OneWorld presenteert:

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

Op weg terug van Arnhem naar Zwolle verdwijnt de zon van de koningsdag. In Arnhem vierde je met twee lieve vrienden uit Hattem en hun vrienden deze dag en nu reizen jullie samen terug, jij naar Zwolle en zij naar Hattem. De koning heeft misschien Groningen verlaten om naar zijn eigen paleis te gaan. Claudia de Breij twitterde vanmiddag dat het oranjezonnetje vandaag voor het eerst in haar hart scheen toen ze de koninklijke familie in Groningen zag. In mijn hart ook.

Je denkt niet te veel na over de dag die verstreken is. Je zult de naam van je stad op de blauwe borden lezen en je wilt over je thuis nadenken. Opmerkelijk hoe je aan de plek gehecht bent! Je denkt ook aan het stadje van je vrienden. Hattem ligt dichtbij Zwolle, de twee steden zijn slechts gescheiden door een smalle blauwe lijn, de IJssel. De IJssel is een kleine rivier, maar in zijn bedding kabbelen alle verhalen over vrede en veiligheid die je hier in Nederland beleeft.

De rivier kent al deze verhalen al. Het is niet nodig hem deze verhalen te vertellen. Als je hem straks via de IJsselbrug oversteekt, zal hij je herkennen en zich de eerste keer herinneren dat je vlakbij hem stond, in Het Engelse Werk.

Angstig

Op die verre eerste dag was je verloren in een onbekend land en je stond daar in een poging te ontsnappen aan de benauwde situatie van het kamp in de IJsselhallen. Je voelde de druk op je schouders. Angstig door wat je had achtergelaten, door wat je in je het Kamp beleefde en wat je nog te wachten stond.

Je probeerde je gedachten te verzetten en keek naar de IJssel om je gebroken zelfbeeld in het spiegelende water weer bij elkaar te rapen en soelaas te vinden voor je verwarring. Die dag antwoordde de IJssel niet, later wel.

De eerste keer deed de IJssel dat door je je eerste Nederlandse vrienden te geven. Dat was in de IJsselhallen bij een evenement van het COA. Tijdens jullie eerste ontmoeting, toen je hun nieuwsgierige vragen beantwoordde, was je onzeker, wanhopig en licht geërgerd door al die vragen, iedereen wilde altijd alles van je weten, maar jij had moeite om onbekenden toe te laten en te vertellen wie en wat jij precies bent. Ze probeerden je te verzekeren dat je mocht zijn wie je was, maar waarom zou je ze geloven?

De waterspiegel

Ze lieten zich niet uit het veld slaan. Ze wilden je aan de hand meenemen, weg van de situatie waarin jij je bevond. Naar hun huis en hun gezin en vrienden. Maar je voelde je niet toegerust om mensen te ontmoeten: te bang en te opgesloten. Ze namen je mee naar de IJssel, eerst vanuit Zwolle en later vanuit Kampen, toen je naar het AZC daar in de buurt werd overgeplaatst.

Maandenlang, tijdens jullie stille wandelingen langs de rivier, meed je hun ogen en bleef je achterdochtig, bang dat ze je zouden afwijzen, zoals in Syrië de mensen hun kind afwijzen zodra ze weten dat hij homo is. Om hun niet in de ogen te hoeven kijken, richtte je je blik op de waterspiegel; zo verlegde je je aandacht van wat je had meegemaakt. Om rustig te worden. En om deze mensen en dit land te gaan vertrouwen.

De waterspiegel werd je toevlucht, je ontsnapte ermee aan alles wat zich in je hoofd afspeelde. Je kwam er steeds vaker, alleen of met deze vrienden. ’s Ochtends wanneer de kleine boten het kalme water overstaken, dat zich spiegelde aan de hemel. En wanneer de blauwe trein die uit Zwolle in station Kampen aankomt, en je de IJssel in al zijn schoonheid kunt overzien. Of ’s nachts, wanneer de klokken van de oude kerken liefdevol klepelen, alsof ze schouderklopjes geven, en de lichten van huizen schitteren op de donkere waterspiegel. Elk van die momenten doet de hoop in je hart oplichten.

Trouwe rivier

Toen alles in je hoofd je bijna teveel werd, stond je uitgeput bij de IJssel. Je vroeg je af of het waar was wat een goede vriendin je eerder had gezegd: dat ze hoopte en geloofde dat je een veilige plek dichtbij deze rivier zou vinden. Je durfde je daar niet op te verlaten.

Vanochtend toen je over de Hanzeboog naar Hattem fietste, bekeer je de oevers van de IJssel. Het water dat uit Deventer komt, naar Kampen stroomt, en Zwolle met Hattem verbindt. De strakke hemel kleurde het water helderblauw. Je glimlachte en dacht aan wat je vriendin gezegd had, en aan alle mooie dingen die je met de IJssel beleefd hebt en nog steeds beleeft. Oh IJssel. Wat een trouwe rivier ben je!

Op deze koninklijke avond kom je, voordat je in Zwolle aankomt, eerst thuis bij de IJssel. De rivier is donker. Maar de Peperbus die je van verre kunt zien, de Oranjezon die in jouw en Claudia’s hart scheen, de mensen met wie je nu reist – dit alles geeft de duisternis van de rivier een warmblauwe gloed. De IJssel komt zijn belofte aan je na, en je weet nu dat hij je altijd mooie verhalen vertellen zal.

Voor dit artikel kreeg ik hulp van de columnist en schrijfster Karin Spaink.

 

light-black-2

Naakt voor de IND

Één vraag uit zijn recente IND-verhoor blijft Hazem Darwiesh achtervolgen.

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
Hazem-2

Hazem Darwiesh

Hazem Darwiesh (34) is geboren en getogen in Aleppo, waar hij Arabische taal en cultuur studeerde. Daarnaast was hij journalist en …
Profielpagina

Advertentie

NRC Live – Banner Mobiliteit – OneWorld – 600×500 (002) 6 nov