OneWorld presenteert:

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

Alhoewel vluchtelingen vaak beschikken over diploma’s en vakervaring is een baan vinden zo makkelijk nog niet. Laat staan een eigen onderneming beginnen. De stichting Refugees Forward helpt vluchtelingen in Nederland hun eigen bedrijf op te zetten. In een traject van vier maanden werken vijftien vluchtelingen samen met studenten en coaches. Wat nemen zij mee uit hun thuisland en hoe bepalen zij de focus van hun bedrijf?

Werken in Nederland
Het eerste halfjaar in Nederland mag een asielzoeker niet werken. Daarna is het mogelijk om 24 weken per jaar te werken in Nederland, mits iemand een tewerkstellingsvergunning heeft. Werkgevers moeten deze aanvragen. Als ze werken moeten vluchtelingen het Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers (COA) een eigen bijdrage betalen.Vrijwilligerswerk is wel altijd toegestaan. Nadat de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) een verblijfsvergunning ‘asiel voor bepaalde tijd’ toegekend heeft, gelden dezelfde rechten en plichten als voor Nederlanders. De migrant kan dan in loondienst of als zelfstandige aan het werk.

Eduardo Seiglie (28)
Interieurontwerper uit Cuba

RFWD-217
Eduardo Seiglie Beeld door: Thijs Broekkamp

“Wie wil deze wereld een betere plek maken?” begint Eduardo Seiglie zijn verhaal. Hij geeft zelf antwoord: “ik”. Hij is designstudio Oruga begonnen gestoeld op duurzaamheid. Denk aan bijzettafels van fietsen die hij uit de Amsterdamse grachten hengelt en uit grofvuil getransformeerde unieke meubelstukken.

“Zo doen we dat ook op Cuba. Er zijn op het eiland geen winkels om spullen te kopen, zoals IKEA, dus je moet het zelf maken. Mensen zijn aangewezen op het recyclen van oude spullen om hun leven te verbeteren. Ik was er van jongs af aan al mee bezig en heb een diploma in Engineering. Mijn moeder heeft me de creatieve passie voor design en duurzaamheid bijgebracht. Zij is, net als mijn vader, civiel ingenieur. Tot zes maanden geleden woonde ik met haar in Havana.

In Nederland valt mij op dat er heel veel weggegooid wordt. Er heerst geen circulaire economie.

Toen ben ik gevlucht uit Cuba. De situatie daar was me teveel geworden. Het is er voor mij niet veilig. Ik kan er niet over praten. Nederland heeft me erg hartelijk ontvangen. Door de vrijheid en vredige sfeer is dit het perfecte land om mij persoonlijk en professioneel te ontwikkelen. Ik houd van de stad Amsterdam en haar inwoners. Ze staan er altijd voor open om te praten en hun meningen te delen. Ik ben een creatieve jongen. Als ik door de straten fiets of wandel krijg ik altijd inspiratie.

Ik ben van de ‘zero waste-levensstijl. Het leven dat ik leid is heel minimalistisch, waarin ik alleen de dingen gebruik die ik echt nodig heb. In Nederland valt mij op dat er heel veel weggegooid wordt. Je koopt iets en gebruikt het één keer. Er heerst geen circulaire economie. Hopelijk kan ik mijn filosofie van co-creatie van ontwerp-concepten op basis van recycling hier overbrengen. Samen iets in een ruimte creëren is wat ik het liefst doe. Ik geloof dat er in iedereen een artiest zit.”

Khaled Salhani (32)
Horeca uitbater uit Syrië

Pas toen hij in Nederland aankwam en hier mensen begon te vertellen over het land Syrië, en niet alleen over de oorlog, kwam Khaled Salhani zelf ook steeds meer te weten over zijn thuisland. Door de oorlog kan hij niet terug, omdat hij dan moet vechten. Zijn familie krijgt geen visum om hem hier te bezoeken.

RFWD-1481
Khaled vertelt over de magie die ontstaat als mensen uit verschillende culturen samen eten. Beeld door: Thijs Broekkamp

“Ik dacht dat ik wist wat een oorlog was door wat ik op tv had gezien. Ik keek ernaar en kreeg medelijden met de mensen die ik zag, maar daarna ging ik gewoon door met mijn normale leven. Maar dat was niet zo. De oorlog bereikte mijn geboortestad Damascus later dan de rest van het land en ik bleef totdat het ondraaglijk werd. Voor jonge mannen is het erg onveilig. De ene of de andere kant wil dat je voor ze gaat vechten. Maar wij zijn geen vechters. In Syrië was nooit oorlog. De mannen die er nu vechten komen vooral uit Pakistan of Afghanistan.

Tweeënhalf jaar geleden zat ik vanuit Turkije in een rubberboot om de oversteek naar Griekenland te maken. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik een mensensmokkelaar betaald heb, maar je wordt gek en dan maak je zulke beslissingen. Geld heeft me erg geholpen om hier veilig te komen. Midden in de nacht vertrokken we terwijl ik navigeerde met behulp van de Google maps offline, ik had de kaart van Europa gedownload op mijn telefoon. Van die twee uur op het water kan ik me amper iets herinneren. Het is zo overweldigend. Je brein werkt niet.

Ik vind het moeilijk om te horen dat we als ‘gelukszoekers’ worden gezien. We komen hier niet voor geld, maar voor veiligheid. Het zit in ons bloed om te werken. In het asielzoekerscentrum mag dat niet. En het eten was er zo verschrikkelijk dat er veel weggegooid werd. Toen heb ik samen met twee chefs uit het AZC voorgesteld om zelf Syrisch te gaan koken. Dat werkte fantastisch! Het inspireerde me om eten te gebruiken om culturen bij elkaar te brengen. Mijn droom is een eigen restaurant: Damascuis.”

Hamed Alshaabi (36)
Dierenarts uit Syrië

Een wereld zonder dieren kan hij zich niet voorstellen. Hamed Alshaabi is bezig een bedrijf op te zetten om vanuit Nederland veterinaire producten naar de MENA (Midden-Oosten en Noord-Afrika)-regio te sturen, omdat er veel slechte en zelfs neppe fabricaten op die markt zijn.

“Ik ben geboren in Syrië, maar onze familie is Palestijns. Het is een grote familie: ik heb vier broers en drie zussen. In 2010, een jaar voordat de oorlog in Syrië uitbrak, studeerde ik af in de diergeneeskunde. Mijn werk als dierenarts werd door de oorlog erg lastig, dus daarnaast doceerde ik microbiologie en fysiologie aan de Faculteit van Humane Geneeskunde en de Faculteit van Gezondheidswetenschappen. Mijn ouders zijn ook docent, dus daar heeft het misschien ook mee te maken dat ik die kant uit ging.

RFWD-109
Hamed praat met een studentencoach nadat hij zijn bedrijf in veterinaire producten gepitcht heeft. Beeld door: Thijs Broekkamp

Mijn zwager is vermoord in Homs. Een autobom ging af nabij een moskee. Het werd steeds gevaarlijker, vooral voor jonge mannen. Ik besloot het land te ontvluchten en ik vertrok samen met de 14-jarige zoon van mijn zwager. In een vissersboot bereikten we Italië en op 14 oktober 2014 arriveerden we in Nederland. Het duurde nog een jaar en drie maanden, in asielzoekerscentra, voordat we statushouder werden. Dankzij gezinshereniging is mijn zus hier nu ook met de rest van haar kinderen.

Elke ervaring brengt je iets. Ik speelde de fluit in Syrië en heb in Nederland als vrijwilliger in het Catching Cultures Orchestra gespeeld. Muziek geeft me een speciaal gevoel van thuis zijn. Toch zie ik dat meer als hobby. Mijn werk als dierenarts vind ik belangrijker. De menselijke gezondheid en milieu veiligheid komt in gevaar als het welzijn van dieren wordt verstoord. Dieren zijn de belangrijkste componenten van het ecosysteem. Daarnaast zijn dieren altijd loyale vrienden geweest van de mens.”

Shadi Alhakimi (27)
Entrepreneur uit Jemen

RFWD-126
Shadi presenteert zijn platform om verplegers en verpleegsters aan werk te helpen. Beeld door: Thijs Broekkamp

Met zijn platform om freelance verpleegsters en verplegers te koppelen aan werk in Nederlandse ziekenhuizen wint Shadi prijs na prijs. Zijn brede lach en het zichtbare gemak waarmee hij contact maakt met mensen geven hem een positieve uitstraling. Maar daar gaat veel leed en ellende achter schuil.

“De dag dat de oorlog uitbrak besloot ik uit Jemen weg te gaan. Hoofdstad Sanaa kwam onder militaire controle te staan. Ik was een sociale activist en werd gezocht, maar ik ontsnapte door me te verplaatsen van stad naar stad. Pas na acht maanden werd ik toegelaten in Saoedi Arabië. Mijn moeder huilde toen ik vertrok. Mijn vader zei: ga. Ik deed het om mijzelf en mijn familie in leven te houden. Dus ik nam een bus en om de Jemenitische checkpoints te vermijden liep ik in m’n eentje acht uur door de woestijn naar Saoedi-Arabië. Ik heb veel geluk gehad.

In Saoedi-Arabië kreeg ik geen visum. Van het land dat de oorlog in Jemen nota bene is begonnen. De internationale gemeenschap erkende lang niet dat er zich een oorlog afspeelde terwijl er dagelijks bommen werden gedropt. Het westen verdient namelijk geld met de verkoop van wapenonderdelen. Ik kwam in december 2015 aan in Nederland en het sneeuwde. Dat had ik nog nooit meegemaakt! De winter hier vind ik erg deprimerend, koud en donker. Ik wou dat het altijd zo warm als nu was.

In Nijmegen werd ik vrijwilliger van het jaar. Ik mocht die anderhalf jaar in asielzoekerscentra niet werken. Ja, je mag 24 weken werken, maar bedrijven nemen eigenlijk nooit mensen aan die nog geen verblijfsvergunning hebben, want die kunnen ze ook weer zo kwijtraken. Maar ik moest iets doen om de pijn van binnen even te vergeten. Door die ervaring besloot ik om hier een online platform op te zetten waar ik mensen aan werk help. In Jemen studeerde ik tegelijkertijd Economie en Informatica. Maar ik ben ook iemand die altijd plezier wil maken. Als kind ging ik vaak paardrijden in de prachtige bergen van Saana. Ik mis alle verhalen die er altijd waren in mijn grote familie.”

Anas Ragheb (42)
Trainer uit Syrië

Er is een tekort aan vrachtwagenchauffeurs in Nederland. In asielzoekerscentra zitten ondertussen werkloze, maar gediplomeerde vrachtwagenchauffeurs. Anas Ragheb besloot een bedrijf te starten waarmee hij de vraag vanuit Nederland met het aanbod vanuit vluchtelingen verbindt.

“Ik ben een echte familieman. Met mijn vrouw en kinderen Kossay (8) en Amr (6) ging ik graag kamperen of picknicken in de woestijn en dan zaten we ‘s avonds rond een kampvuur. Uit zo’n soort familie kom ik zelf ook. Een heel liefdevol nest. Mijn ouders waren professoren aan de universiteit en hebben mij het belang van goede educatie bijgebracht. Twintig jaar geleden studeerde ik af in de Engelse literatuur. Los van zeven jaar in Dubai heb ik altijd in Damascus gewoond en gewerkt.

Ik heb als sales manager voor deze en andere grote merken gewerkt. Als je dat moet opgeven krijgt je zelfvertrouwen een deuk.

De geheime dienst begon me te volgen. De reden? Ik was tegen het martelen en doden van oppositie door het regime. Die druk was niet makkelijk voor me en ik wilde niet riskeren dat ik in de gevangenis zou belanden. Het kostte me vijftien dagen om met mijn gezin op het vliegtuig te kunnen stappen naar Turkije. Van daaruit zijn we per boot naar Europa gereisd. Die reis met bange kinderen spookt nog na in mijn hoofd. Bijna drie jaar geleden kwamen we in Ter Apel aan, waarna nog vele asielzoekerscentra volgden. Sinds een half jaar wonen we in Weesp.

In Nederland lukte het me niet om een baan in mijn vakgebied te vinden. Gucci en Yves Saint Laurent waren twee van mijn klanten in Dubai. Ik heb als sales manager voor deze en andere grote merken gewerkt. Als je dat moet opgeven krijgt je zelfvertrouwen een deuk. En ik ben niet de enige. Daarom ben ik MPowerment begonnen, een bedrijf om vluchtelingen aan werk te helpen. En dan echt het werk dat ze leuk vinden, zodat ze zich weer onafhankelijk en trots kunnen voelen. Ik geloof dat als je anderen helpt, je uiteindelijk jezelf helpt.”

RFWD-229
Anas Ragheb Beeld door: Thijs Broekkamp
557A8056-oeigoer

De onbekende vluchteling

Wat als je conflict niet spectaculair genoeg is om de voorpagina’s te halen?

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
Profielfoto

Marlou Kusters

Marlou studeerde Journalistiek en is geinteresseerd in cultuur, eten van over de hele wereld en de positie van vrouwen. Afgelopen jaren …
Profielpagina