OneWorld presenteert:

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 4 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

Dit is mijn biecht. Ik vind The Beach, nu achttien jaar oud, nog steeds een goede film. Vooral de laatste minuten, waarin Richard (een jonge Leonardo DiCaprio) de lokale Thaise drugsmaffia inschakelt om zijn droomeiland te beschermen tegen nieuwkomers. Die nota bene aan het begin van de film nog zijn reisgezellen waren. Ze komen gruwelijk aan hun einde.

Wat je ook van het acteertalent van DiCaprio vindt, de film vat hier de essentie van Utopia. Het paradijs bestaat alleen bij de gratie van degenen die er niet in mogen. Als iedere backpacker in Thailand zomaar aan wal van het droomeiland zou kunnen stappen, wordt het idee van het paradijs zelf bedreigd. Alleen voor ons en niet voor anderen.

De huidige paniek over migratie laat zien dat mensen bereid zijn om ver te gaan om hun vermeende paradijs, hun fantasie-eiland, te beschermen. Ik was erbij toen er voor het eerst een hek werd geplaatst op de grens tussen Griekenland en Turkije. Een Griekse politieagente liet trots het prototype zien van het hek dat ze van plan waren om te plaatsen, een kooi van gaas en scheermesjes. Toen al lag de begraafplaats naast de Evros-rivier vol met hopen zand ter grootte van volwassen mannen en kleine kinderen. Het was 2011.

Ik had de lijken in de woestijn van Niger nog niet gezien. Er werden nog geen hulpboten geweigerd in de havens aan de noordkant van de Middellandse Zee. Er waren nog geen detentiekampen op de Hongaarse grens, waar minderjarigen vanaf veertien jaar konden worden vastgehouden. Toen vond zelfs premier Rutte het nog te ver gaan om boten terug te slepen naar ‘veilige havens in Noord-Afrika’, laat staan de PvdA.

De huidige paniek over migratie laat zien dat mensen bereid zijn om ver te gaan om hun vermeende paradijs, hun fantasie-eiland, te beschermen.

In The Beach wordt Richard door de leidster van het eiland verbannen naar de grensbewaking, nadat ze erachter komt dat hij een kaart met de routebeschrijving met zijn voormalige reisgezellen heeft gedeeld. In het oerwoud, wachtend op de indringers, draait Richard langzaam door. Hij begint in zichzelf te praten en raakt vervuld van waanideeën over een aanstaande invasie. Hoe langer hij op zijn wachtpost zit, hoe beestachtiger hij wordt. Hij kan niet langer de mens zien in de naderende indringers, alleen nog het gevaar voor de habitat van paradijsvogels als hij.

In de afgelopen 25 jaar stierven 34.361 migranten op weg naar Europa, volgens de nauwkeurigste telling tot op heden. De vraag is niet langer hoe ver Europa of de Verenigde Staten bereid zijn om te gaan om zichzelf te beschermen tegen indringers. De grens van het betamelijke was al bereikt voordat ouders van kinderen werden gescheiden. De vraag is: hoe paradijselijk is het nog op de eilanden waar de bewoners elkaar niet meer kunnen verdragen?

In The Beach transformeert het geluk van een lui leven op witte stranden al gauw in jaloezie, verraad en extremisme. Als een backpacker door een haai wordt gebeten mag er geen dokter bij worden gehaald om zijn wonden te verzorgen. Dan zou hij de locatie van het eiland verraden. Hij sterft in een afgelegen tent, onder een palmboom. Wie wil er in zo’n paradijs wonen?

anthony-jean_241

Waar ligt de Europese verantwoordelijkheid voor vluchtelingen op zee?

Hoe kan het dat een schip vol migranten in de Europese havens geweigerd werd? 

20170615-somali_image.jpg

Nederland stuurt asielzoekers terug de hel van Libië in

Leert Nederland niet van het verleden? Over een paar dagen vieren we Keti Koti, de…

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€4 per maand)
mCtM9546_400x400

Bram Vermeulen

Bram Vermeulen is Afrika-correspondent voor NRC en de NOS met standplaats Kaapstad, documentairemaker en auteur. Hij maakte voor de VPRO de …
Profielpagina