Journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

Het is niet groter dan de gemiddelde schuur van een Nederlands rijtjeshuis. Ik dacht dat het alleen bestond uit klei, stro en hout, maar mijn moeder zei onlangs dat er onder die laag aarde ook echt wel steen zit. Hoe kan het anders al zeker zo’n zestig jaar oud zijn en nog net zo stevig staan als toen ik er geboren werd?

De laatste keer dat ik in ons oude huis in Gondar was, in het noorden van Ethiopië, waren de muren wel afgedekt met dat zeil waar wasserettetassen van gemaakt worden. Om de neervallende kleikruimels tegen te houden. Er wonen allang andere mensen, maar het was ons huis. Meer een kamer eigenlijk, waar zes mensen in woonden.

Boven de muur tussen ons huis en dat van de buurvrouw zat ruimte, zodat één tl-buis beide huizen kon verlichten. Geluidsoverlast? Wat een westerse onzin, zei mijn moeder. Juist fijn, de gedachte dat er volk is. En de rekening voor de tl-buis werd gedeeld. We deelden ook het binnenplaatsje, waar op houtskool gekookt werd, de kinderen werden gewassen, koffieceremonies werden gehouden en verhalen werden gedeeld.

dandaji-mosque-atelier-masomi-architecture-mosque-library-community-centre-africa_dezeen_2364_col_20
Beeld door: Atelier Masomi

De ‘westerse’ bouwstijl die met de koloniale overheersing meekwam bleek in veel gevallen niet toereikend. Architect Mariam Kamara geeft deze gebouwen een nieuwe functie, zoals deze moskee in Niger, die nu functioneert als bibliotheek. Lees er meer over in ons februarinummer, of binnenkort online.

Nu woon ik in een hip appartement van mij alleen (en de bank, laten we wel wezen). In een pand dat ooit volledig huur was, tot een vastgoedontwikkelaar goud zag in dit verloederde stukje Amsterdam. Hij liet alleen de gevel staan, verbouwde het met ruimte voor open keukens en trok woningzoekende young professionals aan zoals ik. “Doosjes”, noemde mijn grootmoeder dit soort woningen vol afschuw bij haar eerste en enige keer in Amsterdam. Ik was trots als huiseigenaar. Wie had dat gedacht toen ik nog rondkroop op die binnenplaats?

Maar terwijl de Scandinavische bakkerijen en biologische snackbars om me heen verrijzen, de huizenprijzen stijgen en er een homogene buurt begint te ontstaan, weet ik dat ik onderdeel ben geworden van een vuil systeem. Dat ik in een zelfgenoegzame bubbel ben opgezogen. Hoe je woont is een fundamenteel onderdeel van je identiteit en realiteit. Het bepaalt niet alleen je ruimte en ritme, maar ook hoe je de wereld ziet.

“Doosjes”, noemde mijn grootmoeder dit soort woningen vol afschuw bij haar eerste en enige keer in Amsterdam

In Oosterwold, tussen Almere en Zeewolde, bouwen voormalige stadsbewoners die het individualisme beu zijn, na waar ik vandaan kom: het collectieve wonen. Sociaal, duurzaam én betaalbaar. In Niger stapt architect Mariam Kamara af van de ‘ontoereikende westerse bouwstijl’ en ontwerpt met respect voor geografie, klimaat en de collectieve cultuur. De Amerikaanse schrijver van Extreme Cities Ashley Dawson, waarschuwt voor de combinatie klimaatverandering en kapitalisme. Dat alleen de rijken zich straks nog weten te redden.

Ik zie ondertussen op Funda dat de huizen in mijn straat voor ruim 6.000 euro per vierkante meter van de hand gaan.

xSeada-1160×670.jpeg.pagespeed.ic.EDmZ6jKpFT

Vleesongemak

Praten over onze eetgewoontes is misschien ongemakkelijk, maar wel noodzakelijk.

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Seada Nourhussen

Hoofdredacteur

Seada Nourhussen (Gondar, Ethiopië 1978) is sinds februari 2018 hoofdredacteur van One World. Tot eind 2018 was ze columnist voor Trouw en …
Profielpagina

Advertentie

wca2019_600x500_v4 (002)