“Ouders schamen zich voor hun gehandicapte kind"

17-06-2005

Op Festival Mundial kreeg Joost een brochure over VSO in handen. VSO staat voor Voluntary Service Overseas. Deze internationale organisatie zendt mensen voor twee jaar uit naar ontwikkelingsprojecten. Zij werken, meestal als adviseur, in hun eigen vakgebied. Joost was gelijk om. Dat is dè manier om een tijd ontwikkelingswerk te doen. Vanaf dat moment ging het snel. Ze kwamen beiden vlot door de VSO-selectie en training en vervolgens kwam al snel de aanbieding voor twee banen in Bandung.

 

In Tilburg werkte Joost voor een bedrijf dat kantoorinrichting verzorgt en Ellen had een eigen logopediepraktijk. Daarnaast werkte zij voor een organisatie die cliëntenraden van psychiatrische instellingen ondersteunt, van RIAGG tot psychiatrisch kliniek. Beiden hadden veel gereisd naar onder andere China, Egypte, Maleisië en ook naar Indonesië.

 

"Wij hebben allebei veel kansen gekregen in Nederland en die ook genomen,"vertelt  Ellen. "En nu willen we iets terugdoen. Ook al is het maar een klein beetje. Daarbij hebben we zoiets van: nu of nooit want op termijn willen we kinderen en dan komt het er niet meer van.' Oprecht voegt ze eraan toe: 'Natuurlijk is het ook goed voor onze eigen ontwikkeling om een tijd in het buitenland te werken.'

 

Daar zitten ze dan, in het relatief koele Bandung. Enkele kilo's lichter en vele ervaringen rijker. Joost zit momenteel tussen een oude en nieuwe baan in, terwijl Ellen in Bandung twee banen heeft, net als in Tilburg. Ze werkt bij een kliniek en een school. De school Mutiara Bunda werkt volgens het zogenaamde inclusive education programma: gehandicapte en niet-gehandicapte kinderen zitten bij elkaar in de klas. Ellen traint zowel leerkrachten, orthopedagogen als ouders in onderwerpen als: 'hoe kan ik beter communiceren met deze kinderen?'

 

"Ik moet eerlijk toegeven dat ik in eerste instantie vrij sceptisch tegenover inclusive education stond. Maar nu zie ik met eigen ogen dat zelfs de zwaarste gevallen hulp krijgen van hun leeftijdsgenoten! Kinderen helpen elkaar, zelfs zonder aanmoediging van de docenten. Het is zo belangrijk voor de 'speciale' kinderen om te spelen met leeftijdsgenootjes en voor kinderen is het goed om te leren omgaan met iemand met 'special needs"

 

"Het onderwijs in Nederland kan nog iets leren van deze school. Het is een uniek initiatief van enkele ouders die ook voor de financiën zorgen. Natuurlijk zijn er ouders die bang zijn dat hun niet-gehandicapte kind achterop raakt, maar dan hebben ze de keuze: wel of niet hun kind op deze school plaatsen! Helaas zijn er door de vele vooroordelen in dit land nog veel ouders die zich schamen voor hun gehandicapte kind: ze ontkennen de handicap of verstoppen het kind. Daarom is het heel bijzonder wat op deze school gebeurt." Mutiara Bunda telt 250 leerlingen verdeeld over 14 klassen. In elke klas is plaats voor drie gehandicapte kinderen. De handicaps variëren van ADHD, autisme, polio, verstandelijke handicap, hoor- en spraakproblemen.

 

Werken in het buitenland is voor Ellen een verrijking. "Ik leer ook om minder hard te werken en meer tijd voor collega's te nemen. Zo speel ik regelmatig met één van mijn collega's gitaar. Ik merk hier dat mijn collega's erg blij met me zijn. Dat uit men hier toch veel meer dan in Nederland. Daarnaast werk ik hier in een moslimcultuur en leer veel over geloof en respectvol met elkaar omgaan."

 

Ellen en Joost wonen in een sober, maar knus huis in een buitenwijk van Bandung aan de rand van de rijstvelden. Beiden zijn hier veel meer op elkaar aangewezen en dat bevalt Ellen goed. "In Nederland had ik elke avond iets: een afspraak, sporten of iets anders. Ieder van ons heeft in Nederland een eigen vriendenkring. Hier doen we veel meer samen en eigenlijk is dat ook erg leuk. We vervelen ons nooit! Het is spannend om nieuwe vrienden te maken en te leven zonder je familie en vrienden uit Nederland. We genieten erg van de bijzondere momenten die we meemaken en staan dan ook nog steeds voor de volle 100 % achter onze keuze om ons vertrouwde leven in Tilburg op te geven en Nederland voor twee jaar te verlaten!"

www.vso.nl

Reacties