Lessen uit Fifty Shades Darker

28-02-2017
Door: Esra Dede
Bron: OneWorld
50 Shades darker
Still uit de film: 50 Shades darker.
Eigenlijk is er al genoeg geschreven over deze film. Menig feminist heeft haar mouwen opgestroopt om van de daken te schreeuwen wat zij ervan vindt. Fifty Shades Darker is het tweede deel uit een trilogie, geschreven door iemand die in de eerste instantie fan fiction voor Twilight schreef. Het gaat over een vrouw die hopeloos verliefd wordt op een man die aan SM doet en door hem wordt vernederd en mishandeld. Een slechte film, maar hij geeft wel stof tot nadenken.
Blog – 

In de bioscoop zit ik zelden geconcentreerd te kijken. Ik wil ter plekke mijn commentaar geven en horen wat mijn mede-Pathéganger ervan denkt. Terwijl het verhaal zich ontspon, hoorde ik mijn vriendin steeds hetzelfde mompelen: “Die Christian Grey is net mijn vriendje Ahmet”. Zij date sinds kort weer met iemand “van onze eigen soort”, een Turk. Iemand zoals Christian, met macht, huizen en issues. Haar conclusie is voor ons allebei niets bijzonders. Zowat alle mannen in onze families lijken namelijk op Grey. 

In mijn eigen leven

In Grey zie ik mijn vader, die mijn moeder verbiedt naar de buurvrouw te gaan, puur en alleen omdat hij het niet wil. Ik zie mijn oom, die mijn enige universitair opgeleide tante thuis houdt en daarmee haar autonomie ondermijnt, omdat hij de mannen op geen enkele werkvloer vertrouwt. In Grey zie ik de man die nooit liefde heeft ontvangen en liefde niet herkent. Vergeet Greys SM-praktijken en de vanille seksscènes (die blijkbaar geen vanille seksscènes zijn). Ik zie mannen die hun vrouwen slaan en vrouwen die dat zien als gebreken die ze moeten accepteren. Ik zie beschadigde mensen, ik zie mijn eigen cultuur in deze film. Het is niks nieuws. 

We worden onbevlekt in de armen van mannen geworpen

In Ana herken ik de vrouw tot wie wij werden opgevoed. Een vrouw met weinig levenservaring. Een maagd die haar jonge jaren doorbracht tussen de boeken, wachtend op de ware, om onbevlekt aan hem te worden geserveerd. Zo worden we in de armen geworpen van mannen die hopen zelf te worden gered en diep teleurgesteld in ons raken. Grey zoekt namelijk de pure vorm van zijn moeder, die aan een overdosis is overleden. Ana zal echter nooit haar plek kunnen innemen. Die leegte zal altijd blijven bestaan. 

Onderdrukking vs. gelijkwaardigheid

“Ik wil onderdrukt worden”, zei een andere Turks vriendin me een keer. “Een beetje man moet mij van tijd tot tijd op mijn plek zetten. Anders vind ik het maar saai.” Ik vraag mij af of ik dat ook wil.
Elke vrouw die zich heeft kunnen ontwikkelen, wil een gelijkwaardige relatie. De witte vrouw, die over het algemeen is opgevoed om onafhankelijk te zijn, ziet hierdoor niks nieuws in een dergelijke polderrelatie. Zij wil iets anders meemaken: passie, irrationaliteit en mysterie.
Het zijn deze aspecten van Greys karakter, die deze film romantiseren. “Jullie moesten eens weten”, zeg ik in gedachten, terwijl ik op de Pathéstoelen klim om de giechelende toeschouwers toe te spreken. Giechel maar, want tijdens het giechelen missen jullie het feit dat dit realiteit is voor veel vrouwen. Een realiteit die ze accepteren, toelaten en onderling zelfs aanmoedigen. 

Mannen hoeven geen sterke Vikingen te zijn

Zolang Ana in deze relatie zit, zal ze zich nooit volledig kunnen ontwikkelen. Ze zal, net zoals de meeste vrouwen in mijn familie, kinderen krijgen, dit gedrag normaliseren en haar dochters aanmoedigen dezelfde soort man te vinden.
Toch vallen er wijze lessen te halen uit deze film. Kijk bijvoorbeeld naar de momenten waarop Christian met moeite zijn trauma’s deelde met Ana: ze laten zien hoe moeilijk het vaak voor mannen is om over gevoelige onderwerpen te praten. Vooral nu de grenzen van gender en seksualiteit beginnen te vervagen, is het belangrijk deze vastgeroeste principes los te schudden. Mannen hoeven geen sterke krachtige Vikings te zijn. Volgens mij waren dit de enige scènes die ik goed vond: de momenten waarop Ana en Christian gelijkwaardige mensen waren en elkaar confronteerden. Het waren verfrissende nieuwe scènes in een heel oud verhaal.

Esra Dede

Studente geneeskunde Esra Dede blogt voor OneWorld over alles wat haar opvalt...

Lees meer van deze auteur >

Reacties