Nu ik je toch spreek...

01-09-2006
Door: Tekst: Evelijne Bruning


Echt tijd dus om in dit nummer even stil te staan bij de geweldige resultaten van het Nederlandse hulpbeleid. Met extra veel blije reportages over bijna alle hulpmodaliteiten die je uit ons ruimhartige Nederlandse budget financiert. Alleen de medefinancierders hebben we even buiten beschouwing gelaten. Die hadden deze maand wat anders aan het hoofd.
Zoals gezegd: chapeau!

Maar nu ik je toch spreek...
Dat MFS, daar heb ik nog wel een paar kleine vraagjes over. Was dat nou gewoon een hele slimme truc, dat jullie de besluiten wel uitdeelden, maar de uitleg niet? Zodat de verdrietige klupjes die hun aanvraag niet gehonoreerd zagen, zich niet in de media konden verweren tegen dat besluit? Was de afdeling brieven versturen misschien een weekje op cursus? Of was het toch een beetje een paniekactie omdat er al volop uit het besluit was gelekt? Vast niet, want natuurlijk heb jíj je ministerie stevig in de hand. Je zal trouwens Plan heten, en dan nóg worden afgekeurd omdat je plan matig is. Gossie.

Verder ben ik oprecht Blij met de duidelijkheid die je schept door geen reserve op te nemen op je begroting voor eventuele bezwaarprocedures op je MFS-besluit. Nergens voor nodig! 'We hebben een weloverwogen advies uitgebracht en daar zal naar alle waarschijnlijkheid niet meer aan geknabbeld worden. Dit is het', aldus je woordvoerster, verderop in Vice Versa. Ferme taal! Daar houden we van. Geheel in de geest van de VOC.
Ook in de Kamer ga je lekker, de laatste paar weken. Vol bewondering heb ik zitten kijken hoe je onlangs weer eens een stapel vervelende vragen pareerde. Je hoefde niet eens meer je gebruikelijke 'dat werp ik verre van mij' of 'dat is karaktermoord' te roepen. Nee, een ferme grap, heldere taal, en ze gingen braaf knikkend Blij op huis aan. Voorbeeld? 'Komt de NCDO nu niet erg dicht bij het ministerie te staan?', vroeg een brutaaltje. 'Welnee,' zei je, 'ze blijven in Amsterdam.' Lachen, natuurlijk. Maar ze kwam er mooi niet meer op terug. 'Kunt u uitleggen waarom het NCDO twintig miljoen Euro minder subsidie heeft gekregen dan ze hebben aangevraagd?', wilde je eigen partij weten. Je repliek was welhaast koninklijk. 'Het leek ons genoeg, zo.' En dan knikken de Kritische Kamerleden, en gaan ze door met het volgende punt. Strikje erom, klaar.

Ik ben het helemaal met je eens. Laten we het lekker concreet, tastbaar en Blij houden. Daarom dit keer op de voorpagina nu eens geen karikatuur. Maar een schitterende foto. Van een echt verhaal. De fotograaf heeft er onlangs de Dick Scherpenzeel prijs mee gewonnen. Van jouw subsidie! De journalist die het bijbehorende artikel schreef trouwens ook. De foto komt uit het dorpje Dickson in Malawi, waar beide heren, heel antropologisch, een tijdje zijn gaan wonen. Om in beeld te brengen wat armoede is. Knap gedaan. Ik heb, toen ik hun reportage las, zitten huilen aan mijn keukentafel. Andere lezers blijkbaar ook, want die zamelden spontaan geld in, waardoor het dorpje Dickson nu volop kunstmest heeft en blijmoedig haar eigen toekomst in handen kan nemen. Zo zien wij het graag.
Tenslotte: we hebben in dit nummer ook de begroting voor 2007 maar eens geanalyseerd. Positief-kritisch, natuurlijk. Ik zou niet anders durven, want ook Vice Versa moet volgend jaar weer subsidie aanvragen. De voornaamste conclusie van die analyse lijkt dat Internationale Samenwerking steeds politieker wordt. Leuk hè! Kunnen we ons verheugen op nog veel meer zinvolle discussies. Zoals over coherentie, want daar heeft de auteur van die begrotingsanalyse nog wel wat kritiek op. Maar dat is gezeur hoor, want je hebt er hartstikke mooie nota's over gemaakt met de andere ministeries.

Deze klus is geklaard. De vlag kan uit. Gelukkig komen er binnenkort verkiezingen. Nieuwe rondes, nieuwe kansen. Uit het geruchtencircuit begrijp ik dat je een ministerspost op Defensie ambieert. Je hebt er in elk geval echt heel erg hard je best voor gedaan daar een positieve indruk te wekken. Ze zien je er vast graag komen. Lijkt me trouwens ook voor de ontwikkelingssector een reuze slimme zet. Omdat we dan af een toe een rekening voor ontwikkelingswerk in een conflictgebied bij je in kunnen dienen. En misschien kan Plan wel kinderen opleiden tot vredessoldaten. Tenslotte heb ik nóg een mooie tip. Een coherenter alternatief voor het Joint Strike Fighter-dilemma: je moet de heli van Hak hebben! Ze maken in Afrika immers weergaloos mooie vliegtuigjes van gebruikte conservenblikken. Als jij dan even regelt dat ze daarvoor alleen nog maar ónze oude blikjes gebruiken, dan heeft het Nederlandse bedrijfsleven er ook nog wat aan. Iedereen Blij.

Toch?



Reacties