisering op de armen wereldwijd. Ze worden met de jaren linkser en radicaler, en dat heeft enorme aantrekkingskracht. Niet alleen op mij. Met een vadercomplex waar je u tegen zegt, ben ik erg vatbaar voor mannen als Pronk en Lubbers, maar het is ook gewoon lekker hoopgevend.

Goedkoop idealisme of oprechte inkeer? Ik hoop het laatste. Fantaseert u even mee? Wim Kok geeft z'n commissariaten eraan, en gaat vakbondsrechten afdwingen in China. Te mooi om waar te zijn? Dan zetten we onze kaarten op Balkenende: de Nederlandse soldaten mochten van hem in 2003 niet voor een vredesmissie naar Congo, maar moesten in de zandbak van Irak meedoen aan de VS-exercitie 'Enduring freedom'. Hij komt tot inkeer en houdt op hippe bijeenkomsten in zalen zoals de Melkweg en Paradiso mijn toekomstige kinderen voor dat het allemaal anders moet. Hij rolt vol ontroering gehandicapten in het beeld van de camera en benadrukt met een trilling in z'n stem dat we de getraumatiseerden van de Congo moeten helpen en dat we de hypocrisie van het Westen hard moeten aanpakken. Ik zal dan morrend m'n kind toebrommen dat hij destijds aan de verkeerde kant stond, en het kind zal dan zeggen dat ik niet moet zeuren. Terecht.



Reacties