Journalist in Gaza: ‘Israël gebruikt regen en kou als wapen’

Het is weer november – de derde november die we ontheemd doorbrengen, van plaats naar plaats trekkend zonder het gevoel ooit aan te komen, alsof er überhaupt een plaats is waar we kunnen ‘aankomen’. De winter was vóór de genocide mijn favoriete seizoen, een tijd van wensen, van een nieuw begin. Nu voelt het als opnieuw een aanval, een dief die het weinige afpakt wat er nog van ons over is.

We besloten de houten caravan te verlaten voordat het weer nog harder zou toeslaan en ons volledig zou opslokken. De laatste keer dat het regende, lekte er water in elke hoek, waardoor de vloer één modderige puinhoop werd. Het stuk grond waar we de caravan hadden neergezet was landbouwgrond: leeg, geïsoleerd, ver weg van alles wat op leven leek. Voor elke boodschap moesten we bijna 4 kilometer lopen. Dus keerden we terug naar Gaza-stad, naar wat er over was van het appartement van mijn zus, aangezien ons familiehuis volledig in puin ligt.

Haar huis is zwaar beschadigd, de zijn muren gescheurd, en het gebouw ernaast leunt gevaarlijk tegen het onze aan. We hebben de ramen met plastic afgedicht om ons te beschermen tegen het angstaanjagende uitzicht buiten en tegen het winterwater. Toch voelt deze vervallen ruimte leefbaarder dan een houten kist of een stuk doek dat zich als onderkomen voordoet.

Maar in Gaza is geen comfort. Toen de temperatuur daalde, nam de schaarste in elke familie toe. Er was dringend voedsel nodig, dus hoewel er storm was voorspeld, moest ik vrijdag in de rij gaan staan voor brood. Ik wachtte, en wachtte, maar de bus leek niet te komen. Toen hij er eindelijk was, klonk er vooraan in de rij geschreeuw en er werd geduwd. Kinderen vochten en duwden zodat ze wat centimeters vooruitkwamen. Toen riep iemand: “De jongen stikt… geef hem ruimte om te ademen.” Een deel van de rij verstijfde, terwijl de rest doorging, alsof verstikking slechts een kleinigheid was.

Gecreëerde schaarste

Het was benauwd door de dieseldampen van een nabijgelegen generator. Een paar kinderen hadden een nieuw beroep uitgevonden: zich door de rij wringen, naar voren racen om brood te kopen, om het vervolgens voor 2 sjekel meer te verkopen aan wie niet kon wachten. Een pak brood van 3 sjekel kostte bij hen 5, ongeveer €1,33.

Gaza-stad kampt met een ernstige broodcrisis. Omdat Israël de aanvoer ernstig beperkt, kan het Wereldvoedselprogramma niet genoeg meel en diesel leveren om alle bakkerijen draaiende te houden, waardoor er maar een paar open zijn. Je kunt nooit gewoon een bakkerij binnenlopen en kopen wat je wilt in de hoeveelheid die je nodig hebt. Brood wordt op veel verschillende punten verkocht, wat een voortdurend gevoel van schaarste creëert: elk verkooppunt heeft maar weinig brood. De stad lijkt daardoor bodemloos, en heeft altijd honger.

Ik kon het wachten niet meer verdragen, dus kocht ik het brood van een van de kinderen voor de hogere prijs. Op het moment dat ze me het warme plastic zakje overhandigde, vielen er grote, zware druppels uit de lucht en de opgebroken grond straat veranderde in een mum van tijd in een grote, diepe, glibberige plas. Mijn jas was in een oogwenk doorweekt, net als de dunne zomershirtjes van de kinderen, die doorzichtig door de regen, aan hun kleine lijven kleefden.

Toch vertrokken ze niet. Ze bleven in die stortregen staan. Ze konden de paar muntstukken die ze najoegen niet opgeven, munten waarmee ze misschien een maaltijd konden kopen, hun families konden helpen, of die hen simpelweg konden laten geloven dat ze nog een dag konden overleven. Met lege handen thuiskomen betekende verslagen thuiskomen

Het leven stortte binnen enkele minuten na de eerste druppels in. Ik liep door de straten en kon niet meer onderscheiden of het water dat mijn broek doordrenkte regen was of rioolwater. De infrastructuur was al deels vernietigd vóór de Israëlische grondoperaties, en nu is de situatie nog rampzaliger. Alle tenten liepen snel onder, bewoners renden naar buiten terwijl het water steeg. Overal klonk geschreeuw, kinderen zaten vast in de modder, families zagen hoe de paar meubels die ze nog hadden, doorweeke raakten. Met simpele vloertrekkers probeerden ze het water weg te duwen. Ze groeven kleine kanaaltjes in de modder om het water uit hun tenten te laten weglopen. Zo hoopten ze het weinige dat ze nog hadden te redden van vernietiging. Sommige mensen werden ook geraakt door brokstukken van deels verwoeste gebouwen die door de harde wind naar beneden kwamen.

Ironisch genoeg keurde de Veiligheidsraad op 17 november het door de VS ontworpen plan voor Gaza goed. Met de resolutie komt Gaza onder gezag van Donald Trumps zogenaamde ‘Vredesraad’ en een internationale troepenmacht moet dat gezag gaan handhaven.

Deze discussies en resoluties voelen irrelevant, hoewel ze over ons gaan. Al die debatten gaan over legitimiteit, veiligheid en politieke toekomst, terwijl de dringende behoeftes van de mensen in Gaza genegeerd worden. De mensen missen hier dekens, medicijnen, geïsoleerde tenten en reparaties aan huizen en infrastructuur om de winter door te komen. De VS is vooral bezig met de vraag of Gaza wel of geen bedreiging voor Israël is, terwijl Israël de kou als wapen tegen ons gebruikt. Al sinds begin november blokkeert Israël de toegang van levensreddend materiaal voor schuilplaatsen. Negen hulporganisaties dienden sinds het staakt-het-vuren 23 verzoeken in, maar die zijn allemaal afgewezen. Bijna 4.000 pallets met tenten, dekens en beddengoed zijn gestrand, waardoor duizenden ontheemde families worden blootgesteld aan regen en kou.

De wereld kan blijven praten over de toekomst, over 2026, over resoluties en vredesraden. Maar voor ons telt alleen vandaag, en vandaag is onverdraaglijk hard.